Jaŭhien Doha: «Pryjdzie čas, kali ruskija buduć u nas prasić pradać im jabłyki i kupić ich haz»
Słynny małdoŭski kampazitar choć i žyvie ŭ Maskvie, ale śmieła abaraniaje honar svajoj radzimy.
«Jaki jašče Uschod?! Prašu, kančajcie z hetym. My ŭ Jeŭropie žyviom ci my na Čukotcy? Ludziej durać!
Nielha žyć u Jeŭropie, a chacieć ŭ Aziju, — skazaŭ Jaŭhien Doha
ŭ intervju małdaŭskamu vydańniu Unimedia ŭ časie apošniaha pryjezdu ŭ Kišynioŭ. — Vy daŭno nie byli ŭ Sibiry? Vy chočacie tudy? Ja tolki što pryjechaŭ adtul, davaŭ kancerty. Adna sprava, kali jedzieš u Sibir pa svajoj voli, inšaje — kali ciabie viazuć u cialačym vahonie…
Pryjdzie čas, kali ruskija buduć u nas prasić pradać im jabłyki i kupić ich haz», — padbadziorvaŭ jon svaich ziemlakoŭ.
Varta nahadać, što Rasija zabaraniła impart małdaŭskaj sadaviny dy inšaj pradukcyi, kab takim čynam padarvać žyćciovy ŭzrovień ludziej u krainie, što imkniecca ŭ Jeŭrasajuz.
Jaŭhien Doha — viadomy kampazitar, aŭtar troch baletaŭ, muzyki da papularnych kinafilmaŭ, da adkryćcia i zakryćcia Alimpijady-80.
Doha taksama ličyć, što «kali ŭkraincy chočuć u Jeŭropu, nie treba ich spyniać, bo, pa sutnaści, jany — jeŭrapiejcy».
Pra heta Doha zajaviŭ u intervju infarmahienctvu «Ukrinfarm». «Ukraina — jeŭrapiejskaja kraina, i nie prosta jeŭrapiejskaja, a adnym svaim kryłom «jana amal u centry Jeŭropy», — skazaŭ jon.
Pavodle jaho słoŭ, jon «nie asudžaje i Rasieju», tamu što «zbolšaha ja žyvu ŭ Maskvie, i dla mianie taksama nieabyjakavy los hetaj krainy». «Adnak, heta bolš jeŭraazijackaja kraina, bolšaj svajoj častkaj jana ŭ Azii, i narmalna, što jana imkniecca ŭ Jeŭraziju», — skazaŭ kampazitar.
Pry hetym jon «asudziŭ» anieksiju Kryma Rasiejaj. «Nie pierastaju zadavacca pytańniem: čamu jon pavinien być ruskim? Bo jašče ŭ tureckuju vajnu jaho hrudźmi abaraniali nie sibiraki. Tam zmahalisia i ŭkraincy, i navat čatyry małdaŭskija pałki. Jany vajavali za Krym. Čamu ž ciapier sprabujuć pradstavić adnu «hrupu kryvi» bolš jakasnaj? A jak ža z astatnimi?!» — ździŭlajecca Doha.
Pry hetym Doha zaklikaje zachavać siabroŭstva pamiž postsavieckimi respublikami i ich narodami. «Ale nie toje, jakoje nam naviazvali štučna, a toje, jakaja stahodździami isnavała pamiž našymi narodami, pieraplecienymi kulturami, luboŭju, nacyjanalnymi i siamiejnymi poviaziami», — rastłumačyŭ jon.
Kamientary