«Першыя дні думаеш: усё, у палітыку больш не палезу. Але ўжо праз тыдзень нараджаецца яшчэ большая злосць да рэжыму». Вызвалены апісаў псіхалагічную гойданку на Акрэсціна і «добрых следчых»
«Маральна я заўсёды быў гатовы да таго, што некалі могуць прыйсці і да мяне, — расказаў «Нашай Ніве» 34-гадовы мінчук, які працуе ў прыватным сектары эканомікі. — Таму я не быў вельмі здзіўлены ці напалоханы.
Губазікі вельмі крычаць, ад гэтага не разумееш, што ўвогуле адбываецца, і час цягнецца даволі хутка. Шмат абражаюць і пагражаюць. Але разумееш, што гэтыя іх крыкі і пагрозы прадуманыя, каб застрашыць чалавека, але я ўвогуле не адчуваў сябе застрашаным, часам нават было смешна ад іх тупых фраз і пытанняў. Я адразу адпусціў сітуацыю, бо разумеў, што ад мяне ўжо нічога не залежыць. Проста чакаў што будзе далей.
Вязуць у ГУБАЗіК. У ГУБАЗіКу на кожных дзвярах свастыка Z.
Падчас затрымання і падчас знаходжання ў ГУБАЗІКу заўсёды вылучаліся добрыя і злыя паліцэйскія. Злы — вельмі брутальны, жорсткі, шмат мацюкаецца, пагражае, абражае. Добры, наадварот, супакойвае, стараецца быць такім ласкавым, добрым, ветлівым. Шчыра скажу, гэта было прыемна і трошкі супакойвала, хаця я і разумеў, што гэта нейкая гульня. Вось толькі дагэтуль не разумею, што за гульня.
На Акрэсціна кепскія ўмовы ўтрымання трохі залагоджваліся добрай кампаніяй. Гулялі ў словы, мафію, слухалі лекцыі разумных людзей.
Што тычыцца дзяжурных на Акрэсціна, дык таксама былі добрыя і злыя. Напрыклад, добры раніцай будзіць словамі «Доброе утро, просыпайтесь, банда». А злы бамбіў у дзверы і крычаў «пад’ёёёёём». Добры адказваў на пытанні, злы ігнараваў. Добры адразу прыносіў туалетную паперу, злы мог толькі з трэцяе просьбы прынесці. Добры пакідаў на ноч уключаныя дзве лямпы, злы — чатыры. Такі вось лямпавы ў іх магчымы дыяпазон дабра: дзве ці чатыры. Зрэшты, большасць з іх былі ўсё ж добрыя.
Калі ўжо адбываеш свой тэрмін, час цягнецца вельмі павольна. Гульні і лекцыі трохі паскараюць яго, але не дужа. Вельмі напружвае тое, што шмат хто сядзіць ужо другі-трэці раз запар, таму ты не ведаеш, ці адпусцяць цябе, ці дадуць яшчэ 15 сутак. Тут на пачатку не ведаеш, як дасядзець гэтыя свае 15 сутак, а калі ўяўляеш, што яшчэ столькі ж могуць даць, дык проста плакаць хочацца.
Час ад часу з камеры пераводзілі людзей у іншыя камеры. Проста называюць прозвішча і кажуць «с вешчамі на выхад». І ты ніколі не ведаеш, ці прыйдуць за табой. Вядома ж, не хочацца пераходзіць у іншую камеру, бо прывыкаеш да людзей.
Яшчэ заўважыў, што першыя некалькі дзён былі думкі, маўляў, усё, у палітыку больш ніколі не палезу. Але ўжо праз тыдзень гэтыя думкі зніклі і замяніліся на яшчэ большую злосць да рэжыму.
Цяпер чытаюць
Беларус, які ваяваў за Украіну, распавёў, чым яго зачаравала каханка Іна Кардаш, агентка КДБ31
Каментары
Ни словам, ни обещаниям, ни запугиванию не поддаваться!