Выдатны артыкул! Сапраўды, нашто ахвяраваць дзесяцігоддзямі жыцця ў пагоні за майстэрствам, калі можна намаляваць сіні прамавугольнік ці нейкія жахлівыя каляровыя поласы і кляксы і потым з нахабствам павучаць аўдыторыю ў адсутнасці адукацыі, неразвітасці і няздольнасці разумець нейкія высокія сэнсы ў гэтым звычайным лайне.
Алекс
23.05.2026
Мнение уровня посиделок за бутылкой с обиженными криками, что это не я тупой, а вы ИЛИТи и фрики.
Муахаха!
23.05.2026
Алекс, Ага, давайте расскажите нам бескультурным про великие тайные смыслы чёрного квадрата! ;)))))))))))))))
09082020
23.05.2026
Бач як падгарае.
Алекс
23.05.2026
Муахаха!, Почитай манифесты Малевича, он все описал, для тех, кому интересно. Ты же культурный человек
Герберт
23.05.2026
Алекс, Да читали, читали. Автором манифестов были Мартин Лютер, Мартин Лютер Кинг, Ганди - они изменили историю человечества. Манифест Малевича -- ну такое... Я ещё понимаю, если бы он писал как Рембрандт или Ботичелли, а малевать цветные фигуры -- так себе мастерство и живопись.
Сайфедин Аммус
23.05.2026
Поскольку государственные деньги заменили устойчивые деньги, покровители с низким временны́м предпочтением и утонченным вкусом были вытеснены государственными бюрократами с политическими программами, столь же грубыми, как и их художественный вкус. Естественно, что ни красота, ни долговечность больше не имеют значения; их место заняли политическая риторика и умение произвести впечатление на бюрократов, контролирующих основные источники финансирования крупных галерей и музеев, которые превратились в охраняемую государством монополию на художественный вкус и стандарты художественного образования. Свободная конкуренция между художниками и меценатами теперь заменена централизованным планированием со стороны безответственных бюрократов, что предсказуемо приводит к плачевным результатам. На свободных рынках победителями всегда становятся те, кто предлагает товары, признаваемые публикой наилучшими. Когда государство берет на себя решение, кто будет победителем, судьями вкуса и красоты становятся те, кто не нашел в жизни лучшего применения, чем работа государственным бюрократом. Успех в искусстве определяется не людьми, которые преуспели в достижении богатства благодаря нескольким поколениям интеллекта и низкого временно́го предпочтения, а теми, кто лучше всех проявил оппортунизм, чтобы подняться в политической и бюрократической системе. Поверхностного знакомства с такого рода людьми достаточно, чтобы любому объяснить, как мы можем прийти к тем чудовищным формам, которые принимает сегодняшнее искусство.
краткость - сестра таланта
23.05.2026
Сайфедин Аммус, В Спарту пришли послы с острова Самоса - просить помощи. Они произнесли длинную и красивую речь. Спартанцы сказали: "Дослушав до конца, мы забыли начало, а забыв начало, не поняли конца". Самосцы оказались догадливы. На следующий день они пришли с пустым мешком и сказали только четыре слова: "Мешок есть, муки нет". Спартанцы сказали, что вообще-то достаточно было двух слов "муки нет", но были довольны такой сообразительностью и помогли.
аж зацікавіла
23.05.2026
а што за "камень у шкляным кубе"?
Мила
23.05.2026
аж зацікавіла, Современное искусство. Сделают какую-нибудь подобную примитивную фигню и аж закатывают глаза от самоудовлетворения и концептуальной концептуальности.
.
23.05.2026
1. Трохі няёмка чытаць, бо гучыць рэхам асабістых разборак ў кантэксце, які не раскрыты цалкам. Што за нядаўняя навіна пра дапамогу беларускім мастакам у эміграцыі? Хутка не знайшоў. Што за мастакі з пластылінам і паперай? Яўна размова пра кагосьці канкрэтнага.
2. Калі па аўтару "грошы — кроў мастацтва", то якія ягоныя прэтэнзіі да "прылепленага скотчам банана за кучу бабак"? Калі адзіны і галоўны (па аўтару) крытэрый выкананы, значыць (па яму жа), кроў цячэ, такое мастацтва мае права на існаванне.
3. Далей ужо іншы крытэрый: правільнае або няправільнае мастацтва: ў даным выпадку рэалістычнае або абстрактнае. Правільныя або няправільныя прафесіі, віды заняткаў. Правільныя або няправільныя напрамкі дапамогі. Правільнае або няправільнае самавыяўленне.
Усё гэта яднае адзіны падыход: спроба выдаць суб’ектыўныя густы і ацэнкі за абсалютную норму, прымусовую для ўсіх. Ну сур’ёзна, з якога часу стала адэкватна навязваць іншым свае густы (любімы колер фламастараў), замінаць людзям данаціць, выбіраць свой занятак і самавыяўляцца? Такія таталітарныя ноткі, катэгарычнасць, залезці ў чужую зону адказнасці і абмежаваць індывідуальную свабоду.
«У каго з мастакоў можна заказаць свой партрэт, а не камень у шкляным кубе?»
В Спарту пришли послы с острова Самоса - просить помощи. Они произнесли длинную и красивую речь. Спартанцы сказали: "Дослушав до конца, мы забыли начало, а забыв начало, не поняли конца". Самосцы оказались догадливы. На следующий день они пришли с пустым мешком и сказали только четыре слова: "Мешок есть, муки нет". Спартанцы сказали, что вообще-то достаточно было двух слов "муки нет", но были довольны такой сообразительностью и помогли.
Што за нядаўняя навіна пра дапамогу беларускім мастакам у эміграцыі? Хутка не знайшоў.
Што за мастакі з пластылінам і паперай? Яўна размова пра кагосьці канкрэтнага.
2. Калі па аўтару "грошы — кроў мастацтва", то якія ягоныя прэтэнзіі да "прылепленага скотчам банана за кучу бабак"?
Калі адзіны і галоўны (па аўтару) крытэрый выкананы, значыць (па яму жа), кроў цячэ, такое мастацтва мае права на існаванне.
3. Далей ужо іншы крытэрый: правільнае або няправільнае мастацтва: ў даным выпадку рэалістычнае або абстрактнае.
Правільныя або няправільныя прафесіі, віды заняткаў.
Правільныя або няправільныя напрамкі дапамогі.
Правільнае або няправільнае самавыяўленне.
Усё гэта яднае адзіны падыход: спроба выдаць суб’ектыўныя густы і ацэнкі за абсалютную норму, прымусовую для ўсіх.
Ну сур’ёзна, з якога часу стала адэкватна навязваць іншым свае густы (любімы колер фламастараў), замінаць людзям данаціць, выбіраць свой занятак і самавыяўляцца?
Такія таталітарныя ноткі, катэгарычнасць, залезці ў чужую зону адказнасці і абмежаваць індывідуальную свабоду.