Неяк бачыў Мікалая Іванавіча ў вялікай прадуктовай краме. Была зіма, ён хутка прайшоў побач з прадуктовым кошыкам. Каб не яго старая выцвеўшая спартовая вопратка, ці пазнаў бы яго? Я нават прозвішча яго адразу не ўзгадаў, толькі і паспеў зразумець, што ўся алімпійская веліч прамільгнула перад вачыма. Дагэтуль шкадую, што не наважыўся дагнаць і падзякаваць гэтаму Чалавеку.
Неяк бачыў Мікалая Іванавіча ў вялікай прадуктовай краме. Была зіма, ён хутка прайшоў побач з прадуктовым кошыкам. Каб не яго старая выцвеўшая спартовая вопратка, ці пазнаў бы яго? Я нават прозвішча яго адразу не ўзгадаў, толькі і паспеў зразумець, што ўся алімпійская веліч прамільгнула перад вачыма. Дагэтуль шкадую, што не наважыўся дагнаць і падзякаваць гэтаму Чалавеку.
Шануйма сваё, спяшайцеся, беларусы!