Блогерка засталася ў захапленні ад крамы з таварамі, вырабленымі зняволенымі — яе радасць не зразумелі
Блогерка з праекта Obzoor.by зрабіла агляд бабруйскай крамы, у якой прадаюцца тавары, cтвораныя зняволенымі. Праўда, каментатараў зачапіла гіпербалізаваная радасць на твары вядучай пры расказе пра невысокія цэны.
Вядучая obzoor.by Ліка ў захапленні ад «незвычайнай» крамы з «коштамі, якія не кусаюцца»
Сетка крамаў «еДин» (па-беларуску — Дэпартамента выканання пакаранняў) прадае тавары, створаныя на прадпрыемствах крымінальна-выканаўчай сістэмы МУС. Апроч фізічных крам, у сеткі ёсць сайт.
У бабруйскай краме па вуліцы Шынная, 13 блогерка звярнула ўвагу на драўляны сувенір у выглядзе арла за 80 рублёў, гадзіннік у выглядзе глобуса амаль за такі ж кошт, разную карціну за 137 рублёў, а таксама на мангалы ад 16 рублёў.
Таксама дзяўчына адзначыла якасць мэблі з масіву — напрыклад, шафу тут можна набыць менш чым за 400 рублёў.
Праца на прамысловых прадпрыемствах дапамагае многім асуджаным, не па палітычных справах, выплаціць кампенсацыю пацярпелым і хутчэй вызваліцца. За працу ж, выкананую палітвязнямі, на рукі аддаюць зусім капейкі. Так, быў перыяд, калі Віктару Бабарыку за працу ў пякарні плацілі 1,60 рубля за месяц. Пазней яго заробак павысілі да 50 рублёў.
Таму многія абурыліся такім захапленнем блогеркі ад наведвання крамы, дзе для стварэння тавараў у тым ліку выкарыстоўваецца рабская праца.
«Ганьба вам, Оbzoor.by. Праца зняволеных у нас у краіне = рабская праца. А вы яшчэ гэта з такім захапленнем падаяце»;
«Я лепш адпішуся. Незразумела, што яшчэ з такім шчаслівым тварам яна будзе рэкламаваць»;
«Дзяўчыне раю вывучыць пытанне ўмоў адбывання пакарання ў беларускіх турмах. Колькасць незаконна асуджаных, катаванняў і рабскай прымусовай працы. Дурасць і абмежаванасць — галоўны вораг такіх блогераў. Шкада, што гэтак Оbzoor.by зменшыў крытэры адбору супрацоўнікаў і супрацоўніц»;
«Які радасны агляд, нібы пра пірожныя аповед», — абурыліся некаторыя беларусы.
Некаторыя пісалі, што не сталі б купляць такія тавары, бо лічаць, што ў іх кепская энергетыка.
На што аўтары праекта паспрабавалі знізіць градус негатыву: «Усмешка па жыцці — гэта ж нядрэнна»