Нікому не пазычаць і карыстацца бясплатнай медыцынай: фінансавыя правілы дзяўчыны з даходам 7 000 рублёў

Марыя аддзялілася ад бацькоў у 15 гадоў, вучылася выжываць на макароне з прыправай «15 у 1», а аднойчы патраціла стыпендыю ўсяго за тры дні. Цяпер ёй 28, яна працуе ў сферы рэкламы, атрымлівае ў месяц 6—7 тысяч рублёў і збірае падушку бяспекі. «Раблю ўсё, каб кожны год мой даход падрастаў», — расказала дзяўчына Onliner. 

«У 18 гадоў прыдумала сістэму і карыстаюся ёю дагэтуль»

— У 14 гадоў я яшчэ не ведала, колькі каштуе хлеб. А ўжо ў 15 мне прыйшлося цалкам весці свой бюджэт — пачынаючы з куплі штаноў і заканчваючы папаўненнем запасаў гарбаты — так склалася, што з-за вучобы я рана паехала ад бацькоў.

Спачатку мы трохі пажылі са старэйшым братам. Ён навучыў мяне пячы бліны, варыць суп, а яшчэ класці грошы на тэлефон і сачыць за лічыльнікамі. Трохі пазней ён паехаў, я засталася адна. Бацькі давалі мне пэўную суму, але ніяк не кантралявалі выдаткі.

Вядома, першы час шмат траціла на прысмакі і чыпсы, купляла ўсё, што калісьці ў сям’і абмяжоўвалі (і правільна рабілі!). Часам да канца тыдня не хапала — заставалася на макароне, ратавала толькі прыправа «15 у 1». Прыкладна ў такім рытме пражыла да ўніверсітэта. У летнія канікулы падпрацоўвала ў краме. І на першыя заробкі купляла сукенкі, білеты на канцэрты, неблагую касметыку.

Без дакладнага планавання я жыла прыкладна да 18 гадоў. Але аднойчы, банальна прагуляўшы ўсю стыпендыю за тры дні, задумалася. Мне стала шкада ўпустую патрачаных грошай. У той момант я прыдумала сістэму, якой карыстаюся дагэтуль.

Яна вельмі простая — увесь бюджэт размяркоўваецца на месяц. Ёсць тры асноўныя долі:

• абавязковыя выдаткі (не ежа) — камунальныя плацяжы, тэлефон, растэрміноўкі;

• ежа і дробныя радасці — напрыклад, паход на бранч ці білецік у кіно (цяпер гэта 35 рублёў на дзень);

• маленькія і вялікія жаданні — новая сукенка, білеты ў адпачынак, масаж.

І калі ў пачатку месяца я размяркоўваю асноўныя долі, у мяне заўсёды застаецца яшчэ трохі, каля 5—10% ад усёй сумы. Гэтыя грошы я адразу ж адкладаю ў валюце. Так фармуецца мая падушка бяспекі.

За 10 гадоў я двойчы ў яе ўлезла: калі засталася без працы і калі трэба было аплаціць вялікі штраф. Для мяне гэтая сума недатыкальная. Цяпер у скарбонцы крыху больш за 6 тысяч долараў.

Двойчы за ўсё жыццё я заставалася без працы. У такія моманты я мабілізавалася, змяншала выдаткі на ежу, цалкам прыбірала блок «вялікія і маленькія жаданні», варыла супы і перабірала шафу. І старалася не сядзець без справы — адразу ж шукала падпрацоўкі.

Па вопыце магу сказаць, што такія сітуацыі вельмі актывуюць мозг і навыкі камунікацыі, прыбіраюць усе страхі. Я проста ішла і дамаўлялася пра тое, пра што раней магла б пасаромецца прасіць.

Я раблю ўсё, каб кожны год мой даход падрастаў. Працую на поўную стаўку, плюс заўсёды адна-дзве падпрацоўкі. Здаю бабуліну кватэру. І калі ў 2018 годзе я зарабляла прыкладна 300 долараў за месяц (з іх палова ішла на аплату пакоя), то цяпер за месяц мне на карту прыходзіць каля 6—7 тысяч рублёў.

На што сыходзяць грошы

Кватэры я не здымаю, жыву з хлопцам у яго аднушцы. Выдаткі атрымліваюцца прыкладна такімі.

За гэтыя 10 гадоў я на ўласным вопыце вывела некалькі правіл:

• добра працаваць і добра адпачываць;

• не залежаць ад адзінай крыніцы даходу;

• нават калі даход зусім невялікі, адкладаць хаця б па 20—30 долараў;

• нікому не пазычаць грошы і не апраўдвацца за гэта;

• не эканоміць на здароўі — ніякіх таннай макароны і сінтэтычных шкарпэтак;

• прыкладна прадумваць меню на тыдзень і хадзіць у краму са спісам;

• гатаваць дома, але часам не адмаўляць сабе ў кубку кавы і оверпрайс-круасане;

• раз у сезон перабіраць шафу, купляць абутак з натуральнай скуры і якасныя даўгавечныя рэчы;

• ездзіць на ровары з сакавіка па лістапад, таксі выклікаць толькі ў самым крайнім выпадку;

• хадзіць па кнігі ў раённую бібліятэку, а не ў кнігарні;

• карыстацца бясплатнай медыцынай — гэта і аналізы, і агляды, і УГД;

• знайсці свае сродкі для догляду, якія ідэальна пасуюць, — і закупляць іх вялікімі ўпакоўкамі;

• дапамагаць блізкім з прафіцыту — парадаваць маму, падкінуць капеечку хрэснікам, купіць падарунак хлопцу тады, калі ў мяне сапраўды ёсць лішнія грошы.

Дзякуючы такому падыходу да 28 гадоў я паглядзела 22 краіны, купіла ўсю патрэбную мне тэхніку, уключаючы добры смартфон і якасныя навушнікі, сфармавала падушку бяспекі.

Патроху дапамагаю бацькам і рыхтуюся да новых выклікаў: разам з хлопцам мы марым пра кватэру большую, заводзім размовы пра дзяцей.

Мне вельмі хочацца з’ездзіць у нятанныя краіны, такія як ЗША, Аўстралія, Нідэрланды. Спадзяюся, з часам усе мэты будуць дасягнутыя.

Каментары да артыкула