Ад Прыпяці да Каўказа. Як сям’я з-пад Мінска падарожнічае на кэмперы

У Беларусі тысячы месцаў, якія варта ўбачыць, — ад старажытных замкаў да маляўнічых берагоў рэк. Сям’я Дайнекаў з Лескаўкі пад Мінскам ужо шэсць гадоў падарожнічае з кэмперам на прычэпе, і кожная паездка для іх — прыгода, якая даруе пачуццё свабоды, піша pristalica.by.

Ад першага прычэпа да аўтаномнага кэмпера: што хаваецца ўнутры

Шэсць гадоў таму кіраўнік сям’і Дзмітрый Дайнека купіў першы кэмпер. Ён каштаваў пяць тысяч даляраў — старэнькі прычэп патрабаваў укладанняў. Пасля рамонту на ім сям’я выправілася ў першае вялікае падарожжа, якое падарыла ім пачуццё свабоды, якую яны не захацелі губляць.

Другі кэмпер быў шырэйшы і даўжэйшы, але ў беларускіх лясах і на вузкіх прасёлкавых дарогах на такім не развярнуцца — манеўранасць аказалася важнейшай.

У выніку сям’я вырашыла вярнуцца да кампактнага памеру і зрабіць стаўку на камфорт. Так яны купілі трэці, цяперашні аўтадом.

Па словах гаспадароў, ён цалкам аўтаномны, уцеплены і разлічаны на маразы да мінус 40°C. Унутры — цёплыя падлогі з падагрэвам, ацяпленне, святло, душ, туалет, гарачая вада. Ёсць нават паўнавартасная кухня з паверхняй для гатавання, ракавінай і халадзільнікам, дзе падчас паездак раніцай Вікторыя гатуе сняданкі для сям’і. Абедзенная зона таксама прадугледжаная, увечары яна ператвараецца ў спальнае месца. Дарэчы, спальных месцаў у кэмперы чатыры, так што змяшчаецца ўся сям’я. І нават тэлевізар ёсць.

«Усё гэта працуе ад сонечных панэляў на даху — іх на кожным кэмперы мы ставілі самі. Яшчэ стаіць інвертар на 220 вольт: можна зарадзіць тэлефон, падключаць ноўтбук, карыстацца фенам. Тут усё пад рукой», — расказвае Дзмітрый.

У спецыяльным адсеку кэмпера захоўваецца ўсё, што можа спатрэбіцца ў паездцы: палаткі, паходная лазня, запас вады і газавыя балоны для прыгатавання ежы. Часта бяруць з сабой і ровары — каб даследаваць наваколле.

Любімыя маршруты: ад Прыпяці да Каўказа

Самыя цёплыя ўспаміны сям’і Дайнекаў звязаныя з падарожжамі па Беларусі. Іх любімае месца адпачынку — рака Прыпяць. Туды яны ездзяць часцей за ўсё.

«Мае дзяўчаткі, Віка і Ксюша, як і я, абажаюць рыбачыць. Заўсёды бяром з сабой вуды і матор. На Прыпяці мне пакарыўся сом вагой 47 кілаграмаў, — успамінае ён. — Цягнуў яго да берага ў адзіночку амаль цэлую гадзіну. Пасля фотасесіі, вядома, адпусцілі. Самі мы рыбу не ямо, але часта сушым, каб пачаставаць сяброў», — смяецца ён.

Для сям’і Дайнекаў 300 кіламетраў да Прыпяці — дробязь. Самае доўгае іх падарожжа доўжылася амаль тры тыдні. Тады на кэмперы яны праехалі больш за 7 тысяч кіламетраў — праз Абхазію, Сочы, Пяцігорск, Валгаград, Чачню і Дагестан.

За гэты час яны насалодзіліся веліччу гор, краявідамі, ад якіх перахапляе дыханне, і пазнаёміліся з на дзіва гасціннымі людзьмі. Вікторыя кажа, што такія паездкі запамінаюцца на ўсё жыццё.

Чаму Беларусь — рай для кэмпераў

Муж і жонка адзначаюць, што ў Беларусі можна стаць з прычэпам дзе заўгодна. У Еўропе ж за стаянку часта просяць грошы, часам супастаўныя з арэндай нумара ў гатэлі. У гэтым яны бачаць галоўную перавагу падарожжаў па роднай краіне.

За шэсць гадоў сям’я займела мноства сяброў у розных кутках Беларусі і нават за яе межамі. Усюды, куды яны прыязджаюць, іх сустракаюць цёпла.

У планах у сям’і — купіць «Пашпарт вандроўніка» і аб’ездзіць усе куткі краіны, дзе яны яшчэ не былі.

Каментары да артыкула