Памёр псіхатэрапеўт Ігар Длужнеўскі
Ён быў спецыялістам у галіне нейралінгвістычнага праграмавання, укараняў у Беларусі эрыксанскі гіпноз і дапамагаў пацярпелым у тэракце 2011 года.
Ігар Длужнеўскі. Фота: Onliner
Пра смерць паведамілі на асабістай старонцы спецыяліста ў сацыяльных сетках. Развітанне прызначана на 5 кастрычніка з 12:00 да 13:00 па адрасе: г. Мінск, вул. Кульман, 33а. Паведамляецца, што цела будзе крэміравана.
Ігар Длужнеўскі меў 40 гадоў прафесійнага стажу, з якіх больш за трыццаць гадоў спецыялізаваўся на псіхіятрыі і псіхатэрапіі.
У 1988 годзе Длужнеўскі скончыў лячэбны факультэт Мінскага дзяржаўнага медыцынскага інстытута. Пасля непрацяглай працы ў якасці ўрача-тэрапеўта прайшоў спецыялізацыю па псіхіятрыі і псіхатэрапіі, а таксама навучаўся ў маскоўскім Інстытуце псіхааналізу. З 1994 па 2011 год рэгулярна праходзіў курсы павышэння кваліфікацыі ў БелМАПА па напрамках псіхатэрапіі неўрозаў, псіхасаматычных расстройстваў, лячэння дэпрэсій і экспертызы ап'янення.
Значны этап яго кар'еры звязаны з працай на пасадзе галоўнага псіхатэрапеўта Беларускай чыгункі. У межах сваіх службовых абавязкаў ён аказваў псіхалагічную дапамогу машыністам, якія сталі сведкамі суіцыдаў на чыгуначных пуцях. Таксама Длужнеўскі працаваў з пацярпелымі ў выніку тэрарыстычнага акта ў мінскім метро ў красавіку 2011 года.
Акрамя ўрачэбнай практыкі, ён з'яўляўся адным з вядучых трэнераў цэнтра Міхаіла Дзернакоўскага і выступаў галоўным вядучым рэтрыта «Падарожжа Героя».
Асноўным профілем Ігара Длужнеўскага быў эрыксанскі (недырэктыўны) гіпноз і трансперсанальная псіхалогія. Ён быў сертыфікаваны як асацыяваны трэнер Erickson College International, прайшоўшы асабістае навучанне ў прэзідэнта каледжа Мэрылін Аткаінсан. Таксама вучыўся ў сусветна вядомых распрацоўшчыкаў метадаў НЛП і гіпнозу Стывена Гілігена і Роберта Дзілтса.
У адрозненне ад аўтарытарнага (дырэктыўнага) гіпнозу, спецыяліст практыкаваў метад Мілтана Эрыксана. Гэты падыход выключае прамыя загады і грунтуецца на мяккім увядзенні пацыента ў стан трансу (сфакусаванай увагі) праз выкарыстанне метафар, казак і ўскосных выказванняў. Падчас сеансаў пацыенты знаходзіліся ў свядомасці, але факусаваліся на ўнутраных працэсах для пошуку псіхалагічных рэсурсаў. У сваіх публічных каментарыях і інтэрв'ю СМІ ўрач паслядоўна крытыкаваў эстрадны (канцэртны) гіпноз і развенчваў міфы пра магчымасць «замбіравання» або поўнага падаўлення волі чалавека.