Biełaja lisa zavitała ŭ dvor pad Łahojskam
Sardečny haspadar vynies kuračku, vadu. Žyvioła smačna i z achvotaj pajeła.
Cikavuju historyju raspavioŭ Onliner Dźmitryj. Uviečary na jaho lecišča pryjšła biełaja lisa. Žyvioła pačała korpacca ŭ śmiećci, ale, zaŭvažyŭšy naziralnikaŭ, adrazu ŭciakła. Adnak krychu paźniej viarnułasia.
— Ja vynies kuračku, vadzičku i pačaŭ čakać. Pryjšła — pajeła, vakoł doma doŭha chadziła tudy-siudy, niešta kapała. Vyjści i pahutaryć pabajaŭsia — tolki zdymaŭ na telefon praz akno.
— Paraŭnaŭ jaje z fotazdymkami takich ź internetu — na ich fonie jana vyhladała chudoj i abarvanaj. Mnie zdajecca, jana nie pieršy dzień badziajecca pa vulicy. Ale ja, viadoma, mahu pamylacca. Da hetaha navat nie viedaŭ, što takija byvajuć, — dzielicca Dźmitryj.
Mužčyna zaŭvažyŭ na žyviole ašyjnik i vykazaŭ zdahadku, što lisa chatniaja. Paśla znajomstva jana znoŭ adpraviłasia ŭ les.
Usio adbyłosia ŭ vioscy Kisialoŭka Łahojskaha rajona. Paraiŭšysia ź niejrasietkami, Dźmitryj mierkavana vyśvietliŭ, što heta chatniaja lisa.
— Biełyja afarboŭki (takija jak «žamčužnaja», «ldzinka» abo «śniežnaja») vyvodziacca štučna na źvierafiermach i ŭ śpiecyjalizavanych hadavalnikach dla chatniaha ŭtrymańnia. Dzikija lisicy-albinosy sustrakajucca ŭ pryrodzie vielmi redka. Zvyčajny piasiec (palarnaja) taksama nie žyvie ŭ lasach Biełarusi ŭ dzikim vyhladzie, — raspavioŭ mužčyna.