Vyjšła pa biełarusku kniha «Sartra dla epochi ekranaŭ»

Vydaviectva «Łohvinaŭ» vypuściła biełaruski pierakład knihi suśvietna viadomaha karejska-niamieckaha fiłosafa Bion-Čchol Chana «Duch nadziei: suprać hramadstva strachu». Heta pieršy pierakład knihi na biełaruskuju movu; na hety momant jana jašče nie vyjšła pa-rusku.

U śviecie Chana nazyvajuć «Sartram dla epochi ekranaŭ» (The New Yorker), «popzorkaj sacyjalnaj krytyki» (Die Zeit) i «samym čytanym niamieckim fiłosafam sučasnaści» (El Pais). Jahonyja knihi zasiarodžvajucca na krytycy niealibieralizmu i transfarmacyj, jakija adbyvajucca z čałaviečym žyćciom z-za novych infarmacyjnych technałohij.

U «Duchu nadziei» fiłosaf praciahvaje krytyčny razbor sučasnaści: pakazvaje, jak panavańnie apakaliptyčnych scenaroŭ zvužaje haryzont budučyni, a myśleńnie, padparadkavanaje łohicy efiektyŭnaści i raźliku, stračvaje zdolnaść ujaŭlać niešta pryncypova novaje.

Adkaz Chan znachodzić u nadziei — nie ŭ aptymiźmie, jaki abiacaje spryjalny vynik, a ŭ zdolnaści adkryvacca nieviadomamu i bačyć mahčymaści tam, dzie strach maluje tupik. Pry hetym jon nie prosta prapanuje ŭłasnaje vyznačeńnie nadziei, a ŭstupaje ŭ dyjałoh z kłasikami, krytyčna pieraasensoŭvajučy idei Kamiu, Arent, Błocha i inšych myślaroŭ.

Ci sapraŭdy nadzieja viadzie da pasiŭnaści? Ci, naadvarot, bieź jaje niemahčymyja ni svabodnaje myśleńnie, ni dziejańnie, ni novy pačatak? Dla Chana nadzieja — nie ŭcioki ad realnaści, a ŭmova pieraadoleńnia jaje najaŭnych miežaŭ i stvareńnia supolnaj budučyni.

Paślasłoŭje da biełaruskaha vydańnia, pad nazvaj «My jak subjekt nadziei: ad Zachadu da Uschodu», napisała fiłosafka Taćciana Ščytcova. Jana raskryvaje kantekst fiłasofii Chana i paraŭnoŭvaje jaje ź biełaruskim dośviedam. Tak kniha stanovicca nahodaj parazvažać nie tolki pra asabistuju zdolnaść spadziavacca, ale i pra toje, što dazvalaje nam zachoŭvać siabie jak supolnaść.

Kamientary da artykuła