5 krasavika — prezientacyja knihi Viktara Žybula «Stapielii»
Biblijateka imia Puškina (Hikały, 4). 18:30.
U imprezie biaruć udzieł: Viktar Žybul, Juraś Barysievič, hurt «Racyjanalnaja dyjeta».
Uvachod volny!
U paraŭnańni ź inšymi zbornikami Viktara Žybula («Prykry kryk», «Dyjafrahma») hetaja kniha vyłučajecca bolšaj fiłasafičnaściu i zmračnavataj, choć miescami i iraničnaj, tanalnaściu, sa zvarotam da vostrych prablemaŭ śvietu realnaha i śvietu irealnaha. Paet vymaloŭvaje svojeasablivuju halereju hrablaŭ, na jakija možna nastupić u pošukach adkazaŭ na spradviečnyja pytańni.
Aŭtar knihi paviedamiŭ, što pieršaja viersija hetaha zbornika źjaviłasia jašče ŭ 1998: «Tady jana nazyvałasia „Finita la trahiedyja“, ciapier jana nazyvajecca „Stapielii“. Častka starych, častka novych rečaŭ. Ja dapoŭniŭ i ŭdaskanaliŭ hetuju knihu».
Viktar Žybul patłumačyŭ, što stapielii — heta kvietki, jakija rastuć u paŭdniovaj Afrycy. Jany vielmi pryhožyja, ale raspaŭsiudžvajuć niepryjemny pach. Zhodna tłumačeńniam batanikaŭ, takim čynam kvietki pryciahvajuć da siabie much — adzinych
(Z knihi «Stapielii»)
* * *
Ja — stvaralnik zarosłych byllom dekanstrukcyj,
rastvaralnik samotnych i śvietłych iluzij,
zatykalnik vušej ad suchich intradukcyj,
zabivalnik myšej u hniłoj kukuruzie.
Ja vynošvaju ŭ torbie uran dy płutonij,
nazirajučy blask łancuhovych reakcyj.
Ja — spradviečny šukalnik inakšych harmonij
u kutach ślizhacieńnia pramiennych dyfrakcyj.
Nieznarok nastupiŭ ja na
zabłukaŭšy ŭ sutońni techničnych realij.
Ja vyciahvaju palec z abrydłaj razietki.
Na dušy asiadaje cyjanisty kalij.