Ну так здараецца,калі "ляхтарат" амаль поўнасцю лег пад "рускі мір" ....;((
не такі, як ёсць
18.03.2026
[Рэд. выдалена]
веру!
18.03.2026
Мой будучы прэзідэнт!
цирк
18.03.2026
[Рэд. выдалена]
не-не
18.03.2026
веру!, а мой не
имя
18.03.2026
[Рэд. выдалена]
да 1991 незалежнай РБ не існавала
18.03.2026
«самы трагічны час пасля Сталіна».
пасля кобы да 1991 незалежнай РБ не існавала. Гэта нейкая постмадэрнісцкая метафізіка , нам пашанцавала што пасля паўстання 20га году імерыя не распачала вайну супраць нас. Наадварот, лепш ў РБ было толькі ў 14-20, да паўстання. Сёння усе ў РБ кажуць і дамагаюцца незалежнасці чаго ў 1991 не было
Очевидность и что?
18.03.2026
[Рэд. выдалена]
Беларус
18.03.2026
Трагедыя ня толькі ў злачынствах лукашыстаў. Самае трагічнае ў нашай сітуацыі - абсалютная нямогласць і няздатнасьць, падавалася б, прасунутай частцы грамадства, што апунулася ў эміграцыі і адказная за інфапрастору - за шэсьць гадоў акупацыі і тэрору на радзіме, нават, сфармуляваць тое, што адбываецца з Краінай, і пачаць называць рэчы сваімі імёнамі. Дагэтуль цалкам прызнаецца ўся лукашысцка-фашысцкая вертыкаль менавіта як "афіцыйны беларускі бок", як "Беларуская дзяржава". Пачвары, што штодзённа і сістэмна знішчаюць беларушчыну - гэта "беларускія чыноўнікі". Садысты, што пераследуюць беларусаў за беларускасць і штодня катуюць - "беларускія сілавікі". Катоўні, дзе тое адбываецца - "беларускія турмы". Здраднікі, што абараняюць хунту - "беларускія вайскоўцы"... І гэтае, цалкам прарэжымнае бачаньне і разуменьне беларушчыны, ганарліва лічыцца "аб'ектыўнасьцю ды прафесіяналізмам". Хоць вынікі 2020-а і падзеі пасля яго кажуць, што аніякага права прадстаўляць Беларусь у лукашні няма - гэта захопнік і акупант, а афіцыйны беларускі бок быў абраны і знаходзіцца зараз ў выгнаньні. Але, атрымліваецца, падзеі 2020-а і цяпер не прыняты прадэмакратычнымі беларусамі. Нават шмат кім з тых, хто атрымаў жахлівы досьвед зьняволеньня.
І нават тая адзіная спроба за шэсьць гадоў прызнаць акупацыю на нацыянальным узроўні ў КР - аніяк не асьвятляліся. Увогуле. Затое рэгулярна і вельмі падрабязна асвятляецца лукашысцка-расейская павестка ды ўсялякая бабская бздура.
Але ў выніку такога стаўленьня згартаюцца праграмы дапамогі (а ў некаторых краінах іх не было і ўвогуле), а беларусы выціскаюцца. Нават, гуманітарныя візы ў выпадку пераследу атрымаць надзвычай цяжка, ці немагчыма ўвогуле. Бо калі пяць гадоў публічна называць "беларускім бокам" тых, хто ладзіць злачынствы ў тым ліку супраць суседзяў - усе беларускае непазбежна зробіцца варожым. І гэта цалкам лагічна. Калі беларуская супольнасьць ды нацыянальная бюракратыя ў выгнаньні ня мае адпаведнага стаўлення да ўласных падзей - яно не з'явіцца і ў бюракратыях суседніх краін. Зразумела, што ўмоўнага спадара Бяляцка ці спадарыню Ціханоўскую будуць прымаць, слухаць, спачуваць... Бо трэба ж рабіць выгляд прыстойнасьці. Але звычайны беларус непазбежна робіцца ворагам. І замест дапамогі ці адаптацыі вас будзе чакаць здзек ды бюракратычнае пекла: усё, каб хутчэй ад вас пазбавіцца ды ўвогуле зрабіць так, каб вы ня ехалі. І чым далей у гэты лес - тым будзе горай.
Вось у чым сапраўдная трагедыя. Трагічна тое, што з бягучым стаўленьнем выйсьця не будзе знойдзена ніколі. Бо без асэнсавання акупацыі аніякіх дакладных праэктаў вызваленьня і дакупацыі не паўстане. Гэтак жа, як немагчыма пасьпяховае лекаваньне без вызначэння трапнага дыягназу. Але гэтая здольнасць незаўважаць відавочнага каб нічога не рабіць - падобна і ёсьць сучаснымі "еўрапейскімі каштоўнасьцямі".
Алесь Беляцкий: Ситуация в Беларуси сейчас самая трагичная и критическая
пасля кобы да 1991 незалежнай РБ не існавала. Гэта нейкая постмадэрнісцкая метафізіка , нам пашанцавала што пасля паўстання 20га году імерыя не распачала вайну супраць нас. Наадварот, лепш ў РБ было толькі ў 14-20, да паўстання. Сёння усе ў РБ кажуць і дамагаюцца незалежнасці чаго ў 1991 не было
І нават тая адзіная спроба за шэсьць гадоў прызнаць акупацыю на нацыянальным узроўні ў КР - аніяк не асьвятляліся. Увогуле. Затое рэгулярна і вельмі падрабязна асвятляецца лукашысцка-расейская павестка ды ўсялякая бабская бздура.
Але ў выніку такога стаўленьня згартаюцца праграмы дапамогі (а ў некаторых краінах іх не было і ўвогуле), а беларусы выціскаюцца. Нават, гуманітарныя візы ў выпадку пераследу атрымаць надзвычай цяжка, ці немагчыма ўвогуле. Бо калі пяць гадоў публічна называць "беларускім бокам" тых, хто ладзіць злачынствы ў тым ліку супраць суседзяў - усе беларускае непазбежна зробіцца варожым. І гэта цалкам лагічна. Калі беларуская супольнасьць ды нацыянальная бюракратыя ў выгнаньні ня мае адпаведнага стаўлення да ўласных падзей - яно не з'явіцца і ў бюракратыях суседніх краін. Зразумела, што ўмоўнага спадара Бяляцка ці спадарыню Ціханоўскую будуць прымаць, слухаць, спачуваць... Бо трэба ж рабіць выгляд прыстойнасьці. Але звычайны беларус непазбежна робіцца ворагам. І замест дапамогі ці адаптацыі вас будзе чакаць здзек ды бюракратычнае пекла: усё, каб хутчэй ад вас пазбавіцца ды ўвогуле зрабіць так, каб вы ня ехалі. І чым далей у гэты лес - тым будзе горай.
Вось у чым сапраўдная трагедыя. Трагічна тое, што з бягучым стаўленьнем выйсьця не будзе знойдзена ніколі. Бо без асэнсавання акупацыі аніякіх дакладных праэктаў вызваленьня і дакупацыі не паўстане. Гэтак жа, як немагчыма пасьпяховае лекаваньне без вызначэння трапнага дыягназу. Але гэтая здольнасць незаўважаць відавочнага каб нічога не рабіць - падобна і ёсьць сучаснымі "еўрапейскімі каштоўнасьцямі".