Усе бачылі, як нязломная Кацярына, „накланіла" ўвесь рэжым.
ЯКОЕ ПЯШЧОТНАЕ СЭРЦА Ў ГЭТАЙ ДЗЯЎЧЫНЫ
21.03.2026
DZIAKUJ КАХАННЕ І ЯКОЕ ПЯШЧОТНАЕ СЭРЦА Ў ГЭТАЙ ДЗЯЎЧЫНЫ ! !! "Гнюсь пануе над краем. Што ж мусіць З нашым краем зрабіць гэта гнюсь? Не пакінуць жывой Беларусі, А змяртвіць, знежывіць Беларусь! І змярцвела б, быць можа, краіна, Не жывы не стрывала б цяжар, Каб не ўсмешка твая, Кацярына, Не біблейскі — за кратамі! — твар. Каб не вочы, што нават у болю, У глыбока схаваных слязах Гэтак поўняцца вечнай любоўю, Быццам свецяцца на абразах."
К
21.03.2026
Кацярына
Гнюсь пануе над краем, як цемра, Як атрута ў жывой крыві. І здаецца — вось-вось ужо змеркне Белы голас святой зямлі.
І здаецца — задушаць, зняволяць, І пад корань знясуць дабро, І самую памяць пра волю Закуюць у глухое зло.
І змярцвела б, быць можа, краіна, І ўпала б пад чорны цяжар, Каб не позірк тваё, Кацярына, Каб не светлы — за кратамі! — твар.
Каб не вочы твае, як малітва, Што праходзяць праз боль і жах, Як нябесная ціхая бітва За святло ў чалавечых душах.
Ты ішла праз халодныя сцены, Праз маўчанне, праз здзекі і страх, Але нават турэмныя цені Не згасілі святла у вачах.
Не зламалі. Не сцерлі. Не скралі. Не забілі жывую вясну. Ты вярнулася — значыць, паўстала Беларусь з-пад смяротнага сну.
Ты вярнулася — і над краінай Нібы звон пракаціўся жывы: Пакуль ёсць такія, Кацярына, Будуць жыць беларускія сны.
«Гнюсь пануе над краем». Владимир Некляев посвятил стихотворение Катерине Андреевой
"Гнюсь пануе над краем. Што ж мусіць
З нашым краем зрабіць гэта гнюсь?
Не пакінуць жывой Беларусі,
А змяртвіць, знежывіць Беларусь!
І змярцвела б, быць можа, краіна,
Не жывы не стрывала б цяжар,
Каб не ўсмешка твая, Кацярына,
Не біблейскі — за кратамі! — твар.
Каб не вочы, што нават у болю,
У глыбока схаваных слязах
Гэтак поўняцца вечнай любоўю,
Быццам свецяцца на абразах."
Гнюсь пануе над краем, як цемра,
Як атрута ў жывой крыві.
І здаецца — вось-вось ужо змеркне
Белы голас святой зямлі.
І здаецца — задушаць, зняволяць,
І пад корань знясуць дабро,
І самую памяць пра волю
Закуюць у глухое зло.
І змярцвела б, быць можа, краіна,
І ўпала б пад чорны цяжар,
Каб не позірк тваё, Кацярына,
Каб не светлы — за кратамі! — твар.
Каб не вочы твае, як малітва,
Што праходзяць праз боль і жах,
Як нябесная ціхая бітва
За святло ў чалавечых душах.
Ты ішла праз халодныя сцены,
Праз маўчанне, праз здзекі і страх,
Але нават турэмныя цені
Не згасілі святла у вачах.
Не зламалі. Не сцерлі. Не скралі.
Не забілі жывую вясну.
Ты вярнулася — значыць, паўстала
Беларусь з-пад смяротнага сну.
Ты вярнулася — і над краінай
Нібы звон пракаціўся жывы:
Пакуль ёсць такія, Кацярына,
Будуць жыць беларускія сны.