Виктор Мартинович: Я, наверное, последний автор, который остался здесь
-
16.08.2026Вiкторыя, тут любое вока заўважыць што ваш каментар згенераваны штучным інтэлектам. Навошта?
-
16.08.2026а калi б у яго былi дзецi ?
-
16.08.2026Дзякуй, Віктар.
-
16.08.2026Ого. Не ведаў, што ён у Беларусі.
Па магчымасці перакажыце падрабязней (першакраніца за пэйволам). -
17.08.2026Бяда, бяда з нашай Радзімай
У ягонай пазіцыі ёсць нешта вельмі цяжкае для разумення чалавека, які знаходзіцца ў бяспецы: ён не рамантызуе Беларусь і не кажа, што яму там добра. Наадварот — ён адкрыта гаворыць пра страх, ізаляцыю, прафесійнае знішчэнне і немагчымасць нармальна працаваць. Але пры гэтым лічыць, што яго прысутнасць у краіне мае сэнс. І асабліва моцная думка: "У краіне павінны заставацца вочы і вушы" . Гэта ўжо не проста пра асабісты выбар. Гэта пра адказнасць чалавека, які можа сведчыць пра тое, што адбываецца. Смеласць, адвага і сапраўдны патрыятызм... і асабістая адказнасць. Бо патрыятызм — гэта не абавязкова заставацца любой цаной. Для кагосьці выезд — спосаб выжыць і працягваць барацьбу з-за мяжы. А ў выпадку Марціновіча яго выбар — менавіта заставацца сведкам таго, што адбываецца ўнутры краіны.
І таму яго пазіцыя сапраўды выглядае вельмі моцна: не лозунгі пра любоў да Радзімы, а гатоўнасць плаціць за яе прысутнасцю ў небяспечнай рэальнасці. Гэта ўжо не словы. Гэта ўчынак