«Пара ўскрывацца, бо інакш здохнеш без бою». Севярынец расказаў пра першыя дні на Акрэсціна
Павел Севярынец у фэйсбуку расказаў пра першыя суткі пасля арышту ў 2020 годзе. Яго арыштавалі 7 чэрвеня пасля вяртання з пікету ў падтрымку Ціханоўскай на Камароўцы.
«Чэрвень 2020 года, Акрэсціна. Менскі ІЧУ
Мяне прывезлі ў нядзелю ўвечары пасля мітынгу на Камароўцы. Спачатку ўсё было як мы любім: дагляд, камера, канвой, адміністрацыйны суд за несанкцыянаванае мерапрыемства, 15 сутак, зноў Акрэсціна.
Але назад чамусьці прывезлі не ў размеркавальнік, дзе трымаюць «сутачнікаў», а ў ІЧУ, для крымінальнікаў.
І завялі адразу ў карцар — паўпадвальны каменны мяшок 2 на 3 метры з адкідной нарай. На ўваходзе забралі куртку і ўсё, што меў у трывожнай торбе, да зубной шчоткі ўлучна.
— Всё отдадім, — сказаў супрацоўнік, які заводзіў. — Потом.
Ведаю я ваша «потом», думаю. Пачынаецца не надта.
Летам у такім карцары так сабе. Удзень душна, уначы халодна, голая дошка. Большасці людзей праз пэўны час пачынае падрываць дах, бо пастаянна церпіш і няма чаго рабіць, тупа ходзіш два крокі туды, два крокі назад, больш няма як. Ну але малюся Богу, абдумваю будучыя кнігі, збіраюся датрываць да «выбараў» — нармальна.
Першая ноч — поўная агню. Нейкая жанчына ў камеры насупраць крычыць, здаецца, па-цыганску, б'е кулакамі і нагамі ў дзверы, патрабуе курыць і выпусціць. Да ранку. Так і не заснуў. У суседнюю камеру, таксама карцар, чую, заводзяць Волю Мікалайчык — яна таксама выступала на мітынгу.
А раніцай перакрылі ваду. І мне, і Волі.
— Чаму вады няма?
— Рамонт.
Ніякага рамонту, канечне, не было. Проста каля кожнай камеры ў ІЧУ адмысловы кранік, перакрылі і ўсё. Цяпер не папіць, не памыць рук, ня змыць «ачко». Суха, як у пустыні.
Так, думаю. Патрапіў. Да «выбараў» два месяцы, без вады магу не дацягнуць. Уранку і ўвечары даюць па паўкубкі «гарбаты» да пайкі, і гэта ўсё. Есці пры такім раскладзе ня хочацца. Нна, хранаваценька.
— Дайце вады!
Маўчанне.
Дзень. Два. Тры. Чатыры. Цяжка, асабліва ўначы. Смага. Пачынае тачыцца галава. Тое самае, чую, і ў Волі.
Халера іх бяры, думаю. Пара ўскрывацца, бо інакш здохнеш бяз бою.
Ёсць чым? Знойдзем.
Але пра гэта — наступным разам».
Цяпер чытаюць
Памятаеце Данііла з Офіса Ціханоўскай, якому за два дні сабралі грошы на анкалагічную аперацыю? Яму напісаў той самы аднакласнік, які яго ўдарыў — з чаго ўсё і пачалося44
Каментары