Пабіты рэкорд мінулага года на 300 грамаў.
Дзяніс Гіндулін год таму вырасціў лімон вагой 1,36 кілаграма. Сёння ён зноў здзівіў: новы цытрусавы цяжкавагавік пацягнуў на 1 кг 606 грамаў, піша «Мінская праўда».
Захапленне цытрусавымі ў Дзяніса родам з дзяцінства. Праўда, першы вопыт аказаўся няўдалым: не маючы ведаў, ён хутка сутыкнуўся з хваробамі пакаёвых лімонаў і адклаў задуму ў доўгую скрыню. Запал зноў успыхнуў чатыры гады таму — на мясцовым рынку ў Барысаве.
— Ходзячы па рынку, я ўбачыў жанчыну, на стэндзе якой былі і мандарыны, і лімоны, і апельсіны, і клеменціны. Усё пладаноснае, усё з ужо гатовымі пладамі. Я зноў загарэўся, — расказваў Дзяніс у мінулым годзе.
Ён купіў у прадаўшчыцы чаранок ад пладаноснага лімона гатунку «Пандэроза» — крупнаплоднага гібрыда з тоўстай і духмянай лупінай. Расліна з такога чаранка наследуе здольнасць «бацькоў» даваць плады, таму доўга чакаць не даводзіцца.
Каб мара зноў не загінула, Дзяніс паглыбіўся ў вывучэнне тэмы: кансультаваўся з прадаўшчыцай, вывучаў інфармацыю ў інтэрнэце і выпрацаваў для сябе строгія правілы догляду. Галоўныя з іх — мяккая вада, штодзённае апырскванне і балкон з сакавіка па лістапад.
Лімон Дзяніс палівае выключна дажджавой або адталай вадой, зімой трымае каля акна, а з надыходам цяпла выносіць на балкон. І ніколі не паварочвае яго да сонца — інакш расліна можа загінуць.
Сёлета на дрэве спелі два плады. І адзін з іх мог бы стаць яшчэ большым — калі б не трагедыя. Дзяніс расказвае пра яе з прыкрасцю, але без роспачы: бывае.
— Ён стаяў на крэсле, высока. Падпоркі былі больш за метр. Канструкцыя была няўстойлівая. І дзесьці яго павяло, таму што ён вельмі шмат спажывае вільгаці, — успамінае Дзяніс. — Я сыходжу на працу, паліваю яго. У сонечны дзень прыходжу — ужо ўсё выпарылася. А дрэву патрэбна вільгаць, вось яно і выцягвае ўсе сокі з плода. Той становіцца мяккім, як паралонавы шарык. А канструкцыя ж хісткая — дрэва павяло, і яно ўпала.
Той плод, што быў большым, адарваўся і ўпаў, а меншы ацалеў. Калі б той плод паспеў, паводле слоў Дзяніса, ён і сам не ведае, колькі б той важыў.
Галіну, якая пераламалася пры падзенні, ён пакуль скруціў — цалкам яна не адламалася. Увесну, калі пачнецца актыўны рух соку, Дзяніс плануе зрабіць на ёй паветраныя адводкі
Летась рэкорд Дзяніса складаў 1 кг 331 г. Сёлета — 1 кг 606 г. Той жа гатунак, той жа догляд.
Сакрэт, паводле слоў барысаўчаніна, просты: дрэва набрала больш зялёнай ліставай масы, а значыць, стала атрымліваць больш энергіі ад сонца і святла.
— Спецыяльна нічога не рабіў. Усё тое ж самае: той жа аградогляд, тая ж вада, пра якую мы расказвалі летась, — тлумачыць Дзяніс. — Проста дрэва развіваецца, само становіцца большым. А чым большая ліставая маса, тым больш энергіі ад сонца і святла яно атрымлівае. Усё ўзаемазвязана: дрэва расце, дае больш сілы плоду. Таму і плод стаў большым.
Паводле слоў Дзяніса, галоўнае ў ягоным лімоне — нават не рэкордная вага, а смак і водар, якіх не знайсці ў краме.
— Ён велізарны, — з гонарам кажа Дзяніс. — Але галоўнае — не толькі вага, але і смак. Лупіна тоўстая, да паўтара сантыметра. І сам плод вельмі смачны, нашмат лепшы за крамны. Даўкі, з яркім водарам. Калі лімон паспеў, пах чутны ў кватэры — цытрусавы, праз лупіну, нават калі плод не разрэзаць. А ўжо калі рэжаш — пах неверагодны.
Каментары