Павел Шурмей агучыў пытанні каліноўцаў адносна спецроты «Воля»

Былы камандзір Палка Каліноўскага Павел Шурмей, які цяпер з'яўляецца палітычным прадстаўніком палка, звярнуўся да пасла па асаблівых даручэннях Міністэрства замежных спраў Украіны Яраслава Чарнагора з пяццю пытаннямі ў сувязі са стварэннем беларускай спецроты «Воля» ў складзе Вайскова-марскіх сіл Украіны.

Павел Шурмей. Фота: «Наша Ніва»

Шурмей падкрэслівае, што беларускія вайскоўцы, якія ўжо ваююць ва Украіне, не выступаюць супраць з’яўлення новых падраздзяленняў і лічаць канкурэнцыю карыснай. Аднак, на яго думку, яна павінна адбывацца ў празрыстых і зразумелых для ўсіх умовах. Таму ён задае Яраславу Чарнагору пяць пытанняў.

Першае пытанне тычыцца таго, хто і на якім узроўні прыняў рашэнне аб стварэнні новай беларускай спецроты БПЛА: ці мае гэта рашэнне сістэмны характар і ці прымалася яно на ўзроўні палітычна-вайсковага кіраўніцтва Украіны.

Калі ж гаворка толькі пра эксперымент, то паводле якіх крытэрыяў будуць вызначаць яго паспяховасць і ці могуць вынікі паўплываць на стаўленне да іншых беларускіх добраахвотнікаў?

Другое пытанне датычыцца прынцыпаў адбору людзей, якім даручана кіраваць новай ротай.

Шурмей цікавіцца, чаму гэтую працу не даручылі беларусам з вялікім баявым досведам, у тым ліку ў сферы БПЛА. Па яго словах, сёння многія з беларускіх вайскоўцаў маюць практычны досвед баявой працы, планавання аперацый і кіравання.

У той жа час выканаўцам абавязкаў камандзіра новай спецроты, якая прэтэндуе на статус элітнай, прызначылі Мікіту Забугу — чалавека, які, як сцвярджаецца ў звароце, меў крыху больш за месяц досведу працы лагістам роты БПЛА. У сувязі з гэтым Павел Шурмей хоча ведаць, сталі падставай для такога прызначэння вайсковая адукацыя, досвед сучаснай вайны, арганізацыйныя здольнасці або рэпутацыя сярод вайскоўцаў.

Трэцяе пытанне звязанае з заявай пра тое, што беларусы нарэшце пачнуць атрымліваць афіцэрскія пасады.

Ці будзе гэта азначаць афіцыйнае прызначэнне на афіцэрскія пасады з адпаведнымі правамі, абавязкамі і юрыдычнай адказнасцю, ці беларусы і надалей будуць фармальна лічыцца салдатамі або снайперамі, фактычна пры гэтым выконваючы афіцэрскія функцыі, цікавіцца Шурмей. Ён сцвярджае, што такая сітуацыя разыходжання фармальнага і фактычнага вельмі распаўсюджаная ў беларускіх падраздзяленнях і раней, і цяпер. Калі ж зараз сітуацыя зменіцца і плануецца афіцыйнае прызначэнне беларусаў на афіцэрскія пасады, то як будзе выглядаць гэтая працэдура, паводле якіх крытэрыяў яна будзе ажыццяўляцца і ці распаўсюдзіцца на іншыя падраздзяленні?

Чацвёртае пытанне тычыцца заяў пра пачатак працы з далёкімі і сярэднімі ўдарнымі беспілотнікамі.

Павел Шурмей спасылаецца на досвед беларускіх спецыялістаў па БПЛА, якія служаць ва Узброеных сілах Украіны, і сцвярджае, што якасная падрыхтоўка тэхнічнага персаналу займае не менш за шэсць месяцаў. Для паўнавартаснага кіравання БПЛА аператыўнага ўзроўню, паводле яго слоў, патрэбныя не толькі навучанне, але і не менш за два гады агульнага баявога досведу. Ён адзначае, што беларусаў з такім узроўнем кампетэнцый няшмат, і пытаецца, хто будзе навучаць асабовы склад новай роты і забяспечваць яе падрыхтоўку, каб яна была элітнай не толькі па назве.

Пятае пытанне звязанае з праблемамі легалізацыі беларускіх добраахвотнікаў.

У сувязі са стварэннем новай роты заяўлялася, што павелічэнне колькасці беларусаў у войску можа дапамагчы вырашыць праблемы з легалізацыяй, выдачай дакументаў, аднаўленнем страчаных пашпартоў, выплатамі, навучаннем і іншымі пытаннямі. Аўтар звароту ставіць пад сумнеў мэтазгоднасць такога падыходу, паколькі, паводле яго слоў, праблемы беларускіх добраахвотнікаў, якія ваююць з 2022 года, да гэтага часу вырашаюцца вельмі павольна альбо застаюцца нявырашанымі.

У выніку Павел Шурмей ставіць пытанне, што павінна быць першасным: стварэнне неабходных юрыдычных умоў для ўзнікнення новых беларускіх і іншых падраздзяленняў альбо стварэнне новых падраздзяленняў у разліку на тое, што гэта ў будучыні падштурхне дзяржаву да заканадаўчых змен. Аўтар адзначае, што неабходныя змены не адбыліся на працягу больш чым чатырох гадоў.

Каментары да артыкула