«Škada budzie, kali zahinie». Pad Mahilovam užo niekalki tydniaŭ sprabujuć uratavać busła, jaki zastaŭsia zimavać

Ciopłaja vosień zabłytała niekatorych pieralotnych ptušak — jany nie palacieli ŭ vyraj, spadziejučysia na ciopłaje nadvorje. Ale rezkaje pachaładańnie zaśpieła ich źnianacku, piša «Mohilev. Onłajn».

Tak zdaryłasia i z busłom, jaki ŭžo niekalki tydniaŭ žyvie ŭ Bujničach Mahiloŭskaha rajona. Zamiest ciopłych krain jon hrejecca kala komina na dachu miascovaha «Jeŭraopta». Ptuška vyhladaje zdarovaj, ale, adbiŭšysia ad čarady, vymušanaja vyžyvać samastojna ŭ śniezie i na marozie.

Jak raskazaŭ achoŭnik susiedniaha z kramaj miechdvara Maksim Hunajeŭ, busła nieadnarazova sprabavali złavić. Pryjazdžali rabotniki zaaparka z sačkami, vałanciory-zoaabaroncy — ale biezvynikova. Ptuška ŭźlataje, robić koła i znoŭ sadzicca na dach. Uniz spuskajecca nienadoŭha, kali joj prynosiać ježu, a časam korm navat zakidajuć navierch.

Pa słovach achoŭnika, prykmiet traŭmaŭ ci chvarob u busła niama: jon dobra lotaje i nie kulhaje. Miascovyja žychary padkormlivajuć jaho rybaj, kurycaj i navat śvininaj, ale blizka da siabie ptuška ludziej nie padpuskaje.

Pradavačka kramy adznačaje, što busieł vielmi aściarožny i nie idzie na kantakt z čałaviekam. Jon trymajecca pamiž kominami na dachu, dzie ciaplej, a ludzi dapamahajuć jamu jak mohuć. Usim škada, što ptuška moža zahinuć.

Pra busła ŭžo paviedamlali ŭ MNS i pryrodaachoŭnyja słužby. U mahiloŭskim zaaparku hatovyja ŭziać jaho na zimoŭku, ale kožny raz ptuška ŭciakaje ad ratavalnikaŭ.

Navat nočču busieł zastajecca na dachu i nie adlataje, niahledziačy na mocnyja marazy. Žychary spadziajucca, što da sapraŭdnych chaładoŭ udasca znajści sposab vyratavać ptušku, kab jana nie zahinuła ad marozu.

Kamientary da artykuła