U vioscy pad Viciebskam jość dušeŭny muziej: kormiać smačna, a zapis ažno za miesiac

Biełaruska ŭ tyktoku raspaviała pra viaskovy muziej, pra jaki vy naŭrad ci čuli. Užo 40 hadoŭ jon trymajecca na entuzijaźmie nastaŭnicy biełaruskaj movy i litaratury.

Ludmiła Nikicina. Skrynšot videa ŭ tyktoku

Pamiž Viciebskam i vioskaj Zaronava ŭsiaho 24 kiłamietry. Ale pra isnavańnie muzieja tam viedajuć navat nie ŭsie z tych, u kaho lecišča pobač. A miesca sapraŭdy dušeŭnaje.

Ekspazicyja moža vyhladać krychu sumburnaj. Ale ŭličvajučy toje, što ŭsio 40 hadoŭ trymajecca na entuzijaźmie i lubovi da biełaruščyny zvyčajnaj nastaŭnicy, heta možna daravać.

Aficyjnaja nazva hučyć tak: narodny kompleks-muziej «Historyja Zaronaŭskaha kraju». Na płoščy ŭ 280 kvadrataŭ raźmieščana kala 30 tysiač ekspanataŭ.

Hałoŭnaja tut Ludmiła Nikicina. U svoj čas jana try razy sprabavała pastupić na histfak Hrodzienskaha piedinstytuta — ale biespaśpiachova. U vyniku pajšła na zavočnaje adździaleńnie fakulteta biełaruskaj fiłałohii Viciebskaha piedinstytuta.

Moža, i dobra, što los skłaŭsia mienavita tak: u intervju «Vićbičam» žančyna raspaviadała, što ličyć svaim pryzvańniem vyvučać biełaruskuju kulturu i znajomić ź joj inšych.

U Zaronava Ludmiła pryjechała žyć u 1982 hodzie, pracavała nastaŭnicaj biełaruskaj movy i litaratury. A ŭ 1986 hodzie pačała stvarać pry škole muziej. Matyvacyja była davoli zrazumiełaja: u Zaronava pryjazdžali z usich kancoŭ SSSR na vajskovaje pachavańnie — adno z samych maštabnych u Viciebskaj vobłaści.

Stvarali muziej, jak kažuć, usim śvietam: spačatku dzieci nieśli lubimaj nastaŭnicy ŭ ekspazicyju ŭsio, što padavałasia im cikavym i značnym. A potym i darosłyja dałučylisia.

I pa siońnia, kali niechta choča źnieści stary dom, ludzi zaprašajuć u hości Ludmiłu, kab taja pahladzieła, ci nie varta niešta zabrać u muziej.

Značnaja častka ekspazicyi pryśviečana bytu našych prodkaŭ, u muziei pravodziać roznyja narodnyja abrady. A jašče tam mohuć smačna nakarmić.

Svaimi ŭražańniami ŭ tyktoku padzialiłasia błohierka ź Viciebska, jakaja padpisanaja jak Languanna. Jana zastałasia vielmi ŭražanaja, ale papiaredziła, što zapisvacca treba vielmi zahadzia: tyktokierka, naprykład, damoviłasia na naviedvańnie jašče letaś u śniežni, a trapić na ekskursiju zmahła amal praź miesiac.

U ekspazicyi jość navat sapraŭdnaja piečka — u joj i hatavali abied dla haściej.

— Samaja hałoŭnaja pryčyna naviedać hety muziej — heta Ludmiła Kanstancinaŭna, niejmavierna enierhičnaja i pazityŭnaja žančyna, jakaja ź iskraj u vačach raspaviadaje pra kožny ekspanat muzieja. A jašče ŭ jaje ceły kalektyŭ dziaciej, jakija dapamahali joj pravodzić ekskursiju i raspaviadali pra muziej. Darečy, vielmi pryjemna, što i dzieci, i ich kiraŭnica razmaŭlali tolki pa-biełarusku.

U kamientaryjach słovy tyktokierki paćviardžajuć: tyja, chto pabyvaŭ u muziei, atrymali tolki stanoŭčyja ŭražańni.

Kamientary da artykuła