Pamočnica Cichanoŭskaj Hanna Złatkoŭskaja pakinuła pracu ŭ Ofisie
Pra svajo rašeńnie piśmieńnica Hanna Złatkoŭskaja paviedamiła ŭ fejsbuku. Vytrymała na pasadzie jana ŭsiaho tolki dzieviać miesiacaŭ.
Hanna Złatkoŭskaja, piśmieńnica i ŭžo byłaja asabistaja pamočnica Śviatłany Cichanoŭskaj. Vilnia, 2025 hod. Fota: asabisty archiŭ
U paście Hanna Złatkoŭskaja nazvała hety etap svajoj bijahrafii «vielmi mocnym i važnym dośviedam», za jaki jana «šmat daviedałasia pra siabie» i padčas jakoha joj «pryjšłosia nanova šmat čaho ŭ sabie pierafarmavać».
Pra pracu ź Cichanoŭskaj i jaje samu jana pry hetym vykazvajecca vielmi stanoŭča:
«Viedaju, što mnohich cikavić, a jakaja Śviatłana? Dyk voś skažu vam, jana vielmi i vielmi arhanizavany čałaviek. Jana nie dazvalaje sabie stamlacca.
Ja na ŭsio žyćcio zapomniu adzin vypadak. Heta byli try napružanyja pracoŭnyja dni pa 12 hadzin. Mała snu — šmat aktyŭnaściaŭ, intervju, sustreč… Ja ŭžo na druhi dzień dumała: boža, jak heta vytrymać? I jak Śviatłana trymajecca? Bo ŭsia ŭvaha ž na joj. I voś idzie treci dzień, u mianie ad stomlenaści idzie para z vušej, ja dumaju tolki pra łožak i zasłužany bakał praseka, ale treba jašče niekalki hadzin pracavać. Śviatłanie prynosiać čarhovy dakumient, jaki treba pravieryć. I ja dumaju, što voś zaraz adzinaje, što ja mahu pračytać, — heta nazvu kramy, u jakoj ja kuplu toje samaje praseka, a ŭsialakija dakumienty b prahladzieła adnym vokam. Ale Śviatłana čytała jaho, znachodziła pamyłki, vypraŭlała ich… I tak zaŭsiody.
Uvaha da samych maleńkich detalaŭ i napružany hrafik — ja bačyła heta kožny dzień i tolki što i bubnieła sama sabie: dziakuj Bohu, što ja — nie jana, bo ja b užo daŭno skazała: nie, rabiaty, ja skončyłasia, vybačajcie».
Jana ličyć, što
«imia Śviatłany nazaŭsiody zastaniecca ŭ historyi, pryjemna, chaj i niadoŭha, ale pabyć jaje častkaj».
Kankretnyja pryčyny svajho sychodu z kamandy Złatkoŭskaja nie akreślivaje, ale z ahulnaha kantekstu pasta možna zrazumieć, što abjom i rytm pracy akazalisia dla jaje nadta źniasilvajučymi: «Maje pušystyja monstry časta mnie zaminali rabić na 300 adsotkaŭ, navat ciažka patłumačyć, čamu».
Što da budučych płanaŭ, to jana piša:
«Ale ja ŭsio ž taki zastałasia piśmieńnicaj, jakaja maryć napisać novuju knihu na biełaruskaj movie, jakaja lubić svaich pušystych monstraŭ i vielmi pieražyvaje za kožnaha biełarusa i biełarusku, jakija paciarpieli ad režymu. Pačynajecca novy šlach majho žyćcia, ale ŭ emihracyi ich było stolki, što ŭžo zvykła».