Viktar Marcinovič: Ja, napeŭna, apošni aŭtar, jaki zastaŭsia tut
Piśmieńnik Viktar Marcinovič daŭ intervju niamieckamu vydańniu Die Zeit. U im jon raskazaŭ pra finansavaje vyžyvańnie, izalacyju, žyćcio ŭ pastajannym strachu i patłumačyŭ, čamu kateharyčna admaŭlajecca emihravać ź Biełarusi.
Viktar Marcinovič. Fota: LookByMedia
U Biełarusi Marcinovič apynuŭsia ŭ tatalnaj prafiesijnaj izalacyi. Paśla pryznańnia EHU «ekstremisckaj arhanizacyjaj» jon musiŭ pakinuć prafiesuru, kab biaśpiečna znachodzicca na radzimie, i ciapier vymušany žyć z prodažu baćkoŭskaj kvatery.
Drukavacca jon taksama nie moža: unutry krainy dziejničaje cenzura (nakład ramana «Revalucyja» zabirali na paŭhadovuju pravierku), a publikacyja ŭ emihranckich vydaviectvach, jak varšaŭski Gutenberg, ciapier pahražaje šaściu hadami turmy praź ich «ekstremiscki» status.
Apisvajučy atmaśfieru ŭnutry Biełarusi, piśmieńnik adznačaje, što strach razburyŭ davier pamiž ludźmi. Aŭtary ŭnutry krainy nie stasujucca adno z adnym, a sam jon paźbiahaje kantaktaŭ z dyjasparaj, kab nie padviarhać siabie ryzycy pry pierasiačeńni miažy.
Marcinovič pryznajecca, što žyvie ŭ stanie pastajannaha strachu, jaki paraŭnoŭvaje z pavietranaj jamaj u samalocie. Ź mierkavańniaŭ biaśpieki piśmieńnik admoviŭsia adkazvać na niekatoryja pytańni žurnalistki.
Niahledziačy na heta, litaratar nazyvaje mahčymuju emihracyju zdradaj samomu sabie i tym, chto zastaŭsia.
«Sens majho žyćcia — pisać pra toje, što ja baču ŭ Biełarusi. U krainie pavinny zastavacca vočy i vušy, i ja, napeŭna, apošni aŭtar, jaki zastaŭsia tut. Kali ja źjedu, nichto nie zrazumieje tych źmien, jakija adnojčy tut adbuducca», — tłumačyć jon.
Marcinovič dadaje, što teksty, napisanyja im za miažoj, nie majuć dla jaho vartaści, i jon praciahvaje vieryć u pieramohu dabra, bo hetyja słovy, skazanyja ŭnutry siońniašniaj Biełarusi, majuć zusim inšuju vahu.