Дзве 109‑гадовыя жанчыны пазнаёміліся ў 23 і сябруюць дагэтуль

Велма Лонг і Дораці Богес нарадзіліся ў 1917 годзе і пазнаёміліся ва ўзросце 23 гадоў падчас Другой сусветнай вайны. Сёння абедзвюм жанчынам ужо па 109 гадоў, а іх сяброўства працягваецца больш за восем дзесяцігоддзяў, піша The Washington Post.

Велма Лонг і Дораці Богес. Фота: Tyler M. Andrews/The Washington Post

Дораці Богес пачынае кожны дзень з фізічных практыкаванняў на кухні. Яна ўключае старую магнітолу з песняй Cha Cha Slide, трымаецца рукой за стальніцу і па чарзе падымае ногі, а затым прысядае і рухаецца ў такт музыцы. На паліцы ў яе стаіць кубак з надпісам 109 and fabulous («109 і цудоўная»).

Велма Лонг адзначыла сваё 109‑годдзе ў жніўні, запрасіўшы сяброўку разам пайсці ў царкву. Раней Богес хадзіла ў царкву Лонг, калі тая адзначала 109‑годдзе ў маі. У маладосці абедзве жанчыны былі значна больш актыўнымі: напрыклад, на сваё 100‑годдзе Лонг яшчэ танцавала на абцасах.

Дораці Богес. Фота: Tyler M. Andrews/The Washington Post

У пачатку 1940‑х гадоў Богес вучылася на сацыяльнага работніка ў Атланце, але вырашыла пераехаць у Вашынгтон, каб працаваць на карысць краіны падчас вайны. Яна і Лонг былі аднымі з так званых «Розі-заклёпачніц» — жанчын, якія падчас Другой сусветнай вайны прыйшлі працаваць на фабрыкі, верфі і ў дзяржаўныя ўстановы, замяняючы мужчын, якія пайшлі на фронт.

Абедзве ўладкаваліся на працу ў дзяржаўныя структуры машыністкамі. Лонг працавала на ВМС ЗША, а Богес — у тагачасным вайсковым ведамстве. Менавіта праз працу абедзве пазнаёміліся са сваімі будучымі мужамі, а іх адносіны пачыналіся з сумесных абедаў.

Неўзабаве Богес і Лонг таксама сталі блізкімі сяброўкамі. Іх мужы былі стрыечнымі братамі і сябравалі паміж сабой, таму сем'і шмат часу праводзілі разам, часта ездзілі ў падарожжы і сустракаліся парамі.

Богес і яе муж актыўна ўдзельнічалі ў руху за грамадзянскія правы. У яе доме захавалася шмат памятных рэчаў з той эпохі, у тым ліку сцяг з Маршу на Вашынгтон 1963 года. Сама жанчына пазней успамінала, што ў той час не ўсведамляла гістарычнасці сваіх дзеянняў і проста «бавіла час».

У канцы 1990‑х гадоў The Washington Post апублікавала артыкул пра жанчын, вядомых як «ваенныя дзяўчаты», аднак у ім гаварылася толькі пра белых жанчын. Богес напісала рэдакцыі ліст, звярнуўшы ўвагу на гэтую недарэчнасць, і яе ліст быў апублікаваны ў газеце ў 1997 годзе.

Больш за 80 гадоў Богес і Лонг жылі недалёка адна ад адной у Вашынгтоне і яго ваколіцах. У маладосці яны разам займаліся фізкультурай, ладзілі святы для сваіх дзяцей. Цяпер сустракацца ім цяжэй, але яны размаўляюць праз тэлефон амаль кожны дзень.

Абедзве жанчыны лічаць, што адным з галоўных сакрэтаў іх даўгалецця з'яўляецца сацыяльная актыўнасць і зносіны з іншымі людзьмі. Яны падтрымліваюць сувязі з сябрамі, суседзямі, царкоўнымі супольнасцямі, сацыяльнымі клубамі і сваімі сем'ямі.

У Лонг ёсць праўнучка ў чацвёртым пакаленні, якой чатыры гады. Дачка Лонг, Філіс Валентайн, якой цяпер 78 гадоў, жартуе, што яе маці ўжо стала «мамай» для ўсіх яе сяброў.

Богес працягвае рабіць фізічныя практыкаванні і асабліва ганарыцца тым, што ў 69 гадоў навучылася плаваць. Абедзве жанчыны таксама шмат падарожнічалі пасля выхаду на пенсію ў 1970‑х гадах. Богес захоўвае спіс наведаных краін — ад Аргенціны да Турцыі, а Лонг асабліва любіла Бермуды, Манрэаль і Гаваі.

Велма Лонг і Дораці Богес. Фота: Tyler M. Andrews/The Washington Post

Абедзве 109‑гадовыя сяброўкі лічацца аднымі з апошніх жывых «Розі-заклёпачніц» — жанчын, якія працавалі на карысць ваеннай эканомікі ЗША падчас Другой сусветнай вайны. Сёння яны па-ранейшаму імкнуцца заставацца актыўнымі, падтрымліваць сяброўства, сустракацца з людзьмі і цікавіцца навакольным светам.

Для Лонг асабліва важна працягваць падарожнічаць. Яе дачка расказвала, што падчас нядаўняга палёту ў Тэхас маці глядзела ў ілюмінатар з дзіцячай цікаўнасцю. На пытанне, пра што яна думае, 109‑гадовая жанчына адказала, што ніколі не спадзявалася, што яшчэ раз зможа вярнуцца ў гэта месца.

Каментары да артыкула