Łukašenka: Toje, što adbyvajecca vakoł nas, nie zaležyć ad nas. Šalenstva i jašče raz šalenstva

Alaksandr Łukašenka 8 studzienia padčas cyrymonii ŭručeńnia premij «Za duchoŭnaje adradžeńnie», śpiecyjalnych premij dziejačam kultury i mastactva i «Biełaruski spartyŭny Alimp» zaklikaŭ svaich prychilnikaŭ da zachavańnia adzinstva na fonie «šalenstva» sučasnaha śvietu.

Alaksandr Łukašenka. Fota: Evgenia Novozhenina Pool Photo via AP

«Usio, što adbyvajecca vakoł, vy bačycie, heta možna nazvać tolki adnym słovam — šalenstva», — zajaviŭ Łukašenka.

Paśla ž pieraniośsia dumkami na 6 hadoŭ tamu, u časy pandemii karonavirusu.

«Vy pamiatajecie, my z vami heta šalenstva ŭžo pieražyli — tady, kali ŭsie kryčali pra pandemiju, pra toje, što «ŭsie pamrom», «zaŭtra pachavajuć» i hetak dalej. Ale my prajšli hety etap. Z prablemami peŭnymi, ale rozumu ŭ nas chapiła».

Prytym chapiła jaho nibyta tolki ŭ adnym punkcie na ŭsioj płaniecie:

«Adziny narod u śviecie. Takich bolš niama. My vystajali».

Tym nie mienš, rassłabicca ŭsio nijak nie atrymlivajecca, bo situacyja ŭ śviecie lepšaj nie robicca:

«Siońnia situacyja bolš składanaja. Toje, što adbyvajecca vakoł nas, nie zaležyć ad nas. Šalenstva i jašče raz šalenstva».

Tym nie mienš, jon zaklikaŭ prytrymlivacca raniej vyznačanych płanaŭ i «kroŭ z nosa pavinny ich realizavać», a dla hetaha treba «daviarać adzin adnamu i vykonvać — kožny na svaim miescy — svaje abaviazki».

Kamientary da artykuła