Siostry Hruździevy dramatyčna raskazali, jak ich vykinuŭ za dźviery ministr kultury Rusłan Čarniecki. «Jak sabak»

Ministr, pa słovach artystak-łukašystak, ukazaŭ im na dźviery i aburana mykaŭ.

Ministr kultury Rusłan Čarniecki i siostry Hruździevy. Kałaž

Śpiavački siostry Hruździevy paskardzilisia na toje, što nie zmahli znajści ahulnuju movu z novym ministram kultury Rusłanam Čarnieckim. I apisali toje, što adbyłosia amal hod tamu ŭ ministerskaj pryjomnaj.

Papiarednik Čarnieckaha ŭ ministerskim kreśle Anatol Markievič (padčas pracy staršynioj Navahrudskaha rajvykankama jon zapomniŭsia tym, što arhanizavaŭ malebien z prośbaj ab daždžy) Hruździevych, padobna, lubiŭ. Jany sami časta publikavali zdymki ź im. I ciapier chvalacca, što Markievič z entuzijazmam vyrašaŭ ich pytańni.

Anatol Markievič i siostry Hruździevy. Fota: sacsietki

Sapraŭdy, tady byŭ ich zorny čas — siaścior zaprašali vystupać usiudy. Apłačvałasia heta ščodra — artystki mahli sabie dazvolić palito «lubimaha brenda Pucina» za 3500 rubloŭ.

Ale ŭsio źmianiłasia ŭ śniežni 2024 hoda, kali Łukašenka pryznačyŭ ministram kultury akciora Rusłana Čarnieckaha. Vyhladaje, Markievič nie pakinuŭ jamu ŭ spadčynu luboŭ da Hruździevych.

Rusłan Čarniecki

Valancina i Alaksandra zastalisia pa-za kadram.

U svaim videa aburanyja siostry raspaviadajuć, što niekalki miesiacaŭ sprabavali trapić na pryjom da vysokaha čynoŭnika — kab paznajomicca i abmierkavać svaje pytańni. Jany nie nazyvali imia taho čałavieka, ale, jak daviedałasia «Naša Niva» ad ludziej ź biełaruskaha šou-biznesu, havorka idzie mienavita pra Čarnieckaha.

Aficyjna zapisacca na pryjom u ich nie atrymlivałasia. Sakratarka raz za razam paŭtarała, što niama takoj mahčymaści. Navat kali siostry telefanavali zranku ŭ paniadziełak, kali pačynaŭsia zapis na asabistyja pryjomy, to čuli, što, na žal, usie mahčymyja varyjanty času ŭžo raśpisanyja.

Hruździevy pisali listy — ale i tak dyjałohu nie atrymoŭvałasia. Tady siostry vyrašyli iści va-bank i letaś 17 sakavika prosta pryjechali ŭ pryjomnuju ministra.

— Sakratarka ni ŭ jakuju: «Dziaŭčaty, vam nie treba, vam adkazali». Ja kažu: «Nu jak nam adkazali, kali pytańni nie vyrašajucca?!» — «Kali vam niešta nie padabajecca, dyk idzicie ŭ sud».

Hruździevy ŭžo sabralisia sychodzić i navat vyjšli ŭ kalidor, jak raptam u pryjomnaj źjaviŭsia vykanaŭca hałoŭnaj roli ŭ hetaj trahikamiedyi.

Alaksandra ŭzradavałasia i skazała siastry, što možna ciapier padyści i asabista raspavieści pra svaje prablemy. Uzbroiŭšysia abrazom Śviatoha Mikałaja, Hruździeva rynułasia na ambrazuru.

— Kažu: «Viedajecie, ciaham troch miesiacaŭ my nie možam da vas zapisacca na pryjom. Vaša sakratarka nas nie puskaje».

Čarniecki pacikaviŭsia, pa jakich pytańniach jaho chočuć paturbavać — artystka raspaviała. Adno z pytańniaŭ, jak adznačaje Alaksandra, było dla ich asabliva važnym. Na jaho ministr adreahavaŭ niervova: «Nie prydumlajcie kanśpirałahičnych teoryj!»

Hruździeva ažno razhubiłasia. A paśla stała raskazvać Čarnieckamu pra 2020 hod i prasicca na pryjom.

Dalej, pa słovach Alaksandry, była teatralnaja paŭza:

— Jon hladzić na mianie strašnymi vačami, u jaho tvar mianiajecca…

A dalej, pa słovach žančyny, ministr kultury ŭskinuŭ ruku, pakazvajučy na dźviery dvuma palcami, i pry hetym hučna mykaŭ.

Alaksandra Hruździeva pakazvaje, jak Čarniecki vyhaniaŭ jaje ŭ kalidor. Skrynšot videa ŭ tyktoku

U takoj situacyi razhubiłasia navat Hruździeva.

— Ja pytajusia: «Što?». A jon myčyć i palcami pakazvaje na dźviery. I voś u hetaj cišy, ja nie razumieju, što adbyvajecca, a ŭ mianie ŭ rukach ikona… Ja hladžu ŭ vočy hetamu čynoŭniku, jon hladzić mnie — moža, siekund 30 prajšło, moža chvilina. Ja myślenna prašu: «Boža! Śviaty Mikałaj! Dapamažy mnie strymacca i nie razraŭścisia, dapamažy mnie prosta sabracca ź siłami i niešta ŭciamnaje jamu skazać». Siły byli ŭvohule na zychodzie. Viedajecie, jak byccam ciabie abuchom pa hałavie stuknuli, ty nie razumieješ… Ja dziakujučy hetamu abrazu Śviatoha Mikałaja kažu: «Dobra. Značyć nastupnym razam. Značyć paźniej».

U kalidory Alaksandra raspłakałasia. Pryznajecca, što było adčuvańnie, byccam jaje jak sabaku vykinuli za dźviery. Vidavočna, što siostry čakali pryznańnia za svaju pracu ŭ 2020 hodzie. Usurjoz jany razvažajuć, jak supraćstajali Zachadu, jaki ładziŭ svaju baraćbu z dapamohaj mietadyčki Šarpa.

— Ci dumała ja ŭ 2020 hodzie, kali my jechali da steły i nam kryčali: «Hańba!», potym hetyja tysiačy kamientaroŭ u sacsietkach… Pudziły stavili kala našaha doma… Kali inšyja paciskali ruki i kazali, što my stali maralnym aryjenciram… Kali viadučyja «Skaži nie mołči» kazali, što vieś šou-biznes chavaŭsia za našymi śpinami… Ci dumała ja, što ŭ 2025 hodzie ŭ kabiniecie ŭ čynoŭnika jon mnie pakaža jak sabaku na dźviery? Navat nie pahavaryŭšy, navat nie pacikaviŭšysia…

Svoj stan u toj momant Alaksandra Hruździeva nazyvaje maleńkaj śmierciu.

Siostry ciažka pieražyvajuć tuju sustreču i siońnia. U červieni pasprabavali napisać list Čarnieckamu, u jakim raspaviali pra toje, što adčuvajuć. Ale ž naładzić adnosiny heta nie dapamahło.

Kamientary da artykuła