«Chacieli, kab hledačy adčuli toje, što adčuvajuć siońnia biełarusy». Vycisnuty z krainy śpiektakl «Były syn» pastavili ŭ Kijevie i vykłali ŭ jutub

Kamandu Sučasnaha mastackaha teatra ŭ Minsku pastupova vycisnuli z usich placovak, u peŭny momant joj pierastali vydavać hastrolnyja paśviedčańni, a ŭ studzieni śpiektakl «#Hetademakrejšen» byŭ admienieny MNS za paŭhadziny da pačatku.

Repietycyi «Byłoha syna», premjeru jakoha zapłanavali na sakavik, u vyniku adbyvalisia ŭ kvatery režysiora i mastackaha kiraŭnika teatra Uładzimira Ušakova. Śpiektakl byŭ vymušana padładžany pad anłajn-farmat, dziela ž realnaj pastanoŭki režysior pajechaŭ u Kijeŭ, dzie nabraŭ novuju kamandu. U akciorski skład zbolšaha ŭvajšli biełarusy, što pa roznych pryčynach źjechali z krainy, — Alaksiej Jaravienka, Tania Martynava, Jaŭhien Kazakievič, Nasta Špakoŭskaja i Pavieł Haradnicki.

«Usio atrymałasia», — kaža Uładzimir Ušakoŭ. Premjera adbyłasia na placoŭcy «Scena 6» u Nacyjanalnym centry Daŭženki i sabrała, nakolki heta mahčyma z abmiežavańniami praz kavid, anšłah.

«Bolšaść publiki — biełarusy. Dla Ukrainy taki padychod da vyrašeńnia pytańnia niezrazumieły — im zrazumieły Majdan, kali ludzi vyjšli, stajali da kanca i pieramahli. Ale niekatoryja ŭkraincy padychodzili paśla śpiektakla i kazali, što ciapier viedajuć, što ŭ nas adbyvajecca. A adna žančyna skazała: «Ja razumieju, što žyvu ŭ svabodnaj krainie». Uvohule šmat ludziej vykazvała padtrymku, mnohija płakali. Finalnaja piaščotnaja, ciopłaja, mieładramatyčnaja scena, dzie hałoŭny hieroj Francysk na mohiłkach razmaŭlaje z babulaj, mocna kranaje ludziej. My adčuli, što śpiektakl hledačam spadabaŭsia, i narešcie vydychnuli», — raskazvaje Uładzimir paśla premjery.

Ukrainskaja viersija «Byłoha syna» adroźnivajecca ad biełaruskaj. «Tut ja pa maksimumu vykazaŭ usio, što mieŭ skazać. My chacieli, kab hledačy adčuli toje, što adčuvajuć siońnia biełarusy. Na ŭvachodzie stajali «siłaviki» z dubinkami i abšukvali hledačoŭ, u śpiektakli jość scena, dzie hałoŭnaha hieroja chapajuć i źbivajuć, ja ŭvioŭ rolu cichara, jaki ŭsich zdymaje na kamieru i taksama pieradaje atmaśfieru hvałtu. Minski śpiektakl isnuje ŭ bolš litaraturnym varyjancie, bo biaśpieka artysta — dla mianie hałoŭnaje».

Finał knihi ŭ śpiektakli pierajnačany ŭ pazityŭnym kirunku: Francysk nie źjazdžaje ŭ emihracyju — kancoŭkaj stanovicca hłava ramana, u jakoj jon vychodzić na Płošču. Da taho ž u pastanoŭcy Uładzimir Ušakoŭ tranśluje svajo bačańnie budučyni Biełarusi.

«U pracy nad śpiektaklem ja narešcie znajšoŭ dla siabie adkaz na heta pytańnie. Kaniešnie, jon pazityŭny, my ŭ lubym razie pieramožam, niaŭžo ŭsie hetyja achviary byli dla taho, kab ludzi praciahvali pamirać. Ja nie palityk, ale nutrom adčuvaju, što kali my ŭžo vyznačyli svoj šlach, my jaho projdziem i ŭsio atrymajecca».

Pakazy «Byłoha syna» praciahnucca na placoŭcy ŭ Kijevie, da taho ž režysior atrymaŭ prapanovy ab hastrolach u inšych haradach i navat krainach. Premjera minskaha «Byłoha syna» dastupna na jutub-kanale ciaham sutak.

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0