Калеснікава: Лукашэнка можа пайсці на спыненне рэпрэсій дзеля будучыні і «з нейкай мудрасці»
Марыя Калеснікава стала гераіняй новага выпуску праграмы Юрыя Дудзя. У гутарцы яна зноў заклікала Захад да прагматычнага дыялогу з Мінскам.
Дудзь спытаў Калеснікаву пра яе рэзанансныя словы пасля вызвалення, што Еўропе трэба весці дыялог з Лукашэнкам.
— Ну, усё вельмі проста. Самае простае — гэта тое, што я тут знаходжуся, таму што нехта з некім пачаў размаўляць. Калі для таго, каб вызваліць людзей, трэба размаўляць з Лукашэнкам — я лічу, што гэта варта рабіць. Я зараз не ацэньваю нейкія яго дзеянні ці ўзровень рэпрэсій. Я кажу па факце: калі ў выніку дыялогу вызваляцца людзі — гэта добра. Калі спыняцца рэпрэсіі і людзей перастануць караць за меркаванне — гэта вельмі добра.
Тое самае яна кажа пра імавернае вяртанне ў Беларусь еўрапейскіх амбасад, культурных інстытуцый, «накшталт Інстытута Гётэ, якія падтрымліваюць не палітыкаў, а людзей і культуру», «электрычкі ў Вільнюс».
— Нам не патрэбная выпаленая зямля пасля дыктатараў. Нам трэба, каб людзі адчувалі сябе свабодна. Зараз беларускі тэатр, музыка, мастакі — амаль усе з'ехалі. Тое, што засталося, — вельмі нізкай якасці, і гэта запаўняецца такім жа нізкаякасным расійскім кантэнтам. Гэта дэградацыя, якая бачная не адразу, але з гадамі яна адбываецца. Таму пазітыўныя змены ў выніку дыялогу важнейшыя за крытыку, якую я атрымліваю, — дадае яна.
Дудзь удакладняе, як можна дамовіцца з Лукашэнкам, бо нават пасля вызвалення ўсіх палітвязняў набраць новых закладнікаў для яго — пытанне пары дзён. Дзе гарантыя, што ён не набярэ новых па такім жа бяспраўі? Чаму Лукашэнка можа на гэта пайсці? — пытае Дудзь.
— Дзеля будучыні краіны і дзяцей, магчыма, з пункту гледжання праявы мудрасці ці сілы… Ён не можа не думаць пра будучыню. Да таго ж ён зацікаўлены ў зняцці санкцый, — мяркуе Калеснікава.
— Што прымушае думаць, што яго цікавіць будучыня краіны? Ён жа можа казаць што заўгодна, колькі разоў ён падманваў…
— Дзеля людзей варта паспрабаваць, — адказвае Марыя.
Цяпер чытаюць
Галіна Дзербыш казала пракурору: «Як памру, буду да ўсіх вас ноччу прыходзіць». І жыццё ўжо дагнала яе суддзю і сведак. Гісторыя пенсіянеркі, якой далі 20 гадоў калоніі7
Каментары