«Vykopvała nievialikija jamki, źbirała mutnuju daždžavuju vadu i piła jaje». Piensijanierka, jakaja dva tydni błukała pa lesie, raskazała, jak joj udałosia vyžyć
Historyja Niny Kunickaj padniała na nohi sotni vałancioraŭ i ratavalnikaŭ Pinskaha rajona, u vyniku jaje znajšli.
Nina Kunickaja praviała čatyrnaccać dzion u lasnym huščary bieź ježy i čystaj vady. Pra baraćbu za žyćcio, surovyja lasnyja budni i vyratavańnie jana raskazała «Pinsk-miedyja».
Rodnyja pryvieźli 67‑hadovuju žančynu ŭ horad na ahlad da doktara.
Nina Ściapanaŭna pajšła ŭ jahady jašče 14 lipienia. Na nastupny dzień siamja pačała chvalavacca i źviarnułasia da ratavalnikaŭ, bo žančyna tak i nie viarnułasia dadomu.
Žančyna kaža, što zajšła ŭ les kala vioski Płoskiń. Jaje siamja pierajechała tudy ź Lipnikaŭ tolki ŭ kancy śniežnia, tamu žančyna jašče drenna viedała miascovaść. U toj dzień syn pajšoŭ u bok lesu, a Nina Ściapanaŭna nakiravałasia za im i zabłukała.
U pieršyja dni błukańniaŭ piensijanierka sustreła ŭ lesie nieznajomaha mužčynu. Toj pakazaŭ kirunak i paraiŭ iści ŭzdoŭž kanavy da mastka.
Na pytańnie žurnalistaŭ, čamu jana nie paprasiła dapamohi i nie paprasiła vyvieści jaje ź lesu, Nina Ściapanaŭna tolki niapeŭna pacisnuła plačyma.
Žančyna davieryłasia paradzie i pajšła dalej, ale mastka na miescy nie akazałasia.
Dzikich žyvioł na svaim šlachu, na ščaście, sielskaja žycharka nie sustreła. Adzinaj krynicaj charčavańnia na praciahu čatyrnaccaci dzion stali śpiełyja čarnicy.
Kab zdabyć vadu, žančyna razhrabała moch i suchuju ziamlu hołymi rukami. Jana vykopvała nievialikija jamki, źbirała mutnuju daždžavuju vadu i piła jaje. Nočču ad praniźlivaj vołkaści jaje ratavaŭ tolki daždžavik.
«Moch hrebła, ale tam vada była čornaja. Vadu rukami razhrabała. A kali išoŭ doždž, u jamku, jakuju rabiła ź plonki, nabirałasia vada — taja była čystaja», — uspaminaje Nina Ściapanaŭna.
Pakul vałanciory, ratavalniki i milicyja pračesvali lasy, rodnyja čaplalisia za lubuju mahčymaść znajści žančynu.
Zmučanyja nieviadomaściu blizkija navat schadzili da varažbitki, ale taja dała tryvožny adkaz. Niaviestka Kaciaryna pryznajecca: u taki scenar nichto nie pavieryŭ. Siamja admoviłasia prymać strašnaje pradkazańnie i ŭparta praciahvała pošuki.
A Nina Ściapanaŭna praciahvała svoj nialohki šlach pa lesie. Jana pryznajecca: časam joj było vielmi strašna, ale vielmi chaciełasia dadomu.
I voś 28 lipienia, na 14‑y dzień błukańniaŭ, ź ledź žyvoj nadziejaj sielskaja žycharka pačuła šum matora.
Jana pajšła na huk i ŭbačyła hrybnika na matacykle.
Mužčyna spyniŭsia i spytaŭ, ci patrebna joj dapamoha. Tolki tady źniasilenaja žančyna cicha skazała, što błukaje pa lesie ŭžo dva tydni.
Ciapier Nina Ściapanaŭna adpačyvaje doma ŭ atačeńni blizkich. Unuki Maksim i Ihar litaralna nie adychodziać ad lubimaj babuli, napieraboj abdymajučy jaje.
Kab abaranić rodnaha čałavieka ad novych niebiaśpiečnych prahułak, siamja płanuje nabyć smart-hadzińnik z GPS-datčykam.
Ciapier čytajuć
Kolkaść achviar vybuchu ŭ maskoŭskim elitnym restaranie na jubilei hienierała, jaki kamandavaŭ nastupam na Kijeŭ ź Biełarusi ŭ 2022-m, vyrasła da piaci čałaviek33
Kamientary
Čamu da pieršaha, chto joj sustreŭsia, nie źviarnułasia pa dapamohu?
Šta za vizit da varažbitki, rodnym rabić niama čaho, tolki b hrošy nieznama kamu addavać?
Zdajecca mnie, jana žyła cichieńka, aby nie turbavać nikoha i nie zaminać, tamu i telefona nie było. Navat kali zhubiłasia. A to niejak niajomka – turbavać kahości. Lepiej pamierci, vychodzić.
Žach.
Heta mahła być i maja maci. U les kamurku z saboj nie biare. I nijakich dovadaŭ jana nie ŭsprymaje. Upartaja. Praŭda jana chodzić ŭ “svoj” les. Smartfon jej naładzili ŭ 2020. Heta byŭ apošni hod, kali my bačylisia. Ja źjechała i sapraŭdy niama kamu jej pakazać jak zrabić toje samaje źnieńcie na telefonie. Ale ž jana sama znajšła niejkija infarmacyjnyja krynicy, peuna tyja, što ja čytała na tielefonie ŭ 2020, jakija paźniej stali jekstremistskimi. Voś tak maja piensijanierka stała prychilnicaj ekstremistskaha napramku.