Pryłuki pad Minskam na chvali chajpu — biełarusy masava pajechali tudy pa zdymki ŭ styli «Pryciemak». Miascovyja nie ŭ zachapleńni
Pałac Čapskich u vioscy Pryłuki, što ŭ Minskim rajonie, paśla niekalkich pastoŭ błohieraŭ na fonie miascovych dekaracyj staŭ sapraŭdnaj Miekaj dla biełarusaŭ, jakija taksama zachacieli sabie kadry ŭ styli «Pryciemak» ci «Navalničnaha pieravału».
Praŭda, pakul čarhovy turyst radujecca ŭdałamu zdymku, miascovyja aburajucca: «Mašyn — bieźlič. Dziaŭčaty to ŭ trusach, to aholenyja. Śmiećcie kidajuć. Chočacca šłahbaum».
U sacsietkach — dziasiatki śviežych fota z Pryłukaŭ. Biełarusy sami pryznajucca, što «paddalisia ahulnamu psichozu i trendu» i nie mahli zastacca biez svajoj vosieńskaj fotapaštoŭki na fonie siadzibnaha kompleksu, jaki za čas svajho isnavańnia nios to funkcyju pravasłaŭnaha mužčynskaha manastyra, to ŭładańniaŭ hrafaŭ Huten-Čapskich, to doma adpačynku NKUS, to kamiendatury niemcaŭ i navat stancyi pa abaronie bulby ad kałaradskaha žuka.
Na vychodnych na ŭjeździe ŭ Pryłuki naziralisia dziasiatki mašyn, maršrutki i ŭsio novyja porcyi ludziej sa smartfonami i fotaaparatami. Znaŭcy dajuć paradu: «Chočacie ŭbačyć Pryłuki bieź ścižmy ludziej i biaskoncych šerahaŭ mašyn — staŭcie budzilnik na piatuju ranicy».
Tyja, chto praspaŭ da 8‑j i dajechaŭ da Pryłuk tolki ab 11-j, adznačajuć, što «ŭžo było ciesnavata».
Pałacavaja častka kompleksu adrestaŭravanaja, ale ŭ kadry fatohrafaŭ čaściej traplajuć niekranutyja jaho častki — haspadarčyja abjekty, siarod jakich śviran, domik dla rabočych i stajnia.
Takaja rezkaja cikaŭnaść da Pryłukaŭ padabajecca nie ŭsim miascovym žycharam:
«Pakińcie Pryłuki ŭ spakoi, jak było jašče tydzień tamu».
«My tut žyviom i ciapier nie možam prajechać, pryparkavacca».
«Było b zdorava, kab hetyja turysty nie pakidali paśla siabie śmiećcie i prybirali za sabakami».
Chacia nie ŭsie padzialajuć niehatyŭ łakalnaha nasielnictva. «Heta ž naadvarot vydatna, što ŭ biełarusaŭ pračnułasia cikaŭnaść da svajho, chaj i takim sposabam», — abaraniajuć turystaŭ «na chajpie» niekatoryja kamientatary.
«Spadziajusia, što sa źjaŭleńniem vialikaj kolkaści ludziej u Pryłuki pastupiać nie tolki hory śmiećcia, a dobraje finansavańnie», — vykazvaje nadzieju jašče adna biełaruska.
Ciapier čytajuć
Cichanoŭski: Cichanoŭskaj možna było ŭ 2020‑m nie pabajacca turmy. I, moža, u biełarusaŭ byŭ by šaniec121
Kamientary