Мужчына выжыў пасля жудаснага нападу акулы на Карыбах. Ён падзяліўся, што з ім было
Апошняя гадзіна апошняга дня адпачынку Пітэра Сміта на Табага стала момантам, калі ён вырашыў паплаваць у моры. «Умовы былі ідэальныя для плавання, — згадвае былы ІТ-дырэктар. — Я нырнуў у хвалі, адплыў не больш чым на 6 метраў і стаяў у вадзе па пояс».
Ён і яго жонка Джаана з Хартфардшыра адпачывалі разам з сябрамі, і думкі пра рызыку нападу акул нават не ўзнікалі — на гэтым маленькім карыбскім востраве пра такое практычна не чулі.
«Раптам я адчуў, як у нагу ўдарыўся вельмі цяжкі аб'ект. Я паглядзеў уніз — і там была акула. І яна была вялікая, — распавядае Пітэр. — Метры тры, не менш. У гэты момант мозг пачынае працаваць хутка».
Яго ўкусіла тупарылая акула — адна з самых небяспечных у свеце, вядомая тым, што палюе на мелкаводдзі.
Напад здарыўся яшчэ ў красавіку 2024 года. Цяпер Пітэр упершыню распавёў BBC пра перажыты жах — і патлумачыў, чаму да гэтага часу не баіцца акул.
«Сітуацыя вельмі хутка стала крытычнай»
66‑гадовы мужчына кажа, што імгненна пазнаў сківіцы тупарылай акулы, якія самкнуліся на яго назе. Баючыся, што яго зацягнуць пад ваду, ён вырашыў аказаць супраціў.
«Я пачаў біць акулу. Шчыра кажучы, не ведаю, што менавіта спрабаваў зрабіць, але я яе біў, — кажа Пітэр. — Магу шчыра сказаць: я ніколі ў жыцці не біў нічога так моцна, як тады гэтую акулу. Пасля таго як яна ўкусіла мяне за нагу, ёй удалося атакаваць левую руку, а потым жывот. Сітуацыя вельмі хутка стала сур'ёзнай. Я страціў шмат крыві».
У рэшце рэшт жывёла спыніла атаку, і людзі побач змаглі выцягнуць Пітэра з вады.
Яго сябры Джон і Мойра, якія знаходзіліся побач у моры, дапамагалі адбівацца ад акулы і паднялі трывогу. На беразе Джаана, пачуўшы крыкі Мойры, кінулася да вады.
«Я памятаю, як зайшла ў ваду і ўбачыла яго жахлівыя траўмы. Былі відаць косткі — гэта было проста страшна, — згадвае Джаана. — А потым хтосьці сказаў: «Адвядзіце яе адсюль».
Пітэра даставілі ў адзіную бальніцу на Табага з глыбокімі рванымі ранамі жывата, укусам рукі, а частку сцягна акула літаральна вырвала.
Ён згадвае, як боль накрыў яго ўжо падчас пасадкі ў «хуткую»: «Я крычу, плачу, губляю шмат крыві і губляю прытомнасць. Людзі крычаць на мяне, каб я не засынаў».
64‑гадовая Джаана, былая супрацоўніца NHS (Нацыянальнай службы аховы здароўя ў Вялікабрытаніі), кажа, што не ведала, ці яе муж наогул перажыве паездку ў машыне хуткай дапамогі: «Ён быў такі бледны — гэта было сапраўды страшна».
Яна згадвае, як лекары на Табага спыталі, ці зможа яна падпісаць згоду на ампутацыю канечнасцяў яе мужа ў выпадку патрэбы, — а потым зразумелі, што яго трэба тэрмінова эвакуяваць з вострава.
«У іх скончылася кроў… ён выкарыстаў усе запасы крыві на Табага», — кажа Джаана.
Пітэра перавезлі ў шпіталь Джэксан Мемарыял у Маямі, штат Фларыда, для спецыялізаванага лячэння. На працягу наступных тыдняў ён перанёс дзясяткі аперацый — у прыватнасці адну, падчас якой дактары сказалі, што накладуць на рану спецыяльную мембрану, каб падрыхтаваць паверхню для перасадкі скуры.
«А потым яны засмяяліся. Мы спыталі: «Што смешнага?» І яны адказалі: «Мембрана зроблена з акулы», — смяецца Пітэр. — Так што ў мяне ў назе цяпер ёсць кавалак акулы».
Так пачаўся доўгі шлях да выздараўлення. З-за траўмы верхняй часткі сцягна яму давялося нанова вучыцца хадзіць, а пашкоджанне нерва ў руцэ, які акула перакусіла, азначае, што ён да гэтага часу не адчувае пальцаў і мае праблемы з хватам — гэтыя наступствы застануцца з ім на ўсё жыццё.
«Я вельмі ўдзячны. У мяне праблемы з рухомасцю, але ў мяне ёсць канечнасці, — кажа ён. — У пэўны момант здавалася, што іх наогул не будзе».
Ён дзякуе не толькі дактарам, але і сябрам, якія прыйшлі яму на дапамогу падчас нападу.
«Я змагаўся не адзін — побач былі людзі, якія праявілі неверагодную адвагу. Я буду ўдзячны ім заўсёды».
Тупарылых акул звязваюць з некалькімі нядаўнімі нападамі ў Аўстраліі. У канцы студзеня ў краіне зафіксавалі чатыры напады акул на працягу ўсяго 48 гадзін, адзін з якіх завяршыўся гібеллю 12‑гадовага хлопчыка. Тры напады адбыліся ў межах 15 км уздоўж Усходняга ўзбярэжжа.
Гэта прымусіла экспертаў падкрэсліць, што напады акул усё яшчэ вельмі рэдкія ў параўнанні з колькасцю людзей, якія карыстаюцца морам для адпачынку, і заклікаць памятаць: акіян — гэта дзікая стыхія з уласцівымі ёй рызыкамі.
Паводле звестак сусветна вядомай Міжнароднай базы даных нападаў акул, напад на Пітэра ў 2024 годзе стаў першым і адзіным за ўсю гісторыю зафіксаваным нападам акулы на Табага.
Пітэр не хоча, каб тое, што з ім здарылася, пашкодзіла рэпутацыі Табага, і кажа, што не мае прычын баяцца.
«Людзі на Табага былі да мяне надзвычай добрыя. Яны залежаць ад турызму. Я б вярнуўся туды, — падкрэслівае ён. — Я да гэтага часу думаю пра неба і мора. Які сэнс выжыць пасля нападу акулы, калі астатняе жыццё правесці ў страху?»
Азараў моцна пакрыўдзіўся на словы «псеўдалідаркі Ціханоўскай», што яго План Перамога быў памылкай32
Каментары