«Будаўнічая індустрыя на Азорах — такая ж антыглабалісцкая, як і ўсё ў астраўным вымярэнні. Перадусім гэта рэнавацыя старых дамоў, да якіх нарэшце дабраліся нашчадкі», — дзеліцца ён у фэйсбуку назіраннямі.
Журналіст Ігар Карней, які доўгі час працаваў на «Радыё Свабода», пасля вызвалення і дэпартацыі з Беларусі жыве разам з жонкай на Азорскіх астравах. Днямі ён падзяліўся ў фэйсбуку, што пайшоў у будаўнікі.
«Амаль месяц спасцігаю азы занятку, які дагэтуль быў аматарствам. Замяшаў і перацягаў тоны цэменту, дэмантаваў кіламетры пліткі і гіпсакартону, раздзяўбаў перфаратарам акамянеласці ўтрамбаваных падлогаў, нарэшце, асвоіў інструмент, пра існаванне якога меў самыя аддаленыя ўяўленні», — піша ён.
Прызнаецца, што фізічна тое далася няпроста — і ўзрост, і пару гадоў за кратамі даліся ў знакі. Але журналіст ніколі не цураўся фізічнай працы — «вёска так ці інакш прымушае трымацца ў тонусе».
Ігар Карней дзеліцца назіраннямі пра будоўлю на Азорскіх астравах.
«Будаўнічая індустрыя на Азорах — такая ж антыглабалісцкая, як і ўсё ў астраўным вымярэнні. Перадусім гэта рэнавацыя старых дамоў, да якіх нарэшце дабраліся нашчадкі. Якраз наткнуўся на статыстыку, што на тэрыторыі Партугаліі блізу трохсот тысяч занядбаных «руінаў», якія перайшлі ў спадчыну і з розных прычынаў працягваюць разбурацца. Як правіла, або спадчынныя спрэчкі, або агульная абыякавасць абарыгенаў. Лепш задаволіцца мінімалісцкім спакоем, чым упрагацца ў непазбежныя немалыя траты. А прага да гігантызму відавочная: калі ўжо і замахваюцца, то дом на 300 метраў — гэта мінімальны стандарт.
Дык вось паколькі закінутыя будынкі не задзейнічаныя ў жылым фондзе, цэннікі на любую прыдатную нерухомасць завоблачныя — як набыць, так і арэндаваць. Свой унёсак робяць і багатыя інвестары — найперш бразільцы, амерыканцы, канадцы, немцы, стымулюючы і без таго пераацэнены рынак.
Хтосьці будуе з нуля, каб пераехаць дажываць з відамі на акіянічныя заходы, а нехта скупляе развалюхі, каб аднавіць ужо паводле ўласных праектаў. На двух з трох аб’ектаў, якія давялося вахтавым метадам абскакаць за гэты час, замоўнікі якраз дыстанцыйныя — брытанка, якая будуе «базу» для збору раскіданых па ўсім свеце сваякоў, і немка, тая ўжо з іншай крайнасцю — стварыць парадайз для катоў. І яшчэ маладая сям’я, якраз якасна абнаўляе дзедаўскія апартаменты».
У брыгадзе беларускага журналіста — украінец, малдаванін, рускі.
«Балазе, усе з адэкватным успрыняццем рэальнасці. Толькі адзін шмат маладзейшы, астатнія — старой закваскі. Ніхто не марыў пра будаўнічыя перспектывы, так склаўся лёс, хрусь — і папалам», — жартуе Карней.
Цяпер чытаюць
«Я не святая, але ў мяне не было надзейнага пляча побач»: маці Ксюшы з СМА могуць пазбавіць бацькоўскіх правоў, яна ж даводзіць, што здольная выправіцца8
«Я не святая, але ў мяне не было надзейнага пляча побач»: маці Ксюшы з СМА могуць пазбавіць бацькоўскіх правоў, яна ж даводзіць, што здольная выправіцца
Містычнае кола Вільні: Каліноўскі быў пахаваны з медальёнам святыні, каля якой вырас гатычны палац доктара з-пад Оршы. Цяпер парэшткі Каліноўскага перапахавалі ў магільні таго ж доктара2222
Каментары
Судя по работе в строительстве, скорее всего нелегально, именно в этой отрасли нелегалы обычно работают