Андрэева Калеснікавай: Цёплы кампрэс з прыгожадушнага самападману не дапаможа
Былая палітзняволеная Кацярына Андрэева адказала Калеснікавай, але асудзіла фіксацыю на колеры яе памады.
15 лістапада 2020 года я не пайшла «змагацца з Лукашэнкам».
Я пайшла рабіць сваю працу. Перада мной стаяла прафесійная задача: асвятліць у жывым эфіры акцыю пратэсту. Дадому з працы я не вярнулася.
Не вярнулася не таму, што мяне падхапілі абстрактныя сілы антылюбові і антынармальнасці і перанеслі ў ізумрудны горад, а таму, што канкрэтныя супрацоўнікі канкрэтных сілавых структур атрымалі ад свайго кіраўніка карт-бланш на захоп журналістаў у палон.
І менавіта ён — які аддаў загад — і яны — якія загад выканалі — скралі пяць з паловай гадоў майго жыцця.
У людзей, якія гэта зрабілі, ёсць імёны. У тым ліку дастаткова вядомыя (адыёзныя). Па дзіўным супадзенні, асобныя такія імёны знаёмыя і мне, і Машы адначасова. Кожная з нас не называе іх уголас па сваёй прычыне. Я — таму, што карт-бланш у іх ніхто не забіраў.
Сёння не варта забываць пра гэта, накладаючы на рану цёплы кампрэс з прыгожадушнага самападману. Так яна не загоіцца.
P.S. У патоку крытыкі на адрас выказвання Машы на GLOBSEC мяне абурыла фіксацыя часткі каментатараў на колеры яе памады. Прычым усе гэтыя «чырвоныя вусны» і «флейты» гучаць чамусьці пераважна ад мужчын. Няўжо вы самі не адчуваеце, наколькі безгустоўна выглядаюць такія каментарыі?
Калеснікава: У 2020‑м я змагалася не супраць Лукашэнкі, а за людзей, свабоду і свабодныя выбары
Фядута рэзка адказаў Калеснікавай: За што вы змагаліся ў 2020 годзе, не цікавіць нікога, акрамя мядзведзяў з берлінскага заапарка, якія вас атачаюць
Навумчык пра наступствы 2020 года: Трагедыя нацыянальнага маштабу
Таццяна Заміроўская першы раз за 11 гадоў вярнулася з ЗША ў Еўропу. Многія манеры, звычкі і нават птушкі, якіх мы не прыкмячаем, выклікалі ў яе буру ўспамінаў33
Каментары
Зянон Пазьняк (NN) : "Калеснікава,... «відаць, паразмаўляла са сваёй разумнай сястрой Таццянай Хоміч і выдала ў інтэрв'ю тое, за што якраз даўно стаіць Хоміч. Гэта значыць, пра неабходнасць перамоваў з рэжымам дзеля вызвалення палітвязняў — шляхам адмены эканамічных санкцыяў, таксама пра аднаўленне кантактаў жыхароў Беларусі з Еўропай».
Аднак жа ацаніць і прыняць гэту трансфармацыю не кожнаму дадзена:
«Усе гэтыя папулісцкія «невераятныя», што фарбавалі губы і абагаўлялі Калеснікаву ў турме, зграяй накінуліся на яе і змяшалі з пылам, сталі яе таптаць, вучыць жыць, абурацца, хіхікаць і г. д. Ад фальшывай папулісцкай «невераятнай любві» да фальшывай хамскай нянавісці — адзін крок. Ірацыянальнае і адно, і другое».