Нерухомасць

«Цяпер я здаю 41 кватэру ў Мінску і хачу вырасці да 100 кватэр». Беларус расказаў пра бізнэс на кароткатэрміновай арэндзе жылля

Прадпрымальнік Уладзіслаў Карповіч з 2017 года развівае праект «Bulbash Apartments» — сэрвіс кароткатэрміновай арэнды жылля. Сутнасць бізнэс-мадэлі ў тым, што ён арандуе кватэры на доўгі тэрмін і перадае іх у кароткатэрміновую арэнду, часцей за ўсё на тэрмін да трох дзён.

На першы погляд, бізнэс здаецца вельмі простым, але па факце ў ім прысутнічае вялікая колькасць цяжкасцей, і многім складана выйсці ў плюс. Myfin сустрэўся з прадпрымальнікам, каб даведацца пра ўсе падрабязнасці.

Як уладкаваны бізнэс на субарэндзе кватэр

— У гэтым бізнэсе я з 2017 года, але большая частка шляху гэта была хутчэй сітуатыўная праца ў плюс, чым паўнавартасная справа. Я зайшоў у гэты бізнес з сябрам і пачаў здаваць сваю «трошку», якую падарылі бацькі, а ў яго ўвогуле была чатырохпакаёвая кватэра. У выніку сябар хутка выйшаў з праекта, а я застаўся і працягваў развівацца. Да 2023 года мы з камандай здавалі каля сямнаццаці кватэр у пасуткавую арэнду, але ўзнікла адчуванне, што праект упёрся ў столь.

Асаблівасць нашай нішы ў тым, што даводзіцца канкураваць з мноствам арэндадаўцаў, якія працуюць як ППД (падатак на прафесійны даход — самазанятыя) і плацяць 10% падаткаў без расходнай часткі, а хтосьці і ўвогуле прымае толькі наяўныя. Мне ж трэба было аказваць паслугі як юрыдычная асоба (трэба плаціць ПДВ): закрываць усе падаткі, плаціць заробкі, падтрымліваць закупы — расходнікі, пасцелю, замену зламанага, і цягнуць іншыя аспекты бізнэсу.

Атрымліваўся парадокс: фізасоба з пяццю кватэрамі цалкам магла зарабляць больш, чым я з сямнаццаццю і штатам супрацоўнікаў. Я не разумеў, як далей развівацца ў такіх умовах, — здавалася, што ў гэтым няма сэнсу.

Вельмі моцна ўплывала адсутнасць сістэмы кіравання і фінансавага ўліку. Я не лічыў лічбы з дастатковай дысцыплінай і ўважлівасцю, а да супрацоўнікаў ставіўся занадта лаяльна — не асабліва ўнікаў у падрабязнасці іх дзейнасці. Наша ўзаемадзеянне зводзілася да простага «дзетачкі, давайце, я ў вас веру». У штаце было ўсяго некалькі чалавек, не лічачы пакаёвак, прычым адміністратары сумяшчалі яшчэ і функцыі кур'ераў для дастаўкі расходнікаў.

З пакаёўкамі сітуацыя наогул паказальная: іх колькасць я нават не памятаю, настолькі не пагружаўся ў аперацыйку. Усё трымалася на адным-двух людзях, і я ад іх залежаў. Гэта быў бізнес, які працаваў сам па сабе, але моцна стагнаваў. У пэўны момант я стараўся як мага больш абстрагавацца ад яго, і мая роля звялася да павярхоўнага маніторынгу прыбытку і выручкі без рэальнага кіравання справамі кампаніі.

Пераломны момант для бізнэсу

— Усё змянілася ў апошнія два гады. Я пачаў размаўляць з дасведчанымі прадпрымальнікамі і нават купіў навучанне за некалькі тысяч долараў. Гэта дапамагло ў першую чаргу дазволіць сабе думаць больш маштабна. А яшчэ мне падсвяцілі найважнейшыя прынцыпы бізнесу: моцныя праекты заўсёды развіваюцца з крутой камандай, дбайным мэтапакладаннем і кіраўніцкім улікам. Без лічбаў ты не разумееш, што адбываецца і куды расці, а без каманды не можаш маштабавацца, таму што ўсё трымаецца на табе.

Пасля гэтага я наняў дасведчанага фінансавага дырэктара з кампетэнцыямі ў аперацыйным кіраванні. Мы разабралі кіраўніцкі ўлік: паглядзелі, з чаго складаецца эканоміка кожнай кватэры, дзе вузкія месцы, колькі на самай справе каштуе прыбіранне, пральня, расходнікі, дзе мы губляем грошы. Выбудавалі планаванне і распісалі фінансавыя мадэлі на 20, 30 і 40 кватэр — і я ўбачыў лічбы. Да гэтага моманту я не разумеў, колькі мы зарабляем на кватэры і што будзе, калі маштабавацца. Гэта дало зарад матывацыі, што ў маёй нішы, аказваецца, можна расці далей.

Мы пачалі паўнавартасную перабудову кампаніі з арэнды офіса і найму менеджараў па продажах, якія займаліся апрацоўкай уваходных заявак і званкоў. Ва ўсіх супрацоўнікаў з'явіліся канкрэтныя зоны адказнасці, з'явіўся супервайзер, які адказвае за кантроль якасці і працу пакаёвак і кур'ераў. З'явілася планаванне і штотыднёвыя планёркі, укаранілі асэнсаваную матывацыю для супрацоўнікаў.

Цяпер у нас тры менеджары, якія апрацоўваюць заяўкі, асістэнт, супервайзер, дырэктар па развіцці, кур'ер і пакаёўкі. У штаце каля 12 пакаёвак стабільна, астатнія прыходзяць і сыходзяць. Усяго працуе каля 25 чалавек. Мы сталі менш залежнымі ад аднаго-двух чалавек, і з'явілася магчымасць кропкава ўплываць на кожны аддзел. Колькасць продажаў і сярэдні чэк павялічыліся. Цяпер я выразна разумею, што гульня ўжо іншая: у мяне шмат адказнасці, дастаткова супрацоўнікаў і вялікія плацяжы па падатках. Гэта ўжо не «цемка», а нармальны сур'ёзны бізнес. Мае падыходы павінны быць адпаведнымі.

Чаму далёка не кожны зможа зарабляць на такім праекце

— Цяпер у межах бізнэсу я здаю 41 кватэру ў кароткатэрміновую арэнду. Хачу вырасці мінімум у два разы — да 60−80, а магчыма, і да 100 кватэр, бо такія прыклады на рынку ёсць. З пошукам арэндадаўцаў праблем няма: у нас ёсць рэпутацыя, і ўласнікі часта самі тэлефануюць і прапануюць свае кватэры. Наша перавага ў тым, што мы арандуем кватэру, і ўласнік забывае пра яе: мы бяром на сябе пошук гасцей, прастоі, прыбіранне, кантроль. Калі ж самастойна здаваць кватэру фізасобам у доўгатэрміновую арэнду, то давядзецца ўдзяляць час пошуку і кантролю кватарантаў: нехта пажыў тры месяцы — з'ехаў, у некага грошы скончыліся і гэтак далей. У нас грошы не заканчваюцца, мы можам прапанаваць стабільныя ўмовы. Да таго ж, чым большы ў нас нумарны фонд, тым лепш, асабліва ў сезон, таму мы пастаянна набіраем кватэры і не адмаўляемся ад іх.

Асноўны попыт на арэнду ідзе ад замежнікаў, прыкладна 85% гасцей — грамадзяне Расіі. Гэта і турысты, і людзі ў службовых камандзіроўках.

Прыходзяць у асноўным праз наш сайт — мы ўжо дастаткова даўно на рынку, таму ён працуе нядрэнна, — і праз пляцоўкі браніравання: Куфар, расійскія пляцоўкі, на якіх можна размяшчацца беларусам. Гэтага цалкам хапае, каб закрыць попыт у сезон, нават з лішкам, а ў міжсезонне — не. Сярэдні чэк у сезон даходзіць да 300 рублёў у суткі, у міжсезонне — у сярэднім каля 140. Мы працуем у сярэднім цэнавым сегменце. У сезон запаўняльнасць 100%, а ў лютым, самым дрэнным месяцы, можа падаць да 60%, і для нас гэта ўжо страты.

Сезоннасць — галоўная асаблівасць нішы: з верасня пачынаецца барацьба за тое, каб не сысці ў мінус, а люты і сакавік — самыя цяжкія месяцы. Турыстычны паток практычна мёртвы, пры гэтым арэнду мы плацім аднолькава, што за 31 дзень, што за 28. На аб'ёме ў 40 кватэр гэта ўжо сур'ёзныя сумы.

Насамрэч гэты бізнес не такі просты, як здаецца збоку. Фармальна ўкладанняў мала, штат невялікі — і ствараецца ілюзія, што здаў кватэру і забыўся. На дзеле выдаткаў хапае і працэсаў вельмі шмат: трэба арганізаваць своечасовы заезд гасцей, арганізаваць якаснае прыбіранне і сэрвіс, аператыўна вырашаць праблемы з паломкамі і нехапкам расходнікаў. Трэба шмат часу ўдзяляць аддзелу закупаў і нашай аперацыйнай эфектыўнасці. Так што мы працуем ледзьве не кругласутачна.

Асабіста для мяне галоўны боль цяпер — падатковыя змены. У мінулым годзе мы не плацілі ПДВ (у 2025 працавала льгота, якая адмяняла выплату ПДВ у межах гэтай дзейнасці), бо ўсе разлікі ішлі з фізічнымі асобамі: нам плацяць фізасобы, мы плацім за арэнду фізасобам, і тут нават няма адкуль было брацца ПДВ. З 1 студзеня 2026 года ў нас абавязковая выплата 20% ПДВ (льгота была адменена). Пры рэнтабельнасці каля 20% гэта фактычна з'ядае ўвесь прыбытак, і цяпер даводзіцца думаць, як выкруціць бізнес-мадэль так, каб яна засталася прыбытковай.

Першыя пару гадзін гэтая навіна мяне проста ашаламіла, не было разумення, што рабіць далей. А потым прымаеш рэальнасць, адаптуешся і шукаеш рашэнні. У канчатковым выніку ўсё зводзіцца да простай формулы — зарабляць больш, працаваць больш эфектыўна. Так што мы ўкараняем новыя працэсы і прадумваем сістэму дадатковых продажаў. Але публічна не гатовы пра гэта расказваць, таму што рынак застаецца вельмі канкурэнтным.

Як грошы ўплываюць на матывацыю прадпрымальніка

Калі паразважаць пра тое, навошта мне бізнес, то матывацыя ў першую чаргу нематэрыяльная. Мне хочацца пабудаваць нешта вялікае — праект рэспубліканскага маштабу, стаць нумарам адзін у сваёй нішы. Атрымаць нейкае сваё прызнанне, каб «Bulbash Apartments» задавалі стандарт у гэтай нішы. Вось гэта мне цікава. Грошы — вынік, яны даюць свабоду і магчымасць выбіраць. Пры гэтым багатым ці забяспечаным я сябе не лічу. Паводле ўзроўню даходу я вышэй за сярэднестатыстычнага чалавека ў краіне, але ўсё хутка звыкаецца і становіцца нормай. Калісьці было дзесяць кватэр, і я думаў, што гэта ўвогуле топ. Цяпер у нас 41 кватэра — і я разумею, што мала. Мы проста робім і робім.

Багатым адчую сябе, напэўна, калі пачну зарабляць 150 тысяч даляраў у месяц.

Я лічу, што ў стаўленні да грошай усё павінна быць у меру. Не трэба быць жлабам, які зарабляе пэўную суму, траціць з яе 5−10%, ва ўсім сябе абмяжоўвае і складае падушку. Патрэбны баланс. У мяне большая частка сродкаў ідзе на жыццё, і я іх не асабліва лічыў — а калі няма кантролю, грошы расплываюцца, колькі б ты ні зарабляў. Мяне больш матывуюць паездкі і камфортнае жыццё: чым вышэйшы ўзровень камфорту, тым вышэйшы ўзровень даходаў. У мяне гэта працавала так, хоць не ўпэўнены, што гэта можна прымяніць для ўсіх.

Пры гэтым я пакуль не фармую падушку бяспекі. Назапашванняў на паўгода ці год жыцця ў мяне няма. Гэта выклікае пэўны стрэс, асабліва ў міжсезонне і ў перыяды спаду.

Але я разумею, што з года ў год так праходзіла і я спраўляўся. У мяне ёсць уласная нерухомасць, якая працуе, і без ежы я дакладна не застануся. Але ведаю, што паступова трэба да гэтага прыходзіць, асабліва калі з'явіцца сям'я: падвяргаць рызыцы сябе — акей, а падвяргаць жорсткаму стрэсу сваю сям'ю я б не хацеў.

Атрыбуты статусу мне не патрэбныя. Напачатку, як толькі я пачаў зарабляць, гэта было важна. Цяпер мне ўсё роўна. У мяне дзве пары нагавіц і 10−15 футболак, і ніякай ролі гэта не адыгрывае. На перамовы я хаджу ў трэніках — мне проста так камфортна.

Грошы даюць не ў бізнэс, а чалавеку: пры знаёмстве важна, як ты сябе падасі і які ў вас адбудзецца канект, а адзенне адыходзіць на другі, трэці, чацвёрты план.

Вядома, грошы даюць свабоду выбіраць — і ў маім выпадку гэтая свабода перш за ўсё пра падарожжы. Яны даюць мне энергію і матывацыю рухацца далей: думаеш, калі мне туды паляцець, трэба пэўная колькасць грошай, значыць, трэба іх зарабіць.

За апошнія два гады я быў у Кітаі, у Абу-Дабі на Формуле-1, у Непале — да базавага лагера Эверэста і ўзыходжанне на пік Лабучэ, у Калінінградзе, на Кубе, на Балі.

Праз тры тыдні зноў лячу на Балі на чатыры месяцы. Падарожжы пашыраюць кругагляд, даюць нагледжанасць. Таксама мне важная якасць жыцця: я хачу наведаць шмат краін, жыць у добрым доме, мець пул нерухомасці, ездзіць на добрай машыне, лятаць бізнесам — не таму, што гэта прэстыжна, а таму, што мне так камфортна. Пры гэтым кароны на галаве няма. Я цалкам магу есці ў сталовай за 13 рублёў: учора акурат так рабіў.

Каментары

Цяпер чытаюць

Стваральніца Belaruskicry упершыню пасля доўгай паўзы расказала, што цяпер з брэндам пасля прызнання яго экстрэмісцкім

Стваральніца Belaruskicry упершыню пасля доўгай паўзы расказала, што цяпер з брэндам пасля прызнання яго экстрэмісцкім

Усе навіны →
Усе навіны

Ці пагражае Крыму блакада праз паралізаваны Крымскі мост?17

Украінцы нанеслі моцны ўдар па расійскіх радарах і станцыях РЭБ4

Інстытуты сацыялогіі і філасофіі Акадэміі навук аб'яднаюць у адзін8

У Кемераўскай вобласці Расіі разбіўся вайскова-транспартны самалёт Ан-12 «Чорны цюльпан» ВІДЭА11

Зяленскі расказаў, чым украінцы падбілі Крымскі мост10

Да людзей, якія шукаюць праўды і дапамогі ў тыктоку, сталі прыходзіць сілавікі4

Перастаў працаваць паблік «Беларуская турма» ў сацыяльнай сетцы «УКантакце»1

Пальчыс адказаў на прэтэнзію — «чаму народ вадзілі па праспектах» у 2020‑м61

Ціханоўскі з Карач згенеравалі 50‑старонкавы «маніторынг» дзейнасці «Нашай Нівы». Што з ім не так?44

больш чытаных навін
больш лайканых навін

Стваральніца Belaruskicry упершыню пасля доўгай паўзы расказала, што цяпер з брэндам пасля прызнання яго экстрэмісцкім

Стваральніца Belaruskicry упершыню пасля доўгай паўзы расказала, што цяпер з брэндам пасля прызнання яго экстрэмісцкім

Галоўнае
Усе навіны →

Заўвага:

 

 

 

 

Закрыць Паведаміць