Azierbajdžaniec byŭ uražany tym, što ŭ pašpartnym stale ŭ Minsku admovilisia ŭziać šakaładku ŭ adździaku
Azierbajdžanski žurnalist Maŭsun Hadžyjeŭ atrymlivaŭ dazvoł na žycharstva ŭ Biełarusi. U pašpartnym stale ź im abyšlisia zyčliva. U adździaku jon prynios šakaładku. Žančyna kateharyčna admoviłasia jaje ŭziać.
«Adroźnieńnie noravaŭ, — piša jon. — Supracoŭnica, jakaja była da hetaha padkreślena miłaj, adrazu źmianiłasia ŭ tvary. «Prymicie heta, kab ja hetaha nie bačyła».
Addaju dakumienty, idu da načalnika AHIMa.
«Dapamažycie mnie vašaj supracoŭnicy pieradać heta. U nas heta nacyjanalnaja tradycyja. Padsaładzić spravu. Šyrynlik nazyvajecca».
«U nas inšyja tradycyi. U biełarusaŭ za heta sadziać».
«Za šakaładku?!»
«Za šakaładku».
«Baraćba z karupcyjaj heta dobra. Ale pierahin heta drenna navat u hetym», — miarkuje Hadžyjeŭ.
A što pra heta dumajecie vy?
Ciapier čytajuć
Daišnik, jakoha źbiŭ mašynaj piensijanier pad Minskam, pamior u balnicy. Jamu zładzili pyšnaje pachavańnie18
Kamientary