Наталья Адамович родилась весной 1954 года в семье писателя Алеся Адамовича и филолога Веры Адамович.
Много лет Наталья Адамович работала в Государственном литературно-мемориальном музее Якуба Коласа.
После смерти отца она хранила и изучала его семейный архив, помогала публиковать письма и записные книжки писателя, участвовала в подготовке новых изданий его произведений.
В 2007 году Наталья вместе со своей матерью Верой Семёновной составила сборник «…Имя сей звезде Чернобыль» с произведениями и публикациями отца о чернобыльской катастрофе.
Её отец, писатель и общественный деятель Алесь Адамович, умер в 1994 году, а мать Вера Адамович умерла в 2014 году.
«Беларусь они видят частью России». Что значит подъем «Альтернативы для Германии», насколько далеко это может зайти и как себя позиционировать белорусам5858
Комментарии
[Зрэдагавана]
Смерць непазбежная, і я не пра яе.
Я пра лёсы тых, хто праявіў сябе беларусам. І пра тое, што гэтыя лёсы вызначыла.
Невыпадкова бацька памерлай не мог знайсці сабе працу у БССР і быў выціснуты у Маскву, на пасаду дырэктара усесаюзнага інстытута кінематаграфіі.
Нажаль гэты прынцып захаваўся па сёння.
Паўсюль у сёняшняй Беларусі пануе каланіялізм.
Слепата. Страшная сваёй добраахвотнасццю. Верай у рускае. Добраахвотным прызнаннем сваёй другаснаці.
Беларускія установы у СССР былі убудаваныя у структуры феадальнага тыпу.
Усё у БССР, ад завода да навуковага інстытута, было і застаецца падначаленым т.з. "главкам" у расійскіх цэнтрах. Хіба што камуністычныя дэкарацыі замянілі на капіталістычныя.
Балюча бачыць у фільме 1989-га года, прысвечаным бацьку памерлай, дакументальнае сведчанне цемры, якую імперыя наканавала сваёй калоніі - БССР - проста самім фактам сваёй унутранай пабудовы ("Сустрэчны пазоў" Юрыя Хашчавацкага). Эпізод з загадчыкам аддзела Інстытута медыцынскай генэтыкі у 7-й мінскай клініцы. Яскравы прыклад каланіяльнай структуры. Фактычна ракавая пухліна - чужое у тваім целе, абсалютна ім, тваім целам, не заўважаемае.
Сёняшнія пакаленні нават не пасьпяваюць асэнсаваць цану, якую ужо плацяць за знаходжанне у рускім сьвеце.
На нашых вачах з беларусаў робяць людзей, сэнсам жыцця якіх становіцца абслугоўванне багатых. Робяць фактычна людзей другога сорту - абслугу.
Пустое у калоніі цэніцца значна вышэй істотнага. Свята улады грошай.
Памірае ужо не толькі стары парабак, але і малады, які нічога не паспеў яшчэ зразумець у каланіяльнай Беларусі. Памірае з вераю у грошы, у расейскі капіталізм, рускую мову, рускую культуру...
Чужая вера да дабра не давядзе. Спадзяваючагася на свет з Масквы чакае горкае расчараванне.
Пакаленне Алеся Адамовіча зрабіла што магло і як магло.
Дабегчы да Масквы, бо там усе рычагі, і адтуль...Наіўна. Але варта памяці!
Дачка аддала даніну памяці бацьку. Памерла беларуска.