Наталля Адамовіч нарадзілася вясной 1954 года ў сям’і пісьменніка Алеся Адамовіча і філолага Веры Адамовіч.
Шмат гадоў Наталля Адамовіч працавала ў Дзяржаўным літаратурна-мемарыяльным музеі Якуба Коласа.
Пасля смерці бацькі яна захоўвала і вывучала яго сямейны архіў, дапамагала публікаваць лісты і запісныя кніжкі пісьменніка, удзельнічала ў падрыхтоўцы новых выданняў яго твораў.
У 2007 годзе Наталля разам са сваёй маці Верай Сямёнаўнай уклала зборнік «…Имя сей звезде Чернобыль» з творамі і публікацыямі бацькі пра чарнобыльскую катастрофу.
Яе бацька пісьменнік і грамадскі дзеяч Алесь Адамовіч памёр у 1994 годзе, а маці Вера Адамовіч памерла ў 2014 годзе.
Цяпер чытаюць
«Калі мне было два гады, сваякі павезлі мяне ў Беларусь». Праз сацсеткі дзяўчына адшукала бацьку-расіяніна — але скончылася гісторыя сумна14
«Калі мне было два гады, сваякі павезлі мяне ў Беларусь». Праз сацсеткі дзяўчына адшукала бацьку-расіяніна — але скончылася гісторыя сумна
«Беларусь яны бачаць часткай Расіі». Што значыць уздым «Альтэрнатывы для Германіі», наколькі далёка гэта можа зайсці і як сябе пазіцыянаваць беларусам5454
Каментары
[Зрэдагавана]
Смерць непазбежная, і я не пра яе.
Я пра лёсы тых, хто праявіў сябе беларусам. І пра тое, што гэтыя лёсы вызначыла.
Невыпадкова бацька памерлай не мог знайсці сабе працу у БССР і быў выціснуты у Маскву, на пасаду дырэктара усесаюзнага інстытута кінематаграфіі.
Нажаль гэты прынцып захаваўся па сёння.
Паўсюль у сёняшняй Беларусі пануе каланіялізм.
Слепата. Страшная сваёй добраахвотнасццю. Верай у рускае. Добраахвотным прызнаннем сваёй другаснаці.
Беларускія установы у СССР былі убудаваныя у структуры феадальнага тыпу.
Усё у БССР, ад завода да навуковага інстытута, было і застаецца падначаленым т.з. "главкам" у расійскіх цэнтрах. Хіба што камуністычныя дэкарацыі замянілі на капіталістычныя.
Балюча бачыць у фільме 1989-га года, прысвечаным бацьку памерлай, дакументальнае сведчанне цемры, якую імперыя наканавала сваёй калоніі - БССР - проста самім фактам сваёй унутранай пабудовы ("Сустрэчны пазоў" Юрыя Хашчавацкага). Эпізод з загадчыкам аддзела Інстытута медыцынскай генэтыкі у 7-й мінскай клініцы. Яскравы прыклад каланіяльнай структуры. Фактычна ракавая пухліна - чужое у тваім целе, абсалютна ім, тваім целам, не заўважаемае.
Сёняшнія пакаленні нават не пасьпяваюць асэнсаваць цану, якую ужо плацяць за знаходжанне у рускім сьвеце.
На нашых вачах з беларусаў робяць людзей, сэнсам жыцця якіх становіцца абслугоўванне багатых. Робяць фактычна людзей другога сорту - абслугу.
Пустое у калоніі цэніцца значна вышэй істотнага. Свята улады грошай.
Памірае ужо не толькі стары парабак, але і малады, які нічога не паспеў яшчэ зразумець у каланіяльнай Беларусі. Памірае з вераю у грошы, у расейскі капіталізм, рускую мову, рускую культуру...
Чужая вера да дабра не давядзе. Спадзяваючагася на свет з Масквы чакае горкае расчараванне.
Пакаленне Алеся Адамовіча зрабіла што магло і як магло.
Дабегчы да Масквы, бо там усе рычагі, і адтуль...Наіўна. Але варта памяці!
Дачка аддала даніну памяці бацьку. Памерла беларуска.