Milinkievič pakinuŭ u spadčynu paśla siabie kancepcyju, jakaja zastajecca žyćciazdolnaj i aktualnaj. Piša Mikoła Buhaj
Spakojny, intelihientny palityčny styl Milinkieviča kantrastavaŭ z papulizmam, ułaścivym šmatlikim postsavieckim palitykam. U spadčynu ad Milinkieviča zastajecca i žyćciazdolnaja palityčnaja kancepcyja. Jon imknuŭsia pasiejać hrybnicu, ź jakoj, zdavałasia jamu, pry spryjalnym klimacie sami saboj vyrastuć hryby.
Palityka — heta mastactva mahčymaha. Milinkieviču-palityku vypaŭ nialohki pieryjad. Iści na vybary 2006 hoda patrebnaja była ŭžo nie prosta śmiełaść, a mužnaść. Heta było paśla emihracyi Paźniaka, paśla ŭstanaŭleńnia dyktatury i paśla zabojstva apazicyjnych palitykaŭ. I, hałoŭnaje, paśla taho jak u Rasii da ŭłady pryjšła hrupa Pucina i Maskva ŭziała kurs na adbudovu impieryi.
Pieramoha Majdanu ŭ 2004 hodzie dała ludziam nadzieju, ale i pakazała prychvatyzataram Biełarusi, što moža zdarycca, kali dać nacyi volu.
U 2006 hodzie Milinkievič bačyŭ svaju zadaču ŭ tym, kab abudzić hramadstva, natchnić moładź na dziejnaść i pry hetym paźbiehnuć pralićcia kryvi, nie spravakavać represij.
Jon byŭ prychilnikam pastupovaści — u duchu Antona Łuckieviča ŭ hetym sensie.
Jon byŭ nie schilny da karcinnych zajaŭ. Spakojny, intelihientny palityčny styl Milinkieviča kantrastavaŭ z papulizmam, ułaścivym šmatlikim postsavieckim palitykam. Pry hetym jamu ŭdałosia stvaryć pryvabnuju piersanalnuju alternatyvu aŭtakratu.
«Vybary 2006 hoda byli adzinymi, na jakich ja simvalična hałasavaŭ nie prosta za alternatyvu Łukašenku, a za čałavieka, jaki całkam adpaviadaŭ idealnamu dla mianie vobrazu kiraŭnika Biełarusi. I chaciełasia, kab hety kiraŭnik byŭ mienavita taki», — napisaŭ historyk Alaksandr Paškievič.
Milinkievič hadami mataŭsia pa krainie na svaim, pomnicca, stareńkim dvuchsotym «Miersiedesie», vybudoŭvajučy sietku hramadskich i kulturnych asiarodkaŭ — siejučy hrybnicu, ź jakoj, zdavałasia jamu, pry spryjalnym klimacie sami saboj vyrastuć hryby. Nie takija, jak tam kamuści treba ci chaciełasia b, a takija, jakija dazvolić klimat i pryrodnyja ŭmovy. Z hrybnicaj ciažka zmahacca — navat kali valać les, jana zastajecca.
Karani Milinkieviča — ź Bierštaŭ, jakija jon biaźmierna lubiŭ i dzie b chacieŭ dažyvać, ale ŭ vyniku byŭ pazbaŭleny hetaha. Jon byŭ palityk kansiervatyŭny, zakachany ŭ svaju ziamlu, movu, niezaležnik, jaki bačyŭ svaju metu ŭ tym, kab vyvieści svoj narod z rasijskaj niavoli. Ale pastupova.
«Linija Milinkieviča» — aściarožnaść u taktycy pry ćviordaj aryjentacyi na Zachad i viery ŭ samaarhanizacyju hramadstva — zastajecca žyćciazdolnaju i aktualnaju.
-
400‑tysiačny artykuł apublikavany na sajcie «Našaj Nivy». A pra što byli 300-tysiačny, 200-tysiačny, 100-tysiačny?
-
A my vam kazali: «nie dumajcie, što heta kapiejki»! Stali viadomyja źviestki, kolki padachodnaha biełarusy Litvy pieraličyli roznym hramadskim strukturam
-
Kali vy pracujecie ŭ Polščy, to možacie za chvilinu padtrymać «Našu Nivu» 1,5% padachodnaha, nie patraciŭšy ani hroša. Voś jak
Kamientary
[Zredahavana]
Milinkievič šmat razoŭ kazaŭ pra złačynnaść kamunizmu i samoj savieččyny, ale niešta nie bačna, kab novyja apazicyjaniery prysłuchalisia, ahulna pra narod Biełarusi nie kažučy.
Takim čynam, zastavaŭsia adzin varyjant čakańnia kali ŭsie dzieci + ŭnuki + praŭnuki i prapraŭnuki Alaksandra Ryhoraviča skončać vuzy Maskovii i Kitaju spadziavacca na palityčnyja źmieny ŭ RB.
Z papulizmu ŭ Alaksandra Uładzimiraviča byŭ tolki šlach RB u ES. A ŭsio astatniaje bčb. To bok nie prymalnaje, nie realnaje dla Biełarusi.
U 2006 ja za jaho hałasaŭ u Ńju_Jorku.