«Usie zastalisia ŭ lesie. Usie zahinuli». Biełarus pajšoŭ vajavać za Rasiju, bo na zavodzie nie było pracy, i trapiŭ u pałon
Biełarus Juryj Baran padpisaŭ kantrakt z rasijskaj armijaj praz adsutnaść pracy na zavodzie. Na froncie jon apynuŭsia ŭ hrupie ź piaci čałaviek, jakoj zahadali prabracca ŭ Liman. Da horada dabraŭsia tolki jon adzin. Pra toje, što adbyłosia dalej, mužčyna raskazaŭ u intervju prajektu «Chaču žyć».
Letam 2026 hoda na Limanskim napramku ŭ Danieckaj vobłaści išli intensiŭnyja bai. Rasijskija vojski sprabavali zachapić Liman, jaki maje važnaje značeńnie dla dalejšaha nastupu na Słaviansk. Jany zasyłali ŭ horad nievialikija hrupy piachoty, sprabujučy zamacavacca na jaho ŭskrainach. Ukrainskija vajskoŭcy paviedamlali pra vialikija straty rasijan padčas takich šturmaŭ.
Prajekt «Chaču žyć» parazmaŭlaŭ z vajskoŭcami 20‑j i 25‑j ahulnavajskovych armij Rasii, jakija trapili va ŭkrainski pałon padčas bajoŭ na hetym napramku. Siarod ich — biełarus Juryj Baran.
Svajo rašeńnie padpisać kantrakt z rasijskim vojskam mužčyna tłumačyć tym, što na zavodzie, dzie jon pracavaŭ, nie było pracy. Što heta za pradpryjemstva, Baran nie ŭdakładniaje.
Pra ŭmovy na froncie biełarus zhadvaje najpierš u suviazi z prablemami zabieśpiačeńnia.
«Leta było haračaje. Vady katastrafična nie chapała. Usie kryčali: «Vady, vady, vady», — raskazvaje jon.
U pałon biełarus trapiŭ niepasredna ŭ Limanie. Pavodle jaho słoŭ, jahonaj hrupie ź piaci čałaviek pastavili zadaču prabracca ŭ horad i tam dačakacca inšaj hrupy. Kab mienš ryzykavać, jany vyrašyli ruchacca pa adnym. Biełarus pajšoŭ pieršym.
«Ja zajšoŭ u horad Liman i ŭžo siadzieŭ, čakaŭ asnoŭnuju hrupu. Hrupa da mianie nie dajšła. Usie ŭ lesie zastalisia. Usie zahinuli», — zhadvaje Baran.
Pra hibiel tavaryšaŭ jon daviedaŭsia nie adrazu. Niekatory čas biełarus praciahvaŭ čakać ich u horadzie. Tym časam miesca, dzie jon znachodziŭsia, pačali abstrelvać.
«Pačalisia pryloty dronaŭ, artyleryi, minamiotaŭ z ukrainskaha boku», — raskazvaje mužčyna.
Baran vyrašyŭ pakinuć niebiaśpiečnaje miesca, pierajšoŭ čyhunku i znajšoŭ inšaje schovišča ŭ horadzie. Paźniej, pieramiaščajučysia pamiž ukryćciami, sutyknuŭsia z ukrainskimi vajskoŭcami.
«Była dziełavaja prapanova: chočaš žyć — zdaješsia, nie chočaš žyć — nie zdaješsia. Nu, vysnova była vidavočnaja».
Pavodle słoŭ Barana, ukrainskija sałdaty pastavilisia da jaho pa-čałaviečy.
«Ježy chapała, karmili. Navat kali kuryš, to cyharetami taksama zabiaśpiečvali».
Svaju historyju biełarus padsumoŭvaje razvahami pra toje, nakolki rasijskija vajskoŭcy ŭvohule razumiejuć, kudy i navošta ich adpraŭlajuć.
«Idu tudy, nie viedaju kudy. Tak, mabyć, bolšaja častka [rasijskich] sałdat i idzie», — zaŭvažaje jon.
USU pakazali rasijskich pałonnych, uziatych pry kontrudary pad Limanam
18‑hadovy Mikita z Rečycy, jaki ŭ pieršy ž bajavy vychad trapiŭ va ŭkrainski pałon, raskazaŭ, čaho papiorsia na vajnu
Ivan z Vaŭkavyska pajšoŭ na vajnu, kab nie siadzieć u rasijskaj turmie. Jon nie dumaŭ, što «tam prosta žach»
Zabojca ź Minska padpisaŭ kantrakt prosta ŭ rasijskaj kałonii. Pavajavać da pałonu atrymałasia dva dni
Kamientary