«Vajb Pieciarburha». Rasijski režysior pastaviŭ u Kupałaŭskim «Serca na dałoni» pa Šamiakinu — vodhuki palarnyja
Kab razrekłamavać śpiektakl, zaprasili navat fud-błohiera Kakabaja.

«Serca na dałoni» ŭ pračytańni rasijskaha režysiora Dźmitryja Akimava, jaki zaraz zajmaje ŭ Kupałaŭskim teatry pasadu mastackaha kiraŭnika, adroźnivajecca ad pieršakrynicy — heta insceniroŭka pa temie, što adrazu padkreślili padčas pracy nad śpiektaklem.
U intervju dziaržaŭnym žurnalistam Akimaŭ dzialiŭsia, što adnačasova z «Sercam na dałoni» razhladaŭ dla pastanoŭki inšy tvor piśmieńnika, pra Čarnobyl — «Złaja zorka», ale pieršy «akazaŭsia bližej da serca».
Kiraŭnictva teatra abiacaje, što Šamiakin — heta tolki pačatak u ich novym padychodzie da repiertuaru.
«U płanach — pabudavać repiertuarnuju palityku Kupałaŭskaha z aporaj na nacyjanalnuju kulturu i litaraturu», — kamientavaŭ Akimaŭ, zabyŭšy ci nie viedajučy, što tak u Kupałaŭskim było histaryčna, ažno da padziej 2020 hoda.
Raman Šamiakina «Serca na dałoni» raskazvaje pra padziei paśla 20 hadoŭ z momantu skančeńnia Druhoj suśvietnaj vajny, kancentrujučysia na losie doktara Saviča i jaho represavanaj dački Zosi. Pa słovach hledačoŭ, jakija ŭžo naviedali premjeru, u pošuku novaha pračytańnia režysior zhubiŭ łohiku i žyvyja emocyi pieršakrynicy.

«Upieršyniu ŭ žyćci syšli sa śpiektakla, dačakalisia skančeńnia pieršaj dziei. Bolš dakładna b nie vytrymali, navat z pavahi da akcioraŭ», — padzialiłasia vodhukam adna zaŭsiodnic teatralnych premjer u Threads.
Na dumku hladački, pastanoŭka była pierahružanaja hučnaj muzykaj, a hałoŭnych piersanažaŭ pazbavili charyzmatyčnaści i charaktaraŭ.
«Jaki vybuchovy Kirył Šykovič u Šamiakina — charyzmatyčny, jon idzie naprałom. Jak dziorzka jon dazvalaje sabie spračacca z Hukanom. Na scenie ž piersanaž vyhladaje pasiŭnym i miakkim, što całkam abiasceńvaje zmahańnie Šykoviča za praŭdu. Majo subjektyŭnaje mierkavańnie: lepš pačytajcie sam tvor Šamiakina».

«Šykoŭnaja režysiorskaja i akciorskaja praca, muzyka, śviatło, dekaracyi — usie pazły skłalisia ŭ jakasny śpiektakl, u niejkuju hipnatyčnuju mahiju. Ź pieršych chvilin ja złaviła vajb pastanoŭki, jakuju bačyła ŭ Sankt-Pieciarburhu ŭ teatry Taŭstanohava», — maje zusim inšyja ŭražańni teatralnaja błohierka Iryna Vałoščyk. Pry hetym jana dadaje, što pastanoŭka «nie dla ŭsich»: «kamuści, mahčyma, padasca sumnaj».
«Kłasičny biełaruski raman sustrakajecca z tradycyjaj ruskaha psichałahičnaha teatra», — sfarmulavała ŭražańni ad premjery jašče adna biełaruska.
Błohiery, zaprošanyja na zdaču śpiektakla, u hołas rekłamavali pastanoŭku «jak toje, što treba pabačyć», adznačajučy kiniematahrafičnaść i efiektnaść navinki ŭ Kupałaŭskim.
«Da śloz», — byŭ łakaničnym fud-błohier Kakabaj.
«Dla tych, chto cenić ciažkija śpiektakli i dumać, a nie tolki vizualna ŭzbudžacca», — prakamientavała Ksienija Viackaja, influjensierka, jakaja taksama śpiecyjalizujecca na temie ježy.
Dla niekatorych patencyjnych hledačoŭ zaprašeńnie nieteatralnych błohieraŭ dla proma-kampanii śpiektaklu stała čyrvonym ściaham, paśla jakoha jany vyrašyli premjeru nie naviedvać.



Jak zaŭvažyŭ u sacsietkach krytyk Dzianis Marcinovič, navidavoku aktualnaja prablema dla siońniašniaj teatralnaj sceny.
«Na premjeru zaprasili błohieraŭ, i zaraz uvieś «Treds» u ich pastach pra toje, jak usio šykoŭna. Pryčym nivodnaha ŭciamnaha arhumienta niama, prosta nabor pafasnych słoŭ. Ja navat mahu tearetyčna dapuścić, što śpiektakl atrymaŭsia. Ale ž dakažycie, patłumačcie čamu. Zrešty, takimi tłumačeńniami i zajmajecca teatralnaja krytyka, a jaje ciapier amal niama».
Akramia «Serca na dałoni», u novym siezonie Kupałaŭski zaprašaje na pakazy «Bramy nieŭmiručaści» pa Kandratu Krapivie, «A zory tut cichija» pa adnajmiennaj apovieści Barysa Vasiljeva, «Zamka Alšanskaha» pavodle Uładzimira Karatkieviča, «Paŭlinki» Janki Kupały, «Viečara» pa Alaksieju Dudaravu, «Pisaravych imianin» pa pjesie biełaruskaha dramaturha Uładzisłava Hałubka i inšaje. Sučasnych biełaruskich aŭtaraŭ siarod taho, što vybiraje teatr u pracu, nie nazirajecca.
Kamientary