«Advarotny bok lustra»: u Biełarusi źjaviłasia novaja Piśmieńnica

Advarotny bok lustra / Ksienija Štalankova. — Minsk: Łohvinaŭ, 2012. — 192 s.

Časta my baimsia (nie chočam) nazyvać biełaruski film vydatnym, knihu ajčynnaha aŭtara — cudoŭnaj. Starajemsia zastavacca niejtralnymi, prykryvajučysia «chałodnymi» acenkami. Kali ŭziać na siabie adkaznaść, vyłučyŭšy tvor biełaruskaha piśmieńnika, možna stać mišeńniu dla napadkaŭ. Maŭlaŭ, «pra heta napisaŭ zamiežny kłasik jašče paŭstahodździa tamu». Albo «na Zachadzie takija rečy vydajuć/zdymajuć pačkami».

Nu i chaj sabie dzieści tam usio tak dobra. Ale važna, liču, kab i ŭ nas źjaŭlałasia takoje ž tolki svajo i pa-biełarusku.

Raman Ksienii Štalankovaj «Advarotny bok lustra» — adkryćcio hoda siarod maładych aŭtaraŭ.

Biełaruska napisała raman dla padletkaŭ pra pryhody sučasnaj dziaŭčynki ŭ ChVI stahodździ. Dy nie dzie-niebudź, a ŭ stalicy VKŁ — Vilni. Siužet, u pryncypie, raspaŭsiudžany ŭ suśvietnym kino i litaratury. U Štalankovaj jon — na biełaruskim materyjale.

15-hadovaja Basia praz staražytnaje lusterka trapiła ŭ minułaje, dzie paznajomiłasia z 17-hadovym Michałam. Pamiž padletkami ŭźnikaje simpatyja. I vyjaŭleńnie pačućciaŭ adbyvajecca na fonie palityčnych intryh u krainie.

Raman Ksienii zachaplaje. Školnik, jaki ŭziaŭ by knihu ŭ ruki, nie raściahnie čytańnia. Kaniečnie, niama na jaje staronkach psichałahičnych partretaŭ hierojaŭ, fiłasafičnych razvažańniaŭ.

Heta padletkavaja proza, napisanaja takim samym padletkam.

Kali hierainia nijakavieje pierad chłopcam, značycca, heta aŭtarka pračuła na sabie. Nie adčuvajecca niejkaj naciahnutaści, kali b Ksienija pisała, nie razumiejučy ci nie viedajučy čahości pra pavodziny moładzi.

Prykra, što talenavituju aŭtarku, jakaja napisała svaju knihu jašče ŭ 16 (!) hadoŭ, nie razhledzieli krytyki, što jana nie trapiła na dobraha redaktara.

Tvor pierad vychadam niekalki hadoŭ lažaŭ u vydaviectvach, i nichto nie braŭsia jaho nadrukavać. Daviałosia aŭtarcy vydavać svaimi siłami. U vyniku z tekstam nie papracavała ruka redaktara i karektara (aŭtarka sama admoviłasia ad ich). Choć pa-biełarusku Ksienija havoryć vydatna — ja pierakanaŭsia ŭ hetym padčas hutarki.

Viedaju, Ksienija zadumała napisać tryłohiju. I sioleta čakajecca druhaja častka. Było b dobra, kab znajšoŭsia Marcin Kuchta, jaki b pad adnoj vokładkaj nadrukavaŭ abiedźvie častki — z karekturaj i redaktaram. Viadoma, ryzyka z punktu hledžańnia markietynhu. Ale jak tady prasoŭvać maładych, kali pastajanna bajacca? Treba i ryzykavać.

Zamović «Advarotny bok lustra» Ksienii Štalankovaj možna tut.

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0