Антаніёні. Майстар “некамунікабэльнай” формы
Аўтарскае кіно завяршаецца.
30 ліпеня 2007 году разам з Інгмарам Бэргманам пайшоў з жыцьця й Мікеланджэла Антаніёні. Сканчаецца Вялікая эпоха аўтарскага кінэматографу, якая дасягнула росквіту ў 60-ыя гады і непарыўна зьнітаваная зь імём Антаніёні.
Антаніёні. Майстар “некамунікабэльнай” формы.
Мікеланджэла Антаніёні нарадзіўся 29 верасьня 1912 года ў паўночнаітальянскім мястэчку Фэрара. Мае адукацыю вышэйшай школы эканомікі й гандлю ў Балоньі. Навучаўся ў Рымскім Экспэрымэнтальным кінацэнтры. Распачынаў, як кінакрытык: друкаваўся, як у фашыстоўскім часопісе “Чынема”, так і ў падпольнай “Італія Лібера”. Быў асыстэнтам Марсэля Карнэ на здымках “Вячэрніх наведвальнікаў”, напісаў аналітычны артыкул “Марсэль Карнэ – парыжанін”. Быў суаўтарам сцэнароў фільмаў “Пілот вяртаецца” Рабэрта Расэліні, “Трагічнае паляваньне” Дэ Сантіса, “Белы шэйх” Фэліні. Дэбютаваў кароткамэтражнай дакумэнтальнаю стужкай “Людзі з ракі По” (1943-1947). Апошняя карціна Антаніёні – кароткамэтражная навэля ў зборніку “Эрас” (2004). У 1995 годзе пасьля цяжкага паралюшу зьняў зь Вімам Вэндэрсам фільм “За аблокамі”.
Па словах Антаніёні, ён вырашыў стаць рэжысэрам у вар’ятні, дзе ўпершыню зазірнуў у аб’ектыў, каб здымаць аматарскі фільм пра хворых. Майстар выкшталцонай кінэматаграфічынай формы, якую савецкія крытыкі лаялі за “мадэрнізм” – зьяўляецца вынаходнікам… неарэалізму (“Людзі з ракі По”).
Фільм “Прыгода” (1960) выклікаў жудасны скандал на Канскім фэсьце. Каб паказаць чалавечае адчужэньне, рэжысэр наўмысна парушыў сюжэтную лёгіку, чаго не маглі дараваць гледачы.
“Ноч” (1961), “Зацьменьне” (1962) і “Чырвоная пустыня” (1964) – знакамітыя драмы “разьяднанасьці”, якія перагукаюцца з “Маўчаньнем” і “Пэрсонаю” Бэргмана.
Самыя неверагодныя экспэрымэнты з колерамі рабіў Антаніёні ў “Чырвонай пустыні”, адна з заскладанейшых працаў з гукам – “Прафэсія: рэпартэр” (1975). Антаніёні працаваў і з “Пінк Флойд” (“Забрыскі Пойнт”, 1970).
Самая папулярная карціна Антаніёні – “Фотапавелічэньне” (1966) па апавяданьні Хуліа Картасара “Сьлюні д’ябла”.
Фільмы Антаніёні – замаруджаныя ляндшафты душы, якая пакутуе ад самоты і пустаты. Рэжысэр быў майстрам выкшталцонай “некамунікабэльнай” формы.
Сёньня так не здымае ніхто.
Цяпер чытаюць
«Няма ў нас іншых беларусаў». Лідар «Драздоў» заклікаў дараваць тым, хто «не там лайк паставіў»27
«Няма ў нас іншых беларусаў». Лідар «Драздоў» заклікаў дараваць тым, хто «не там лайк паставіў»
Замест парэшткаў Вітаўта за сцяной Віленскай катэдры знайшлі толькі кучу камянёў. Але ўлады Літвы гатовыя выдаткаваць на працяг пошукаў яшчэ 1,5 мільёна еўра2121
Каментары