«На шчасце, у Тайландзе ўсё танней, чым у Польшчы». Беларусы захраслі праз вайну ў Іране, як яны дабіраюцца дадому?

«Белавія» з канца лютага выканала 11 вывазных рэйсаў з Дубая, Дохі і Салалы, вярнуўшы ў Беларусь 2360 пасажыраў. А што ж тыя беларусы, якія жывуць за мяжой і хочуць вярнуцца ў гэтыя свае лакацыі? Ці тыя, хто збіраўся вяртацца праз краіны Персідскага заліва, але з-за адмены рэйсаў не можа даляцець нават да Дубая? Devby.io знайшоў двух беларусаў з Польшчы, якія затрымаліся ў сакавіку ў Тайландзе.

Ксенія, маркетолаг, ужо другі тыдзень спрабуе вярнуцца з Тайланда ў Польшчу.

«Некалькі тыдняў таму мы разам з жаніхом і сябрам вырашылі паехаць у адпачынак. Наглядзеліся серыяла «Белы лотас» і таму вельмі хацелі ў Тайланд. Так, доўгая і даволі дарагая дарога з Польшчы. Але мы паглядзелі фота райскіх пляжаў і Бангкока і зразумелі — яно таго вартае.

Удалося знайсці недарагія білеты (праўда, з жорсткім маршрутам, на апошнім адрэзку я хацела проста памерці). У выніку ляцелі Вроцлаў — Афіны — Дэлі — Бангкок. З Бангкока адправіліся на востраў Ко Чанг, адтуль назад у сталіцу.

І павінны былі 12 сакавіка вылецець па маршруце Бангкок — Абу-Дабі — Мілан — Познань.

Прыляцелі 27 лютага, а на наступны дзень Штаты пачалі «спецыяльную ваенную аперацыю» ў Іране, і мы зразумелі, што, хутчэй за ўсё, наш зваротны рэйс не адбудзецца.

Але наша кампанія (Etihad) нічога не паведамляла, толькі дзесьці 7 сакавіка памянялі дату вылету з Бангкока. Тады я пачала напружвацца і аналізаваць іншыя рэйсы ў Еўропу. Варыянты былі вельмі так сабе: з-за закрыцця асноўных аэрапортаў у Эміратах і Катары заставаліся прамыя рэйсы ў Еўропу (цана ад 3 тысяч еўра) або праз Кітай (ад 2 тысяч еўра). І рэйсы праз Кітай ці Малайзію звычайна былі з 5 перасадкамі. Разглядалі варыянт: Бангкок — Чэнду — Алматы — Кутаісі — Познань (820 еўра на чалавека).

Для параўнання: нашы першапачатковыя білеты каштавалі каля 470 еўра туды-назад на чалавека.

У выніку 11 сакавіка наш рэйс спачатку адмянілі, а потым перанеслі на 16 сакавіка. Мы плюнулі і паехалі з гора на поўнач Тайланда ў раскошны горад Чыангмай. Выдатна там тусаваліся і даведаліся, што рэйс пераносіцца на 19 сакавіка. У нашай кампаніі здарыўся нервовы зрыў з-за гэтага, бо не ўсе працуюць аддалена і прыйшлося вырашаць з працадаўцам такую доўгую адсутнасць.

Ну і з-за таго, што трэба сядзець за свой кошт яшчэ тыдзень у Тайландзе: авіякампанія нічога не кампенсуе, таму што вайна — надзвычайнае здарэнне. Яны прапануюць толькі альбо поўны вяртанне білета, альбо перабраніраванне (без даплаты). Прычым перабраніраваць ты не можаш самастойна — толькі праз іх падтрымку ці яны аўтаматычна перанясуць рэйс (наш выпадак).

На шчасце, у Тайландзе ўсё танней, чым у Польшчы. Цяпер мы знялі дом з 2 спальнямі і гасцінай у цэнтры Чыангмая на 2 ночы за 50 еўра.

Карацей, мы ўжо супакоіліся, кайфуем ад шыкарнага клімату і ежы і жартуем, што калі не паляцім — значыць, знак, што трэба заставацца тут. Тайланд — суперкраіна: людзі — шыкарныя, ежа — агонь, прырода — неверагодная, храмы — супер, вада як парнае малако! Я цяпер не ведаю, навошта ездзіць у Еўропу на мора. Калі яшчэ раз адменяць рэйс, дакладна паедзем зноў на які-небудзь востраў.

Але думаю, што на гэтым тыдні ўсё ж даляцім да Еўропы.»

«Мне яшчэ трэба будзе вярнуць мой дрон з Кітая»

Андрэй, праграміст. Вярнуўся ў Варшаву з Бангкока з чатырма перасадкамі.

Я на месяц лётаў у Тайланд з Польшчы на зімоўку. Самастойна, без пуцёўкі. Назад — у пачатку сакавіка па маршруце Бангкок — Шарджа — Варшава. Калі Іран пачаў абстрэльваць ААЭ, я зразумеў, што, магчыма, прыйдзецца затрымацца ў Тайландзе.

Так і атрымалася. На той момант (4 сакавіка) усе рэйсы Air Arabia адмяняліся, і мае таксама (авіякампанія вярнула грошы ў выглядзе ваўчара). Найбліжэйшыя рэйсы AirArabia былі запланаваныя толькі на 16—18 сакавіка, таму я вырашыў пашукаць альтэрнатыўныя маршруты.

На адносна прамыя маршруты цэны былі астранамічнымі ( 2‑4 тысячы еўра). Я паспрабаваў паляцець праз Доху на катарскіх авіялініях, але гэтыя рэйсы таксама адмянілі. Таму я вырашыў паляцець у абыход краін Блізкага Усходу, праз Кітай і Турцыю.

У Кітай я вылецеў 10 сакавіка. Я ляцеў у Пекін з перасадкай у Юньчэне. На наступны дзень паляцеў з Пекіна ва Улан-Батар, там я правёў 20 гадзін і 12 сакавіка вылецеў у Турцыю. Са Стамбула я ў той жа дзень прамым рэйсам дабраўся да Варшавы.

Усяго мой шлях быў з чатырма перасадкамі ў трох краінах і абышоўся мне ў 4500 злотых (1050 еўра). Дарэчы, у мяне беларускі пашпарт. Я спецыяльна выбіраў транзітныя краіны з бязвізавым рэжымам для беларусаў.

Дарога была няпростая, яна крыху сапсавала ўражанне ад зімоўкі, затое я наведаў яшчэ дзве краіны ў Азіі. Абышлося без праблем з памежнікамі — я выходзіў з аэрапорта і ў Кітаі, і ў Манголіі.

А вось з аховай аэрапорта прыйшлося тлумачыцца з-за дрона (браў з сабой з Польшчы паздымаць у Тайландзе). Па дарозе на зімоўку да дрона ніякіх пытанняў не было, а вось у Кітаі ўзніклі. Аказваецца, у Пекін нельга ўвозіць дроны на борце самалёта — ні ў багажы, ні ў ручной паклажы. Таму яго адправілі поштай у пекінскі гатэль, у якім я спыняўся.

Мяне адразу папярэдзілі, што дрон не паспее прыехаць да майго ад'езду з Пекіна (да вылету заставалася 16 гадзін), таму яго лёс я не ведаю, мне трэба будзе займальны квэст па яго вяртанні.

Яшчэ ў мяне забралі паўэрбанк, бо на ім не было адзнакі аб сертыфікацыі ССС (China Compulsory Certificate — devby). Усе паўэрбанкі без такой адзнакі забіралі ва ўсіх пасажыраў падчас праверкі бяспекі ў Юньчэне.

Ва Улан-Батары я правёў 20 гадзін: паспеў трохі пагуляць. Але я быў ужо даволі стомлены, таму паўнавартасна ацаніць горад не атрымалася.

Што да самой зімоўкі, яна прайшла выдатна — у першую чаргу дзякуючы кампаніі маіх сяброў. Сябры жывуць у Беларусі, таму ў іх быў іншы маршрут, праз Ташкент. Яны дабраліся без праблем.

Увогуле, аб паездцы я не шкадую, нават аб незапланаванай яе частцы. Трохі шкада грошай, але іх можна яшчэ зарабіць, а вопыт і наведаныя краіны застануцца са мной назаўжды.

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0