Танны хорар «Абсэсія» амерыканскага ютубера стаў галоўным хітом пракату

У цэнтры сюжэту фільма — сарамлівы Беар, які шмат гадоў закаханы ў сваю сяброўку Нікі. Яны разам працуюць у краме музычных інструментаў, тусяць з сябрамі і жывуць звычайным жыццём юнакоў. Аднак Беар не адважваецца прызнацца ў сваіх пачуццях, баючыся страціць сяброўства.

Пасля асабліва цяжкага дня (памерла яго котка, а Нікі загнала яго ў кут пытаннем: «Я табе што, падабаюся?») хлопец набывае ў акультнай краме за 6,99 даляра «Палачку аднаго жадання». Разламаўшы яе, ён загадвае, каб Нікі палюбіла яго мацней за ўсіх на свеце.

Нечакана магія спраўджваецца. Спачатку ўсё выглядае як ажыццяўленне мары: дзяўчына сама напрошваецца да яго пераначаваць, потым прапаноўвае легчы разам у ложак, яны цалуюцца, далей — болей. Спярша Беар збянтэжаны, пасля страчвае галаву ад шчасця. Але неўзабаве яго ахоплівае сапраўдны жах. Як адзначае Долін, асноўны пасыл фільма заключаецца ў класічнай формуле: «Бойся сваіх жаданняў».

На погляд кінакрытыка, яшчэ некалькі дзесяцігоддзяў таму такая гісторыя магла б стаць рамантычнай камедыяй або казкай для дарослых. Але ў 2026 годзе яна натуральна ператварылася ў хорар. Долін падкрэслівае: поспех «Абсэсіі» абумоўлены тым, што 26‑гадовы ютубер з Алабамы Кары Баркер трапна ўхапіў «цайтгайст» — дух часу. Гэта фільм для тых, хто больш за ўсё на свеце баіцца не маньякаў, а самога Кахання.

Крытык звяртае ўвагу на тое, што для герояў гісторыі фрэндзона адначасова з'яўляецца і зонай камфорту, і галоўнай пасткай. Пераход ад сяброўства да кахання патрабуе рызыкі, якая палохае больш, чым адзінота. Рэжысёр даследуе пытанне: ці магчыма захаваць павагу да асабістых межаў іншага чалавека, калі пачуцці становяцца татальнымі і некантраляванымі?

Як даводзіць Долін, менавіта тут крыецца галоўны нерв фільма. Сучасныя дваццаці– і трыццацігадовыя адрозніваюцца надзвычайнай чуллівасцю, далікатнасцю і імкненнем не раніць адно аднаго. Але калі гэта робіцца празмерным, гэтыя якасці, якія яшчэ нядаўна здаваліся добрымі, ператварыліся ў крыніцу слабасці і ўразлівасці.

Баркер паказвае пакаленне, для якога страх кахання (а з ім адказнасці і даросласці) аказваецца мацнейшы за страх болю, траўмы і нават самой смерці.

«Парадаксальна пераасэнсоўваючы класічныя рамантычныя формулы, новая суперзорка амерыканскай рэжысуры з рэдкай сумленнасцю ставіць дыягназ сваім аднагодкам», — рэзюмуе Антон Долін.

• 6
• 1
• 1
• 1
• 0
• 1
• 0
• 0