За апошнія 14 гадоў мядзведзяў у Беларусі стала ў 10 разоў больш

Аб тым, чаму мядзведзяў стала больш, як пазбегнуць канфліктаў з касалапымі і чаму ў большасці выпадкаў чалавек сам правакуе звера, распавёў «Мінскай праўдзе» начальнік аддзела паляўнічай гаспадаркі Міністэрства лясной гаспадаркі Аляксандр Казарэз.

У Мінскай вобласці галоўным «мядзведжым краем» традыцыйна выступаюць паўночныя раёны — у першую чаргу Лагойскі і Барысаўскі.

Калі ў 2011 годзе ў краіне налічвалася ўсяго каля 120 мядзведзяў, то па даных на 2025 год іх колькасць дасягнула 1289 асобін. Па статыстыцы мы бачым рост больш чым у 10 разоў, — кажа спецыяліст.

Прычын у такога рэзкага скачка некалькі. Па-першае, гэта, безумоўна, натуральны біялагічны прырост за кошт строгай аховы ў рамках Чырвонай кнігі.

Па-другое, адбываецца міграцыя жывёл у паўночна-ўсходнюю частку Беларусі з прылеглых абласцей Расіі, да прыкладу, Пскоўская, Смаленская вобласці. Па-трэцяе, больш якасны ўлік жывёл: сучасная тэхніка дазваляе дакладней фіксаваць колькасць.

— З ростам папуляцыі непазбежна ўзрастае і колькасць кантактаў. Калі ў 2021 годзе мы мелі ўсяго два звароты з нагоды мядзведзяў, то ў 2025 годзе іх колькасць вырасла да 22, — адзначае Аляксандр Казарэз.

Псіхалагічны эфект «прысутнасці мядзведзя ўсюды» шмат у чым падаграваецца сучаснымі тэхналогіямі. Калі раней выпадковая сустрэча ў лесе заставалася байкай для блізкіх, то сёння любы відавочца дастае смартфон, здымае відэа і за лічаныя хвіліны вірусны ролік разлятаецца па сацсетках, ствараючы адчуванне масавага «нашэсця».

Павялічыць

Аднак ёсць і аб'ектыўныя прычыны, чаму драпежнікі сталі смялей падыходзіць да жылля. Адзін з распаўсюджаных фактараў — гэта наяўнасць маланаселеных вёсак.

Выміранне аддаленых хутароў і невялікіх вёсак зніжае фактар натуральнага адпужвання звера чалавекам.

У той жа час Аляксандр Казарэз адзначае пазітыўны фактар: у Беларусі практычна адсутнічаюць буйныя адкрытыя харчовыя звалкі ля населеных пунктаў. Менавіта чыстыя лясы і адсутнасць даступнага смеццевага корму ўтрымліваюць драпежнікаў ад канфліктных сітуацый.

Аналіз канфліктных сітуацый паказвае: у большасці выпадкаў людзі самі, хай і неўсвядомлена, правакуюць з'яўленне мядзведзя ў сваіх дамоў.

— Часты прыклад — неабгароджаным і необкошаныя пчальнікі ля краю лесу, — тлумачыць прадстаўнік Мінлясгаса.

— Для мядзведзя соты з мёдам і лічынкамі — гэта сапраўдны падарунак. Але ж нават элементарная першасная агароджа, ўстаноўка сеткі або ачыстка тэрыторыі здольныя спыніць драпежніка. Калі ж звер праяўляе настойлівасць, дапамагаюць спецыяльныя рэпеленты і сістэма «электрапастух». Базавыя меры засцярогі дазваляюць звесці да мінімуму ўсіх канфліктных сітуацый.

Не кожная сустрэча рэальная

У Мінлясгасе звяртаюць увагу: з ростам колькасці паведамленняў пра мядзведзяў важна не толькі рэагаваць на іх, але і старанна аналізаваць кожны выпадак. Часам праверка паказвае, што небяспека была перабольшаная або сустрэча з жывёлай зусім апынулася выдуманай.

Аляксандр Казарэз прыводзіць кур'ёзны прыклад з аднаго з раёнаў Брэсцкай вобласці, дзе мядзведзяў практычна ніколі не бачылі. Мужчына патэлефанаваў у экстранную службу і паведаміў, што да яго ў дом б'ецца мядзведзь, які спрабуе забраць медзведзяня, якога заяўнік нібыта адабраў у жывёлы два дні таму. Аднак простая праверка паказала: ні медзведзяня, ні мядзведзя ў гэтай гісторыі не было.

Калі сутыкнення пазбегнуць не ўдалося, галоўнае — захоўваць спакой і не правакаваць звера. Не варта падыходзіць да мядзведзя, крычаць ці рабіць рэзкія рухі.

Калі жывёла дэманструе агрэсію, можна паспрабаваць візуальна павялічыць свой памер — падняць рукі ці заплечнік — і гучна заявіць пра сябе.

Каб знізіць імавернасць нечаканай сустрэчы, падчас прагулкі па лесе, збору грыбоў або ягад рэкамендуецца размаўляць і рухацца досыць гучна.

Пачуўшы чалавека загадзя, мядзведзь, як правіла, сам імкнецца сысці і не ўступаць у кантакт.

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0