У 14 гадоў яна ўбачыла знішчэнне роднай вёскі Воўчыя Норы і далучылася да партызанаў. Пра смерць Клаўдзіі Сяргеевай паведаміў Гомельскі гарвыканкам.

Клаўдзія Сяргеева нарадзілася 5 сакавіка 1928 года.
Яна была апошняй сведкай знішчэння вёскі Воўчыя Норы на Брэстчыне. Яе бацька пайшоў у партызаны, а дзяўчынка заставалася ў вёсцы. У верасні 1942 года карнікі 1‑й брыгады СС спалілі Воўчыя Норы. У агні загінулі 465 чалавек, некаторых жыхароў расстралялі.
«На таку, дзе малацілі зерне, ляжала мноства абгарэлых целаў, — успамінала Сяргеева. — Дзядуля, бабуля, мамін брат, яго трое дзяцей, жонка…»
Нават праз дзесяцігоддзі ўбачанае не адпускала яе.
«Я дагэтуль выключаю тэлевізар, калі паказваюць жахлівыя разбурэнні і гібель людзей», — прызнавалася яна.
Пасля знішчэння вёскі Клаўдзія трапіла да бацькі ў партызанскі атрад. У 14 гадоў прыняла прысягу і атрымала карабін. Сачыла за чыгункай, удзельнічала ў закладванні мін пад нямецкія эшалоны, даглядала параненых. Яе старэйшага брата вывезлі ў Германію, дзе ён знік без вестак. Іншы брат стаў разведчыкам.
Сяргеева ваявала ў атрадзе да 15 ліпеня 1944 года. Пасля вайны выйшла замуж за вайскоўца, нарадзіла дачку. У 1971 годзе сям’я пераехала ў Гомель. Там яна працавала ў Доме быту да пенсіі. Была ўзнагароджаная ордэнам Айчыннай вайны II ступені і медалямі.
Назва ж вёскі Воўчыя Норы сумна захавалася і да сёння — так называюць калонію №22 пад Івацэвічамі, якая стаіць каля тых мясцін.
Каментары