Admiena «Respublikanskaha mitynhu» — jašče adna pieramoha pratestaŭ
Aficyjnaja pryčyna admieny miehamitynhu ŭ Minsku — karanavirus. Ale vierycca ŭ takoje tłumačeńnie ź ciažkaściu. (Choć pieravozka ludziej, pieravažna niemaładych, bo taki ŭ Łukašenki zastaŭsia elektarat, u aŭtobusach i ciahnikach u čas epidemii, sapraŭdy, pryviała b da strašnych vynikaŭ).
Sapraŭdnaja pryčyna admieny, zdajecca, u inšym — niehatyŭnym staŭleńni ludziej, masavych admovach. Infarmacyju pra takija admovy my atrymlivali dziasiatkami z samych roznych pradpryjemstvaŭ i ŭstanoŭ.
Ułady mahli apynucca druhi raz u atmaśfiery 16 žniŭnia, kali demanstrantaŭ za Łukašenku było ŭ razy mienš, čym suprać jaho. Tolki hetym razam demanstranty suprać źmiašalisia b z demanstrantami za — hrymučaja sumieś.
Admiena prałukašenkaŭskaha mitynhu 25 kastryčnika — čarhovaja taktyčnaja pieramoha pratestaŭ. Ni 15 tysiač zatrymańniaŭ, ni 400 kryminalnych spraŭ, ni vajna z nacyjanalnaj simvolikaj nie zmusili palubić nialubaha.
Biez vyzvaleńnia palitviaźniaŭ nie moža być dyjałohu, a biez realnych źmien u sistemie i adnaŭleńnia bazavych normaŭ zakonnaści nie budzie źmieny nastrojaŭ u hramadstvie. Historyja z «miehamitynham» toje čarhovy raz pakazała.
-
Litoŭski błohier paskardziŭsia, što «Naša Niva» niapravilna pierakazała jaho dyjałoh sa Sparyšam. Kamisija pa etycy stała na bok «NN»
-
Statkievič: U 1917 hodzie pryncyp «Vojna do pobiednoho kanca» ŭžo pryvioŭ Rasiju da nacyjanalnaj katastrofy
-
«Ludzi bačyli, što raźbirajuć nie dreva, a parachno». Katalicki aktyvist zastupiŭsia za navahrudskich manašak
Ciapier čytajuć
«Nadzieja Ściapanaŭna». Mikita Najdzionaŭ apublikavaŭ paemu, jakaja naradziłasia ŭ Žodzinskaj turmie. Takoha paetyčnaha epasu ŭ biełaruskaj paezii XXI stahodździa jašče nie było
Kamientary