Eks-palitviazień raskazaŭ pra niezvyčajny padarunak, jaki jon sam niadaŭna zrabiŭ ułasnymi rukami, piša «Biełsat».
«Usim pa pryvitańni, spadarstva! Piša mnie niadaŭna Kaščej (u śviecie viadomy, jak Eduard Palčys): «Paša-Paša, patrebnaja dapamoha. Chočam my z Maleńkim Łasiom (u śviecie viadomym, jak Ihar Łosik) zrabić padarunak Niechcie (u śviecie viadomym, jak Ściopa Puciła). Dy nie prosty, a tematyčny.
Patrebnyja nardy z chleba, — praciahvaje moj surazmoŭca. — Ale prablema ŭ tym, što ŭ nas ruki rastuć nie z taho miesca, ź jakoha treba, dy i ty, Vinahrad, da stvaralnaj pracy nie zdolny, ale, jak maciory krytčyk, pavinien adužać hetuju małuju formu».
A ja što? U mianie taksama ruki rastuć nie ź miescaŭ, praduhledžanych evalucyjaj, ale tym nie mienš. «Davaj sprabavać!» — kažu. Tolki adrazu paznačyŭ niachiłuju niepieraadolnuju pieraškodu: takoha chleba, jak u turmie, niama i ŭziać jaho niama dzie.
Ci razumiejecie, spadarstva, chleb u turmie — heta cuda cudoŭnaje. Syry ŭnutry i pierasmažany zvonku. Pry pahłynańni šykoŭna napaŭniaje hazami kišečnik, i dla vyrabaŭ — samaje jano. Pajšoŭ ja šukać maksimalna nabližany varyjant i znajšoŭ. Tamu ciapier budzie nievialiki majstar-kłas pa vytvorčaści nardaŭ z taho, što jość u kamiery.
Spačatku biarom naš chlebušak, abrazajem ź jaho skarynački i pačynajem apantana kamiačyć, da stanu ciesta. Pakolki takoj syroj žyžki, jak u turmie, ja nie znajšoŭ, pryjdziecca zmočvać vadzicaj.
U nardach fiški dvuch roznych koleraŭ, tamu častku chleba farbujem adnym z dastupnych nam u kamiery koleraŭ — sinim. Dla hetaha dziarbanim asadku, dastajom stryžań i vydzimajem ź jaho ŭsio čarniła prama ŭ našu narychtoŭku. Atrymajecca hetakaja siniaja substancyja.
A jašče ŭ nardach prosta nieabchodnyja kubiki (jany ž zaryki, jany ž kamiani, jany ž kostki i— 2 štuki).
Ich taksama dobra było b pafarbavać, ale dla hetaha ŭžo budziem vykarystoŭvać hryfiel ad kalarovych ałoŭkaŭ. Pa-pieršaje, kab nie paŭtaracca, a pa-druhoje, tam koler viasioleńki. Tamu biarom ałovak, dastajom hryfiel i rastruščvajem jaho da stanu paraška, dadajom u miaty chleb i staranna zamiešvajem.
Va ŭsie našy chlebnyja narychtoŭki dadajom pa dobraj drobcy soli i pakidajem kisnuć u ščylna zaviazanych cełafanavych pakietach na sodni. Treba heta dla taho, kab chlebnaja mahija zdaryłasia i našy vyraby nie treskalisia pry vysušvańni. Na nastupny dzień možam śmieła pačynać farmavać našy vyraby. Ja lapiŭ adrazu značna bolš, čym treba, tamu što padazravaŭ, što zanadta jakasny litoŭski chleb mianie padviadzie i častka fišak i kubikaŭ patreskajecca (tak jano i vyjšła).
Pakolki pa častcy malavańnia ja kiepski (hł. vyšej na miesca vyrastańnia ruk), dyk pole malavać pryjšłosia Maleńkamu Łasiu, z čym jon vydatna spraviŭsia. Kab vy razumieli, nakolki ja kiepski ŭ malavańni, u mianie ŭ cyrulnaj chabzie byŭ pradmiet «malunak». A viedajecie, spadarstva, kolki hetych samych malunkaŭ ja namalavaŭ samastojna za čas navučańnia? Pravilna — nul. Usio nieabchodnaje malavali mnie maje adnahrupnicy za šakaładki.
Pole nieabchodna nalapić na kardon, kab jano nie kamiačyłasia pry ekspłuatacyi. Maleńki Łoś prapanavaŭ vykarystoŭvać dla hetaha klej-ałovak, paśla čaho byŭ nieadkładna mnoju pasłany. Jaki jašče klej-ałovak?! Tolki klejstar, tolki chardkor i aŭtentyk. Biarem toj ža chleb, prykładna paŭłyžki cukru i pačynajem žavać. Dalej hetaja nieapietytnaja žyžka pracirajecca praz nasoŭku, naciahnutuju na mylnicu — i vuala! Naša klejkaja žyžka hatovaja. Złučajem ź jaje dapamohaj naša pole i listy kardona.
Zastajecca apošni štrych — kubiki. Jany ŭžo sfarmavanyja i padsochli, dzirki ŭ ich ja panatykał stryžniem zahadzia, tamu zastałosia čymści ich zafarbavać. Dyletanty vykarystoŭvajuć zubnuju pastu.
Možna i tak, viadoma, ale daśviedčanyja ludzi viedajuć, što jana abaviazkova vyvalicca ŭ samy nieadpaviedny momant. A voś krem-pasta Tejmurava (štuka takaja ad praźmiernaj patlivaści noh. Jaje pry sabie ŭ kamiery možna mieć dla palapšeńnia navakolnaha asiarodździa. H — humanizm.) — vybar majstroŭ. Ščodra zmazvajem našy kubiki, prybirajem liški i ŭsio hatova!
Ściopa, z dniom narodzinaŭ ciabie! Chaj usio budzie!» — napisaŭ Pavieł Vinahradaŭ.
Ciapier čytajuć
Maskvička raspaviała, jak razam z žanichom ledź nie zahinuła ŭ avaryi pa darozie na svajo viasielle ŭ siadzibie pad Łahojskam2
Maskvička raspaviała, jak razam z žanichom ledź nie zahinuła ŭ avaryi pa darozie na svajo viasielle ŭ siadzibie pad Łahojskam
«Ludzi kamientavali, što salmanieła ŭvajšła ŭ čat». Biełarus pajechaŭ pracavać u Kremnijevuju dalinu — i staŭ kulinarnym błohieram na 28 miljardaŭ prahladaŭ55
Kamientary