Łukašenka: Toje, što adbyvajecca vakoł nas, nie zaležyć ad nas. Šalenstva i jašče raz šalenstva
Alaksandr Łukašenka 8 studzienia padčas cyrymonii ŭručeńnia premij «Za duchoŭnaje adradžeńnie», śpiecyjalnych premij dziejačam kultury i mastactva i «Biełaruski spartyŭny Alimp» zaklikaŭ svaich prychilnikaŭ da zachavańnia adzinstva na fonie «šalenstva» sučasnaha śvietu.
«Usio, što adbyvajecca vakoł, vy bačycie, heta možna nazvać tolki adnym słovam — šalenstva», — zajaviŭ Łukašenka.
Paśla ž pieraniośsia dumkami na 6 hadoŭ tamu, u časy pandemii karonavirusu.
«Vy pamiatajecie, my z vami heta šalenstva ŭžo pieražyli — tady, kali ŭsie kryčali pra pandemiju, pra toje, što «ŭsie pamrom», «zaŭtra pachavajuć» i hetak dalej. Ale my prajšli hety etap. Z prablemami peŭnymi, ale rozumu ŭ nas chapiła».
Prytym chapiła jaho nibyta tolki ŭ adnym punkcie na ŭsioj płaniecie:
«Adziny narod u śviecie. Takich bolš niama. My vystajali».
Tym nie mienš, rassłabicca ŭsio nijak nie atrymlivajecca, bo situacyja ŭ śviecie lepšaj nie robicca:
«Siońnia situacyja bolš składanaja. Toje, što adbyvajecca vakoł nas, nie zaležyć ad nas. Šalenstva i jašče raz šalenstva».
Tym nie mienš, jon zaklikaŭ prytrymlivacca raniej vyznačanych płanaŭ i «kroŭ z nosa pavinny ich realizavać», a dla hetaha treba «daviarać adzin adnamu i vykonvać — kožny na svaim miescy, — svaje abaviazki.
Łukašenka pra vykradańnie Madura: Heta sastupka Trampa vajskoŭcam za Afhanistan
Kubrakoŭ raskazaŭ Łukašenku pra ŭborku śniehu
Siamja Łukašenkaŭ u topie. Chto papularny ŭ ruskaj Vikipiedyi?
Łukašenka pryznaŭsia, što heta jon paprasiŭ u Boha šmat śniehu i maroz. I prapanavaŭ vyjaŭlać vorahaŭ z dapamohaj abraza
Kamientary
Ta daŭniaja fantazija, što ŭsie ich nibyta bajacca, taksama pastupova źnikaje, pacichu.
Padobna, što chan pucin užo bolš nie daje vynikaŭ...
Chto heta za varjat dy saviecki mankurt što nie zdolny žyć ni z ułasnaj žonkaj, ni z ułasnym narodam, ni z susiedziami, a ni pa-ludsku, a ni pa-čałaviečy, a ni pa-susiedsku?