Rasijskaja śpiavačka vučycca zavočna ŭ niedziaržaŭnym Instytucie sučasnych viedaŭ u Minsku. Śpiecyjalnaść — «muzyčnaje mastactva».
— Ja pieryjadyčna pryjazdžaju, raz na paŭhoda, i my sustrakajemsia z vykładčykami, jany zadajuć pytańni. Ja nasamreč rychtujusia, bo zdała historyju Biełarusi na adznaku «vaśmiorka», — pryvodzić jaje słovy «Kamsamołka».
Pry hetym u dasiahnieńni takoha vyniku śpiavačcy dapamahło jaje hastrolnaje žyćcio: «Ja sapraŭdy vielmi časta byvaju ŭ Biełarusi, była ŭ mnohich haradach i pa mahčymaści starajusia pačytać u internecie historyju horada — hod zasnavańnia, kolkaść nasielnictva. Uvohule, mnie heta cikava. Tamu liču, što adznaka była zasłužanaj».
Raniej Bułanava raskazvała, što padšturchnuła jaje pastupić u VNU: «Heta dla dušy, ale i dla budučaha zvańnia «Narodny artyst» taksama dobra. I ŭvohule, mnie vielmi cikavyja hetyja dyscypliny. Mnie sapraŭdy heta padabajecca. Ja navat prosta siadžu ŭ internecie i šmat čytaju artykułaŭ na hetuju temu».
Śpiavačka taksama raskazvała, što jaje ciahnie da viedaŭ. Pavodle jaje słoŭ, takija napramki, jak psichałohija, historyja mastactva, historyja žyvapisu, jana płanavała vyvučać užo daŭno. Adnak ščylny hastrolny hrafik nie davaŭ takoj mahčymaści. Ciapier ža navučańnie dla śpiavački arhanizavali pa indyvidualnaj prahramie.
— Ja budu pieryjadyčna pryjazdžać u Minsk, sustrakacca z vykładčykami, — raskazvała Taćciana.
Kamientary
Nu da, tut nieponiatno, chorošo eto, čto ona połučiła vośmiorku, potomu čto ona tiepieŕ znajet istoriju našiej strany, ili płocho, potomu čto ona mohła połučiť vośmiorku za łukašistskije narrativy.