U Padmaskoŭi biełarus zabiŭ inšaha biełarusa. A paśla ad kryŭdy raździeŭ jaho dahała
A pačałosia ŭsio z taho, što achviaru zvanitavała ŭ taksi, i kiroŭca vyhnaŭ abodvuch.
Karaloŭski haradski sud Maskoŭskaj vobłaści prysudziŭ biełarusu Maksimu Zmuško siem hadoŭ kałonii strohaha režymu. Jon da śmierci źbiŭ svajho znajomaha — taksama hramadzianina Biełarusi.
Usio pačałosia z zastolla. Dvoje mužčyn pili kala čyhunačnaj stancyi, a paśla apoŭnačy vyklikali taksi, kab viarnucca dadomu. U darozie znajomamu stała błaha, jaho pačało vanitavać — kiroŭca vysadziŭ abodvuch pasiarod žyłoha rajona.
Na vulicy pamiž imi ŭspychnuła svarka. Znajomy hruba abraziŭ Zmuško, i toj udaryŭ jaho pa hałavie. Kab nie pryciahvać uvahu, mužčyny adyšli da kantejnieraŭ sa śmiećciem — tam Zmuško nanios achviary nie mienš za čatyry ŭdary kułakami ŭ tvar i hałavu. Toj upaŭ, ale Zmuško praciahvaŭ bić, pakul paciarpieły nie pierastaŭ supraciŭlacca.
Potym, jak jon sam raskazaŭ śledstvu, jon raździeŭ lažačaha mužčynu dahała — «bo adčuvaŭ kryŭdu i chacieŭ, kab tamu taksama było kryŭdna». I pajšoŭ u bok stancyi.
Ale nie dajšoŭ. Spyniŭsia, paprasiŭ u minaka telefon i vyklikaŭ chutkuju: maŭlaŭ, na ziamli lažyć hoły čałaviek, jamu patrebnaja dapamoha. Fielčarka, jakaja pryjechała na vyklik, spačatku nie zmahła znajści cieła — daviałosia pierazvońvać tamu, chto vyklikaŭ. Mužčyna śpiarša skazaŭ, što heta nie jon telefanavaŭ, a potym pierazvaniŭ sam i ŭdakładniŭ miesca.
Paciarpiełaha znajšli žyvym, ale biez prytomnaści i biez dakumientaŭ. U miedycynskich papierach jaho zapisali pa tatuiroŭcy na ciele — imia nichto nie viedaŭ. U balnicy jon pražyŭ kala dvuch tydniaŭ i pamior u reanimacyi.
Zmuško sudzili za naŭmysnaje ciažkaje cialesnaje paškodžańnie, jakoje pa nieaściarožnaści pryviało da śmierci. Jon pryznaŭ vinu i raskajaŭsia. Śviedka z susiedniaha doma paznaŭ jaho: u tuju noč jon nie spaŭ, adčyniŭ akno i pačuŭ z boku kantejniernaj placoŭki huki, padobnyja na ŭdary, a potym ubačyŭ mužčynu, jaki adtul išoŭ. Jość i zapis z haradskich kamier.
Sud uličyŭ, što Zmuško raniej nie sudzili, što ŭ jaho dvoje małaletnich dziaciej i sastarełaja maci na ŭtrymańni, što jon sam vyklikaŭ chutkuju, i što kanflikt spravakavali pavodziny samoha paciarpiełaha.
Vynik — siem hadoŭ źniavoleńnia.
Kamientary
Sohłasno etnolinhvističieskim słovariam (v častnosti, isśledovanijam polskich i biełorusskich hovorov), v osnovie proźviŝa ležit dialektnyj hłahoł zmušiť v značienii narušienija rielihioznoho posta. Zmuškoj mohli prozvať čiełovieka, kotoryj prieniebriehał strohimi cierkovnymi praviłami i jeł skoromnoje v postnyje dni.
Familija istoričieski zafiksirovana na tierritorii Biełarusi (vklučaja Mohilevskuju i Homielskuju obłasti) po mieńšiej mierie s XVIII vieka."