«Я не хачу ў загончык беларушчыны». Кныровіч адказаў на крытыку за ўдзел у канцэрце на Дзень Расіі
Блогер і прадпрымальнік Аляксандр Кныровіч прыняў удзел у музычным фестывалі OUTLOUD у Варшаве і патлумачыў, чаму наведванне канцэртаў артыстаў розных нацыянальнасцяў не памяншае яго любоў да Беларусі.
«Я беларус, але не хачу ў загончык «беларушчыны» — пачынае з галоўнага Кныровіч.
Ён кажа, што яго хейцілі за ўдзел у гэтым канцэрце:
«Я вельмі рады за вас, што вы скакалі на «Дні Расіі» ў Варшаве. Вольскага там не было, бо мае годнасць не скакаць з маскалямі на адной сцэне… Брыдка за гэтым назіраць», — напісаў Кныровічу адзін з каментатараў пад пастом пра яго наведванне фестывалю OUTLOUD у Варшаве.
Кныровіч адказвае, што канцэрт на Дзень Расіі быў «абсалютна цудоўны». «Акрамя «Дай дарогу!» і «J:Морс», быў прадстаўлены ўвесь цвет расійскага антываеннага рок-музыкі: БГ, «Машына часу», «Бі-2», «Парнафільмы», «Каста», Noize MC і Манетачка. <> І так, там яшчэ былі і Віктар Шэндэровіч, і Міхаіл Шац, і Дзмітрый Быкаў… і Саша Філіпенка, які далучыўся да названых і не так даўно ўдала заявіў, што «расіяне жывуць, засунуўшы языкі ў…», чым выклікаў пэўны перапалох у іх жа шэрагах».
«Ці сорамна мне, што я скакаў (а я скакаў) пад расіян на «Дні Расіі»? Не. Мне сорамна за чалавека, які напісаў такі каментар. Яшчэ і на беларускай мове», — на рускай мове прысароміў беларускамоўнага каментатара Кныровіч.
Блогер тлумачыць, што «ніякага «Дня Расіі» ў Варшаве, вядома, не было».
На яго думку, не было Дня Расіі, бо «не было расійскіх трыкалораў, двухгаловых арлоў і какошнікаў. Ніхто не скандаваў «Слава Расіі».
Сама дата Дня Расіі, на думку Кныровіча, выбрана такая, што не грэх яе і адзначыць — «прысвечана выхаду Расіі з СССР», «цалкам пазітыўная падзея, якая паўплывала на фарміраванне незалежнай Беларусі».
Па-другое, піша Кныровіч, на сцэне былі прадстаўлены выключна гурты, якія выказалі ўласную антываенную пазіцыю і нават паўдзельнічалі ў прамой падтрымцы Украіны.
«І калі яны такія, то, можа быць, мы задумаемся, а ці не адны і тыя ж у нас з імі мэты? Можа быць, не будзем спяшацца іх «маскалямі» абзываць? Праявім павагу, талерантнасць, прыняцце? Замест таго, каб корпацца ў інтэрнэце ў пошуках «а вось ён у такім і такім годзе неяк не вельмі вызначана выказаўся…» — даводзіць блогер.
Ён прапануе адрозніваць розных рускіх.
«Калі Ціханоўская прыязджае ў Кіеў, яна ж чаго просіць? Найперш яна просіць убачыць, заўважыць розніцу паміж беларускім рэжымам (і меншай часткай грамадства, якая яго падтрымлівае) і беларусамі. Так жа?
Гэта наш звыклы, стандартны тэзіс: «Убачце розніцу! Не мажце нас адной фарбай!» Але калі мы патрабуем гэтага ад іншых, то, можа, і самім прыкласці нейкія невялікія намаганні?
Каб таксама ўбачыць розніцу паміж «рускамірным» Шаманам з Шахрыным («Чайф»), які зусім неталенавіта спявае «Донбасское лето», і Макарэвічам з яго «Я не знаю, как эту Россию спасать от неё самой…» і тым больш Нойзам: «Я хочу смотреть балет, пусть танцуют лебеди…» — піша Кныровіч.
Ён кажа, што таксама хоча глядзець той балет, таксама не ведае, як ратаваць Беларусь, і гэтыя радкі ў яго адгукаюцца.
Але самы важны (як ён сам вызначае) аргумент блогера тычыцца асабістай свабоды.
«Не думаю, што нехта мае права, нават з найлепшымі намерамі, тлумачыць іншаму, як яму «правільна жыць».
І калі Барыс Барысавіч Грабеншчыкоў увайшоў у маю свядомасць у 13‑гадовым узросце (яшчэ ў дрымучым СССР) і ўсё там паламаў, перабудаваў, задаўшы інтэлектуальную рамку, з якой я і рухаюся па жыцці вось ужо 40 гадоў, то я пайду на яго канцэрт. Тым больш, што і ён дагэтуль у выдатнай творчай форме.
Я пайду на канцэрт і расійскага гурта, і амерыканскага, і польскага, і, вядома, беларускага.
Спроба ж штучна, гвалтоўна загнаць беларуса ў загончык «беларушчыны», абмежаваць яго погляд на свет — гэта не пра нацыянальную ідэнтычнасць, не пра любоў да свайго, не пра патрыятызм. Гэта пра несвабоду і пра гвалт. Не думаю, што гэта дапамагае «беларушчыне», і не думаю, што гвалт — у нашым нацыянальным характары».
Кныровіч піша, што шчыра любіць Беларусь і лічыць сябе патрыётам. «Але я працягну хадзіць на канцэрты тых гуртоў, выканаўцаў, якія мне падабаюцца, незалежна ад іх нацыянальнай прыналежнасці. І беларускага ад гэтага ва мне менш не стане. Яно ва мне моцнае, і яму нічога не пагражае», — запэўнівае блогер.
Каментары
Букчын Кныровіч......далей ні працягваю атрымаецца нейкі антісімтітізьмь-русяфобія